OssomTossom, the crackpot dictatee

Það er margt sem má segja um þetta myndband.

Í fyrsta lagi er leitt að sjá hvernig komið er fyrir Fox.

Í öðru lagi er Limbaugh tillitslaus asni (en það er ekkert nýtt).

Í þriðja lagi er áhugavert, það sem mennirnir tveir segja um málið. Ætli þeir séu kannske aðeins demókratamegin við girðinguna? Ég þekki ekki nógu vel til bandarískra fjölmiðla.

Ég fór í annan göngutúr í gær, svipaða leið og í síðustu (eða þarsíðustu?) viku. Ég sannfærðist þá um, að ef ég vilji halda þessu áfram, þá bara verð ég að fá nýja skó. Góða, almennilega gönguskó. Þegar ég kom heim (eftir mun styttri leið en síðast, fór beina leið heim frá Hofsvallagötu) var ég með blöðru undir hælnum hægra megin. Hún var um það bil á stærð við tveggja senta evru, sem er ögn minni en krónupeningur (kannske tveim millimetrum minni í þvermál). Það munu því verða mín næstu stóru innkaup.

Annars er ég loksins búinn að taka mér tíma til að setjast niður og byrja lesa þá fyrstu af Jeeves-sögunum sem ég keypti um daginn. Það er býsna erfitt að hlægja ekki upphátt, og kannske ætti ég barasta ekkert að halda aftur af mér. Það, að ég sjái þá fyrir mér, Fry og Laurie, gerir alls ekkert til. Ég hef skýra mynd af tveim aðalpersónunum - hvað gerir það til þótt myndin sem ég geri mér af þeim sé af leikurum?

Ég geri það sama þegar ég les sögur um Marlowe. Ólíkt mörgum þá sé ég ekki Bogart, heldur sé ég leikarann sem lék Marlowe í sjónvarpsþáttum sem voru sýndir á RÚV þegar ég var níu eða tíu ára. Ég man meira að segja eftir að hafa staðið í röð í Grandaskóla, tala við Jóel um þáttinn sem var sýndur kvöldið áður eða síðustu helgi. Ég man auðvitað ekki nákvæmlega hvert umræðuefnið var - hvaða þáttur hafði verið sýndur eða hvað okkur þótti skemmtilegast við hann - en ég man hvar við ræddum þetta. Og það er nóg.