OssomTossom - because sometimes it's better to detonate a nuke than to curse the darkness

Online comics geta verið til margra hluta nytsamleg, og ekki bara til að fá mann til að brosa útí annað þegar maður kemur heim úr skóla eða vinnu. Tökum Questionable Content sem dæmi (tenging hér til vinstri). Þar er til dæmis hægt að kaupa stuttermaboli, en það sem mér þykir betra er að þar er að finna lítið tónlistarhorn - diskar sem höfundurinn mælir með. Hann mælir með alls konar diskum, og þar sem hann mælir m.a. með Blood Mountain (Mastodon) og The Fire in Our Throats Will Beckon the Thaw (Pelican), ásamt fleirum, þá er ljóst að við höfum að minnsta kosti örlítið svipaðan tónlistarsmekk.

Einn þeirra diska sem hljóta hans meðmæli er Ashes Against the Grain með Agalloch. Ég keypti hann um daginn (á sama tíma og Red Sparowes-diskurinn sem ég skrifaði um fyrir nokkru) og hef hlustað talsvert á hann síðan þá.

Ég veit eiginlega ekki hvernig eigi að flokka hann.

Þetta er ekki diskur sem flestir myndu setja á til að eiga rómantíska kvöldstund - ég geri því ráð fyrir að fæstir sem lesa þetta muni hafa áhuga á honum - á köflum blackmetal (sérstaklega í textaflutningi, þótt söngvarinn ráði alveg við að syngja eins og maður líka), stundum e.k. doom, og alltaf rokk. Lítið um texta, mikið um tónlist og löng lög (átta lög deilast ójafnt á klukkustund). Textarnir eru illskiljanlegir (ekki í flutningi heldur að innihaldi). Kannske er verið að segja sögu, en mér sýnist ekki - mér sýnast þeir frekar vera þarna til að bæta við stemninguna, sem er alveg eins og við er að búast af svona tónlist - myrkur, vetur, kuldi, og svo framvegis, sífelldar vísanir til náttúrunnar. Ekki tónlist sem maður hlustar á textanna vegna.

Það er líka allt í lagi. Það er ekkert alltaf þörf fyrir góða eða innihaldsríka texta, ekki þegar tónlistin er svona góð. Það er svo skemmtilegt með löng lög, að það er hægt að breyta þeim hægt og rólega, án þess að það verði of augljóst - ekki svo að skilja að Agalloch grípi tækifærið til þess nógu oft. Þeir eiga það alveg til að snarhemla allt í einu og gutla aðeins á kassagítarana sína, áður en þeir leggja aftur að stað útí rokkið. Sjaldan er tónlistin algert metal, hins vegar - það er ósköp lítil árás eða ofbeldi í þessari tónlist. Ég sé ekki fyrir mér neina pytti á tónleikunum þeirra - grunar að fólk sé meira fyrir að sitja, eða þá standa með krosslagðar hendur og kinka kolli klárukallalega.

Semsagt - annar kapaldiskur, eða kannske er nær að segja krossgátudiskur? Það er ósköp gaman að leggja kapal - og skemmtilegra að leysa krossgátur - en það er eitthvað sem maður gerir einn. Miðað við að þetta er nú aðeins meira en bara einhver afþreyingartónlist (til að hafa gaman af henni, þá þarf að leggja eyrun vel við - og það er erfitt að hafa hana í gangi án þess að taka eftir henni), þá er ég ekki frá því að þetta megi vel kallast krossgátutónlist. Annar diskur sem er kjörið að hlusta á um hánótt að vetri til við skímu af einu kerti meðan vindurinn hamast úti og snjónum kyngir niður. Í heyrnartólum - auðvitað.