This OssomTossom is great - but it's better when you're not alone

Ég á eftir að sakna þessarar lesviku. Loksins komst ég í minn eigin ryþma - sofa til 14 og vera á fótum til 6. Ég náði reyndar að gera fjarska lítið af því sem ég setti mér - en skarpir lesendur hafa vonandi áttað sig á að þetta var bara sagt í hálfkæringi. Stundum er bara miklu betra að slaka á, gera lítið (í það minnsta ekkert sem maður skrifar um í opinbera dagbók, nema sýniþörfin sé alltalltof mikil) og bara almennt hafa það kósý (þ.e. ef „kósý“ felur í sér að drekka súrnað vín á meðan maður situr í hægindastól og horfir á loftið - ég bara verð að fá almennilegan steinagarð sem allraallra fyrst) í eins og eina viku. Því miður gat ég ekki verið alveg einn allan tímann, en hey - ég var einn inni í höfðinu mínu, og það er nú eitthvað til að klappa fyrir.

Verst að ég get ekki haldið þessum dagryþma mínum lengur - það er svo óhemju gott að vera vakandi klukkan þrjú á miðvikudagsmorgni. Það eru engin læti neins staðar - maður bara veit að lesturinn verður ekki truflaður af framkvæmdaglöðum grönnum, og almennt séð er allt kyrrt og hljótt eins og það á að vera. Mig dreymir um vinnu þar sem frítíminn hefst uppúr ellefu á kvöldin - kannske ég geti orðið kvöldmenntaskólakennari?

Að öðru.

Stundum er ofsalega gaman að kíkja á diska sem maður keypti fyrir tíu árum síðan, hlustaði á í svona tvo-þrjá mánuði og síðan ekki meir. Gá hvernig tónlistin hefur elst, hvort manni líki hún betur nú heldur en þá. Fyrir nokkrum árum dró ég fram Awaken með The Blood Divine (sem er því miður ekki í gangi - sumir eru víst komnir aftur í Cradle of Filth, og söngvarinn er með eitthvað í gangi, ég ætti kannske að kíkja á það við tækifæri), disk sem ég hafði ferlega lítið álit á þegar ég keypti (þá hvað, á fyrsta ári í MR?). Skellti honum í og hef síðan hlustað reglulega á æ síðar.

Nú um daginn dró ég síðan fram tvo diska sem höfðu hlotið svipuð örlög, nefnilega Three Snakes and One Charm (sem á annars að vera voða sniðugt stafarugl, klúrið og gott, eða þá eitthvað dóp-tengt) með The Black Crowes (sem annars eru frægir fyrir það að söngvarinn er giftur dóttur Goldie Hawn - og því er Kurt Russel tengdapabbi hans. Nú hef ég svosem haft kúl tengdapabba - en getur nokkur lifandi sála toppað KR? - Bruce Campbell), og svo Replenish með Reef. Báðir mun áhugaverðari en mig minnti - eins og ég sagði, þetta eru diskar sem hafa legið og myglað í geisladiskasafninu í hátt í áratug. Mig langar skyndilega að fara og finna mér fleiri diska með þessum sveitum, sjá hvað þeir hafa verið að gera upp á síðkastið.

Annars er kominn játningatími hér. Öðru hvoru er manni hollt að játa það sem hrjáir hann helst, að losna við fargið af sálu sinni, og nú bara verð ég að sleppa mér.

Nú í kvöld stóð ég mig nefnilega að því að óska þess að ég hefði bílpróf og að ég ætti bíl. Ég man ekki eftir því að mig hafi nokkru sinni langað til slíks áður, aldrei nokkru sinni. Kannske einhvern tíma þegar ég var fimmtán eða sextán ára, en annars hefur mig aldrei langað til þess (þótt ég hafi svosem oft gert mér grein fyrir því að það væri skárra að eiga bíl og mega keyra hann heldur en að vera lappalaus). En nú, fyrr í kvöld, helltist þessi löngun yfir mig. Ég veit, þetta er skammarlegt - ég skammast mín óttalega! - en ég réð bara ekki við mig.

Ég fór nefnilega með pabba, Gesti, Binna og Eyrúnu uppí Borgarnes að sjá og heyra Benedikt (hvers son er hann aftur - Erlendsson? Þessi þarna úr Fóstbræðrum?) segja Egils sögu. Í niðamyrkrinu á leiðinni mátti sjá þau alóðustu norðurljós sem ég hef fengið að sjá lengi - og bara þriðju norðurljósin sem ég man eftir að hafa séð síðasta hálfa árið (hin voru þegar ég settist útá svalir eftir Menningarnótt og sagði frá áður, og svo ljós sem ég sá á leið heim frá pabba laugardagskvöldið eftir myrkvunina). Og stjörnubjart, maður lifandi! Meira að segja í Borgarnesi, fyrir utan Landnámssafnið, þar gat maður staðið og starað beint upp og þar var stjörnubjartara en ég man eftir að hafa nokkru sinni séð hér í borginni. Bara rétt rúmlega klukkutíma akstur og þá er svo stjörnubjart að maður gat næstum því lesið. Ég er allt í einu farinn að velta því alvarlega fyrir mér hvort þetta sé ekki bílprófsins virði, bílverðsins líka - að geta, nær hvenær sem er farið og glápt á stjörnur og norðurljós.

Ég vona bara að ég muni jafna mig af þessari óhuggulegu löngun. Hey - kannske ég geti bara orðið mér úti um einkabílstjóra sem þykir ekkert vírd að stökkva upp í bíl klukkan ellefu á fimmtudagskvöldi og keyra út til að horfa á stjörnur, og tekur við greiðslu í kossum. Það myndi sennilega vera best fyrir alla sem hlut eiga að máli.

Að sjá Egils sögu á þennan hátt var bæði fróðlegt og skemmtilegt. Skemmtilegt, vegna þess að Benedikt tókst ágætlega að gera sögu og persónur ljóslifandi og spennandi, og fróðlegt vegna þess að maður fékk aðeins betri tilfinningu fyrir því hvernig fólk hefur skemmt sér hér áður fyrr, svona áður en allir fóru bara að lesa í hljóði útí horni eða inni í herbergi. Bara einn maður að segja áhugaverðar sögur, með leikrænum tilþrifum þegar þess þarf, og viðeigandi útúrdúrum eftir því sem sagan krefst.

Bara verst að það er allt of mikið sem maður vill læra og kunna og geta - það eru ekki nógu mörg ár til að læra það allt. Að velja og hafna af þessu óskapnaúrvali er næstum því of mikið - nóg til að halda manni andvaka.