Sjálfstjórn?

Ekki á þessum bæ

Ég geri bara það sem mig langar til. Ég ræð hins vegar engu um það, hvað mig langar til að gera. Stundum tekst mönnum að telja sér trú um, að þá langi í rauninni mest til að t.d. hætta í vinnunni og snúa sér að drykkju, skriftum og fjallgöngum - en sjálfsagans vegna, þá mæti þeir samt. Ég held nú samt að það eru athafnirnar sem skipta mestu máli (eins og annars staðar), en ekki hvað fólk segir.

Athafnir og aðgerðir fólks eru bestu vitnisburðir um langanir þeirra sem völ er á. Hér um bil alveg um hvað er að ræða. Jafnvel þegar um fíkn er að ræða?

Fíknin er hluti af karakter manns, rétt eins og níska eða skapofsi eða lauslæti - já, eða gjafmildi, skapstilla eða skírlífi. Hún er þá líka hluti af manni sjálfum. Þær langanir sem spretta af fíkn eru þá manns eigin langanir. Maður sem segist vilja hætta að drekka, en hagi sér á þveröfugan hátt - þá langar hann meira til að drekka heldur en ekki. Ein löngun er sterkari en önnur.

Hvað þá með fólk sem t.d. hættir að drekka? Er það ekki dæmi um sjálfstjórn?

Ég held frekar að það sé dæmi um það, þegar langanir breytast. Þær geta auðvitað breyst, með einum eða öðrum hætti. Kannske maður geti sjálfur haft einhver áhrif þar á, styrkt eina löngum á meðan maður reynir að deyfa aðra.

Breytir samt engu um hugsunina í upphafi færslunnar. Það sem ég geri núna ræðst af löngunum mínum núna. Og ég-núna ræð engu um langanir mínar núna. Ef einhver ræður yfir löngunum ég-núna, þá er það ég-áður. Einu langanir mínar sem ég ræð einhverju um eru langanir ég-seinna.

(Allar ábendingar um betri orð en ég-núna, ég-áður og ég-seinna eru vel þegnar)