Jííí-ha!

Loksins - eftir að hafa reynt með hléum í ríflega áratug - hef ég klárað Ultima VII. Fyrsta hluta af tveim, reyndar - en þá getur ekki verið mikið eftir af seinni hlutanum. Auðvitað gerist þetta þegar maður á í raun að vera að læra undir próf ... bleh. Hey - ef einhver minna fjölmörgu dyggu lesenda skyldi vita af Ultima Underworld-leikjunum á geisladisk (eða a.m.k. þann fyrri, sá síðari getur beðið þangað til ég klára nr. 1) - endilega látið vita.

Systir mín var að kaupa íbúð - allir að óska henni til hamingju! Einn, tveir og ...

Merkilega lítill prófkvíði hjá manni þessa dagana. Ég ætti auðvitað að vera að kynna mér sögu Bandaríkjanna (og Kanada) - en ég nenni því ekki. Fyrst ég nenni því ekki, þá ætti ég kannske að athuga enska málfræði, eða málsögu - eða jafnvel bókmenntirnar. Ég nenni því ekki heldur. Ég nenni bara að fara í göngutúra, hlusta á tónlist, lesa eitthvað sem kemur náminu alls ekkert við - og spila leiki. Að lesa þegar maður hefur engan áhuga - það hefur aldrei virkað hjá mér, þá sekkur ekkert inn.

Hef verið að lesa bækur sem ég hefði, svona eftir á að hyggja, átt að lesa fyrir fjöldamörgum árum. Hvers vegna átti maður ekki frænda af þeirri sort, sem hefði gefið manni t.d. þessa bók í fermingargjöf? Bók frá '87 (semsagt - frá því áður en ég fermdist), og einmitt bókin sem ég hefði haft gott og gaman af að lesa þá - ég held að ég hefði lesið hana upp til agna þá. Í dag er þetta hins vegar ágæt bók til að hafa á klósettinu eða náttborðinu: Eitthvað til að lesa meðan maður athafnar sig, eða áður en maður fer að sofa. Jæja, kannske maður geti gefið einhverjum litlum frænda eða frænku eintak í fermingargjöf þegar að því kemur - hvenær sem það verður nú svosem.