Fótbolti og trú

Fyrir ekki svo löngu síðan las ég frásögn manns sem hafði verið annað hvort á Spáni eða þá Írlandi - í það minnsta í kaþólsku landi. Kannske frekar á Írlandi, þar sem sagan segir frá því, að hann hafi setið á kaffihúsi og séð þar prest sitja og reykja eins og ekkert væri. Maðurinn fer og spyr prestinn út í þetta, þar sem lögum samkvæmt var bannað að reykja á kaffihúsum. Svar prestins var einfalt: „Einu lögin sem gilda eru boðorðin tíu“ (eða kannske „Einu lögin sem gilda eru lög Guðs“, ég man ekki hvort það var). Þar sem í þessum lögmálum var hvergi bannað að reykja á kaffihúsum, þá taldi hann sér heimilt að reykja. (Jafnvel þótt óbeinar reykingar geti verið hættulegar, þá finnst mér ansi langsótt að segja að presturinn hafi drepið einhvern með því að reykja þarna.)

En hvað ef dómari í fótbolta myndi nú ákveða að dæma eftir Biblíunni? „Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn“ gæti verið ein reglan: Ef leikmaður A brýtur á leikmanni B, þá má B brjóta á A á sama hátt. Sé brotið af annarri sort, þá verður B hins vegar rekinn útaf. Semsagt, ef A tosar í skyrtu B, þá má B tosa í skyrtu A, en hins vegar má hann ekki gefa honum olnbogaskot. Ef, hins vegar A gefur B olnbogaskot, þá má B gefa A olnbogaskot á móti, en hins vegar mætti hann ekki tosa í skyrtu hans. Og svo framvegis.

Önnur afleiðing gæti verið sú, að dómarar láti það alfarið eiga sig að dæma í leikjum: „Dæmið ekki, og þér munuð eigi dæmdir verða. Sakfellið eigi, og þér munuð eigi sakfelldir verða.“