OssomTosser no more!

Ég tók eftir því að ég var bara með sjö og hálfa einingu eftir áramót, svo ég ákvað að bæta aðeins úr því. Skráði mig í tvö námskeið rétt áðan. Meiri hljóðfræði og eitthvað sem er kallað „skapandi skrif“, og náði þar með að fá samtals fimmtán einingar á komandi vorönn. Jibbísan.

En nú er hins vegar kominn tími til að velta fyrir sér framhaldsnámsspurningum. Fyrsta spurningin er auðvitað „Viltu í framhaldsnám?“ Henni er auðsvarað játandi. Önnur spurningin er hins vegar erfiðari: „Hvers vegna?“ Það er ekki eins hlaupið að því að svara henni, en ég verð þó væntanlega að hafa svar á glöðum höndum - ef ég væri í því að taka viðtal við tilvonandi nema í mínum háskóla, þá væri þetta fyrsta spurningin mín, og „Bara - æ, þú veist, hvers vegna ekki, sko“ væri ekki nógu gott svar. Þess vegna finnst mér alveg bráðnauðsynlegt að geta svarað þessu, þótt ekki sé nema sjálfs míns vegna. Hvers vegna ætti maður að halda áfram? Bara til að hafa aðeins flottari titil? (Óneitanlega er huggulegra að vera meistari heldur en piparsveinn) Ég kemst ekki hjá því að hugsa sem svo, að það sé dálítið þunnt að fara lengra bara fyrir vinnuna. Veit ekki heldur hvort áhuginn einn og sér sé alveg nóg, en kannske er hann það bara þegar upp er staðið.

Og þar sem að svarið við aðalspurningunni er komið, þá er næsta skref að velta því fyrir sér, hvert maður vill fara. Það eina sem virðist innan seilingar eru Bandaríkin, Kanada og Bretlandseyjar, og þar er Írland lang-áhugaverðast (ég held að Ástralía og Nýja-Sjáland séu utan seilingar, því miður). Til dæmis Cork-háskólinn - þótt ekki sé vegna annars en þess, að Cork virðist vera notaleg borg. Hins vegar veit ég ekkert um hversu góður eða slæmur skólinn þar er, og kannske væri maður jafn vel settur í HÍ. Auðvitað má svo ekki gleyma Bandaríkjunum og þeim fjölmörgu skólum sem eru þar (einn í hverju ríki, að minnsta kosti - en misgóðir, auðvitað). En jæja - ég svosem dulitla stund enn til að velta þessu fyrir mér. Því fyrr sem maður er búinn að ákveða sig, því betra - ekki satt?