Gott veður eða slæmt ...
... bara spurning um viðhorf.
Einhvern tímann sagðist ég ætla að segja frá The Great Cold Distance, nýjasta disk Katatonia. Nú er ég búinn að fá hann, og er meira að segja að hlusta á hann meðan ég skrifa, en það verður þó að bíða örlítið lengur. Ég er eiginlega ekki búinn að melta hann alveg nógu vel - veit ekki hvað skuli segja um hann. Svo ég ætla að endurtaka það sem ég hef áður skrifað annars staðar um ...
Draconian Times frá Paradise Lost sem kom út svona í kringum 1994. Man eftir umfjöllun um diskinn í breska Metal Hammer-blaðinu (semsagt, ekki því þýska), þar sem hann fékk furðu góða einkunn miðað við að bæði blaðið og hljómsveitin voru bresk (í þessu blaði tíðkaðist almennt ekki að tala vel um breskar hljómsveitir - Bush fékk til dæmis reglulega ömurlega umfjöllun, ef ég man rétt - ekki að þeir Nirvana-wannabes hafi ekki verðskuldað allt illt umtal). Lokaorðin voru t.d. "These are indeed Draconian Times".
Ég keypti diskinn þó ekki fyrr en nokkrum árum síðar, eða í kringum '98 (kannske '97 eða '99 - tæplega '99, samt, því þá kom Judgement með Anathema inn í líf mitt og breytti mörgu hvað viðkom þeirri tónlist sem ég hlustaði á, og gott ef Host með Paradise Lost og 34,788% ... Complete með My Dying Bride hafi ekki komið sama ár - þrír fyrirtaks diskar á einu ári er alls ekki slæmt!) og þótti alls ekki slæmur.
Þetta er meira rokk heldur en það sem þeir höfðu gert áður og áttu eftir að gera síðar. Eldra efni með þeim var meira doom/death-metal - hæg lög, og lítið um "hreinan" söng; nýrra efni er talsvert meira popp (þannig séð) - og einn diskur (One Second) er sérstaklega mikill Depeche Mode-diskur, sem er auðvitað alls ekki slæmt mál! Í dag flokkast þeir víst sem "goth metal", en ég hef eiginlega ekki hlustað svo mikið á síðustu diskana þeirra. Symbol of Life er svosem góður diskur, og bæklingurinn sem fylgir með er sennilega einn best unni bæklingur sem ég hef séð (fyrir utan Filosofem með Burzum), en hann er með einhverri vörn, svo ég get ekki kóperað hann á tölvuna mína og því ekki sett hann í ipoddinn minn - sem er slæmt.
En já, Draconian Times er sennilega mesti rokkdiskur frá þessum ókátu Yorkshire-gaurum (Halifax, nánar tiltekið). Mig grunar að þetta átti að vera diskurinn sem átti að gera þá heimsfræga. Það gekk að vísu ekki eftir, kannske sem betur fer. Hins vegar hlýtur það að skrifast á markaðssetningu, frekar en nokkuð annað, því þetta er með betri diskum í mínu sífellt stækkandi safni, stútfullur af grípandi laglínum og riffum, prýðisgóðum textum og svo framvegis. Auðvitað er ég hlutdrægur - þetta er einn af þessum diskum sem ótalmargar minningar eru tengdar við.
Já, og gleðilegt sumar.
Einhvern tímann sagðist ég ætla að segja frá The Great Cold Distance, nýjasta disk Katatonia. Nú er ég búinn að fá hann, og er meira að segja að hlusta á hann meðan ég skrifa, en það verður þó að bíða örlítið lengur. Ég er eiginlega ekki búinn að melta hann alveg nógu vel - veit ekki hvað skuli segja um hann. Svo ég ætla að endurtaka það sem ég hef áður skrifað annars staðar um ...
Draconian Times frá Paradise Lost sem kom út svona í kringum 1994. Man eftir umfjöllun um diskinn í breska Metal Hammer-blaðinu (semsagt, ekki því þýska), þar sem hann fékk furðu góða einkunn miðað við að bæði blaðið og hljómsveitin voru bresk (í þessu blaði tíðkaðist almennt ekki að tala vel um breskar hljómsveitir - Bush fékk til dæmis reglulega ömurlega umfjöllun, ef ég man rétt - ekki að þeir Nirvana-wannabes hafi ekki verðskuldað allt illt umtal). Lokaorðin voru t.d. "These are indeed Draconian Times".
Ég keypti diskinn þó ekki fyrr en nokkrum árum síðar, eða í kringum '98 (kannske '97 eða '99 - tæplega '99, samt, því þá kom Judgement með Anathema inn í líf mitt og breytti mörgu hvað viðkom þeirri tónlist sem ég hlustaði á, og gott ef Host með Paradise Lost og 34,788% ... Complete með My Dying Bride hafi ekki komið sama ár - þrír fyrirtaks diskar á einu ári er alls ekki slæmt!) og þótti alls ekki slæmur.
Þetta er meira rokk heldur en það sem þeir höfðu gert áður og áttu eftir að gera síðar. Eldra efni með þeim var meira doom/death-metal - hæg lög, og lítið um "hreinan" söng; nýrra efni er talsvert meira popp (þannig séð) - og einn diskur (One Second) er sérstaklega mikill Depeche Mode-diskur, sem er auðvitað alls ekki slæmt mál! Í dag flokkast þeir víst sem "goth metal", en ég hef eiginlega ekki hlustað svo mikið á síðustu diskana þeirra. Symbol of Life er svosem góður diskur, og bæklingurinn sem fylgir með er sennilega einn best unni bæklingur sem ég hef séð (fyrir utan Filosofem með Burzum), en hann er með einhverri vörn, svo ég get ekki kóperað hann á tölvuna mína og því ekki sett hann í ipoddinn minn - sem er slæmt.
En já, Draconian Times er sennilega mesti rokkdiskur frá þessum ókátu Yorkshire-gaurum (Halifax, nánar tiltekið). Mig grunar að þetta átti að vera diskurinn sem átti að gera þá heimsfræga. Það gekk að vísu ekki eftir, kannske sem betur fer. Hins vegar hlýtur það að skrifast á markaðssetningu, frekar en nokkuð annað, því þetta er með betri diskum í mínu sífellt stækkandi safni, stútfullur af grípandi laglínum og riffum, prýðisgóðum textum og svo framvegis. Auðvitað er ég hlutdrægur - þetta er einn af þessum diskum sem ótalmargar minningar eru tengdar við.
Já, og gleðilegt sumar.
posted by Þossi | 4:23 e.h.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home