Dálítið skrýtið hvernig fólk fer stundum á autopilot. Sýnist eins og þetta gerist sérstaklega oft þegar maður hittir einhvern sem maður hefur annars ekki séð árum saman, einhvers konar sjálfvirk kurteisi.

Tökum sem dæmi strák sem ég hitti um helgina. Við vorum víst í Hagaskóla á sama tíma - hátt í þrettán ár síðan ég byrjaði þar. Allt gott með það, Kári mundi hvað stráksi hét og svona, svo við gátum staðið þarna á Laugaveginum, gengt Kaffi Hljómalind og talað eitthvað. Nema drengur snýr sér að mér og spyr:

"Og hvað með þig, Steini? Hvað ertu að gera þessa dagana?"

Steini!? Það er aðeins ein manngerð sem kallar mig "Steina", og það er fólkið sem ég hef ekki hitt í ríflegan áratug - jafnvel nær einum og hálfum áratug. Fólk sem hefur þekkt mig í þann tíma og haldið semi-reglulegum kontakt, sem og fólkið sem ég hef kynnst síðan "Þossi" festist við mig (takk, Kári!), það kallar mig "Þossa". Ekki "Steina".

En hvað um það, ég svara honum sem satt er, segist vera í heimspeki og ensku. Segir hann þá:

"Heimspeki! Alveg passar það við þig!"

Ég held bara, að sama hvað ég hefði sagt, þá hefði þetta orðið svarið.

"Ég er venjulega í hjálparstarfi í Afríku, að dreifa mat og lyfjum, og kenna börnum að lesa."

"Hjálparstarf! Alveg passar það við þig!"

eða

"Ég er handrukkari."

"Handrukkari! Alveg passar það við þig!"

Ég held að sama hvað ég hefði sagt, þá hefði hann sagt þetta - vegna þess að hann var bara á autopilot. Maður sem þekkir mig svo lítið að hann kallar mig "Steina", hvernig á hann að hafa hugmynd um hvað passi mér? Sér í lagi þegar hann hefur þekkt mig þegar ég hef verið þetta 12-13 ára gamall - ég myndi halda að það væri í flestum tilfellum erfitt að segja til um það, hvernig myndi rætast úr mér þrettán árum síðar.

Hún er dálítið skrýtin, og jafnvel pínku óþægileg, öll þessi sjálfstýring. Þetta er í sama dúr og þegar maður mætir manni á Laugaveginum og hann segir

"Hæ hvernig gengur,"

og gengur svo áfram án þess að bíða svars - ekki að þetta hafi verið spurning því röddin breytist aldrei, engin lyfta í lokin til veita raddaða útgáfu af spurningarmerki. Bara að segja eitthvað notalegt fyrir kurteisis sakir.

Einu skiptin þar sem mér þykir þetta alveg sjálfsagt er þegar maður afsakar sig eftir að hafa rekist utan í einhvern eða stígið á tær annars. Annars þykir mér þetta bara óþarfi.