Próflestursflótti

Fyndið hvað sumt fólk hefur lítið þol gagnvart jafnvel smávægilegustu „breytingum á lífsstíl“. OK, ef ég myndi taka upp á því að gerast mormóni, flytja til Utah og giftast þrem fjórtán ára stelpum - þá væri skiljanlegt að sumir af manns nánustu myndu hafa eitthvað við það að athuga (og ég vona að ef ég tæki upp á þessu, þá myndi einhver reyna að telja mig ofan af því eða hringja á Klepp).

En sumir virðast ekki þola eina einustu minniháttar breytingu. Sumum þótti það t.d. alveg ótrúlegt, og raunar bara fáránlegt, þegar ég tók upp á því sumar 2003 að flytja að heiman. „Ætlarðu að fara að leigja? Til hvers í ósköpunum?“ - eins og þessi ákvörðun væri einhver ógn við þeirra búsetufyrirkomulag.

Hvað ef maður skyldi nú gerast grænmetisæta? Sumum gæti auðvitað þótt það óþægilegt - sérstaklega fólki eins og pabba og ömmu, semsagt fólkið sem er hvað duglegast að bjóða manni í mat til sín. Það gæti reynst þeim snúið að bregðast við þessari „sérvizku“ og einhverjar sneiðar frá þeim væri hægt að umbera. En síðan er allt hitt fólkið sem myndi taka upp á að segja eitthvað - einhver aulaleg komment eins og „hvernig ætlarðu að lifa á þessu kanínufæði?“ Eins og þeirra kjötáti myndi stafa einhver ógn af mínu mataræði?

Gæti hugsast að sú vörn sem sumir hrökkva alltaf í þegar minnst er á grænmetisát stafi af því að þeim sjálfum þykir eitthvað bogið við kjötátið?

Hvarflaði að mér, á meðan ég var að fikta í símasnúrum, að þetta er kannske eins og með hóp alkohólista sem búa saman. Einhver í alkahópnum ákveður að hætta þessu bara og snerta ekki áfengið framar. Auðvitað á það eftir að koma við hina alkana. Þeir fara í vörn þegar þeir eru allir í stofu að djúsa - allir nema þessi eini sem drekkur bara vatn. Það er ekki bara ríkt í mönnum að vilja falla í hópinn (eins og rannsóknir hafa bent til að þeir hafi tilhneigingu til að vilja) - mig grunar að við gerum líka þá kröfu til annarra að þeir falli í hópinn.

En að öðru:

Fjórtan atriði