OssomTossom fetar í fótspor föður síns

Jæja, þá er ég kominn með sumarvinnu. Ekki fær Reykjavíkurborg að njóta mín þetta sumarið, heldur er það geðdeild Landspítalans - nema auðvitað að ég guggni á þessu á síðustu stundu og fari aftur í faðm borgarinnar. Það gæti auðvitað gerst - en ef satt skal segja, þá bara langar mig alls ekki til þess. Ég hef fyrir löngu etið nægju mína þar. Kannske er þetta eins og ef maður æti hafragraut í hvert mál í sjö ár, fyrr eða síðar fer mann að langa í eitthvað annað. Grjónagraut, kannske, eða súrmjólk með múslí. Annars leggst þessi nýja vinna bara ágætlega í mig, þannig séð - ég veit að vísu ekkert hvað ég á að gera þarna, og ég þarf víst að vinna með þó nokkuð mörgum lækna- og sálfræðinemum, en það verður víst bara að hafa það. Hlýt nú að þola nokkrar stundir með þess háttar fólki - svona miðað við fólkið sem ég hef umborið hjá bænum. Svo er bara að vona að ég fái nokkrar rólegar næturvaktir.

Annars hef ég verið meira og minna tölvulaus uppá síðkastið - alveg þangað til í gær. Sem betur fer var ég ekki al-tölvulaus; það hefði verið sérlega óheppilegt þar sem fæstir kennarar taka við handskrifuðum ritgerðum og heimaverkefnum núorðið, auk þess sem einn kennarinn er þessa dagana í Danmörku. Ég veit ekki hvað hún er annars að gera þar. Með hjálp Landsbankans hefur mér þó lánast að leysa úr þessu tölvuleysi. Þótt auðvitað sé ágætt að sitja við tölvu Bókhlöðunnar og skrifa, þá er samt þægilegra að geta gert það heima hjá sér (ritgerðirnar sjálfar skrifa ég þó iðulega í Bókhlöðunni, handskrifaðar því þá verður auðveldara að lesa ritgerðina yfir áður en ég skila henni - ég les hana yfir þegar ég flyt hana yfir í tölvuna.

Í Stigahlíð var ég að fara yfir gamlan harðan disk, og rakst þar meðal annars á gamla mynd af kattarskrýmslinu. Eitthvað var hún öðruvísi þá heldur en nú - þessi köttur er í dag kominn með dálítið af örum, þar á meðal á eyrunum, og örugglega eitthvað á rófunni. Og kviðnum, auðvitað. En öll vorum við lítil og saklaus einu sinni, líka fuglaveiðarar sem sjá ekkert að því að koma inn með lifandi fugl og ætla svo að éta hann á miðju stofugólfinu.


Um daginn var annars einhver kattarbjálfi með óttaleg læti hér fyrir utan. Sennilega í helgreipum greddunnar. Minni leist sko ekki á þetta, jafnvel þótt hin væri langt frá svölunum - hún stóð hér við svaladyrnar, horfði út og urraði. Skottið var að þvermáli eins og lítersflaska af Egils Kristal. Kattaurr er undarlegt hljóð - minnir dálítið á mal, en er jafnfullt af pirringi og olíuflutningabíll, ef olíuflutningabílar flyttu pirring.