Diskur vikunnar

Pósturinn brást mér - eins og svo oft áður. Enginn Katatonia-diskur barst mér í þessari viku, og ég býst ekki við að hann muni gera það úr þessu.

Það þýðir þó ekki að það sé enginn „diskur vikunnar“ í dag.

Miss Machine með Dillinger Escape Plan kom út ... fyrir nokkrum árum. Tveim-þrem árum, eitthvað svoleiðis. Þetta eru ungir strákar, ég held að þeir séu allir yngri en ég, fæddir áttatíuogeitthvað snemma. Þýðir það kannske að maður ætti að gefa rokkstjörnudraumana upp á bátinn, er maður ekki orðinn of gamall fyrir þetta?

Kannske. Þetta er hins vegar diskur sem vex og vex. Þegar ég keypti hann (í fyrrahaust) var ég ekkert svo spenntur; söngvarinn fór einfaldlega óskaplega í taugarnar á mér. Ég hef ekkert á móti öskrum, en þá þótti mér hann of „high-pitched“ fyrir minn smekk, og það tók smá stund að fatta hve vel öskrin í honum passa við tónlistina. Besta orðið til að lýsa tónlistinni (og þá öskrunum) er „frantic“. Keyrslan er svakaleg. Kannske ekki reiðir ungir menn - en þeir eru örugglega æstir.

Og þeir kunna sko á hljóðfærin sín. Taktskiptingar hægri-vinstri, alls konar grip spiluð hratt og oft á óvenjulegum hraða (dadadada .. dada .. dadada ... da ... dadadadadada). Litlum tíma sóað í gítarsóló - ég held að það sé rétt munað hjá mér að ekkert lag er lengra en fjórar mínútur. Stutt og beint í mark (annað en rausið í mér).

Það er lítið um grípandi melódíur (og jafnvel frekar lítið um melódíur almennt) - það sem grípur mann er krafturinn og ákafinn í þessum lögum.

Á myspace eru þeir auðvitað með síðu - og þar má finna heil fjögur lög til að hlusta á, þar af þrjú af Miss Machine.