Joys of sleepless nights are eluding me

Tvennt hef ég rekið augun í nýlega sem meiddi mig smá:

a. Að skrifa „21.“, þegar betra og réttara væri að skrifa „21“. Þetta má t.d. sjá hjá fólki sem skrifar „ég er 21. ára“ - varla segir það „ég er tuttugasta og fyrsta ára“?

b. Rakst á þetta í auglýsingabæklingi þar sem verið var að lýsa söguþræði bókar: „Hann vaknaði upp ...“ (eða kannske „Hann vaknar upp“). Það má alveg vera svo, að það sé ekkert rangt við þetta. En ljótt er það.

Ég hef líka tekið eftir því fólk er gjarnt á að segjast elska eða hata einhvern sem það hefur aldrei hitt, og þekkir alls ekki. Ég geri þetta jafnvel sjálfur. Ég efast ekki um að fólkið hafi í raun og veru þessar tilfinningar - ég geri semsagt ráð fyrir því að því sé alvara með því sem það segir.

Og það þykir mér skrýtið og merkilegt, að hægt sé að bera svona sterkar tilfinningar til ókunnugra. Líka er skrýtið, hve auðvelt það er að vekja upp tilfinningar sem þessar. Það getur jafnvel verið nóg, að einhver hafi leikið í nokkrum leiðinlegum (eða skemmtilegum) myndum - og fólkið hatar hann. Að maður tali nú ekki um vesalings stjórnmálamennina. Heppilegt fyrir þá, að það sé enginn andlegur veruleiki til, því þá myndi þeim stöðugt líða illa - það yrði nefnilega fyrir svo gífurlegri andlegri geislun að það væri dauðvona og sárkvalið af andlegu krabbameini.