Svo mælti OssomTossom

Ég er víst bara fátæklingur

2008-09-06T08:33:00.002Z

Í gærkvöldi hringdi síminn.

„Halló?“

„Já, góða kvöldið. Er þetta Þorsteinn?“

„Já, það er ég.“

„Sæll. Blabla heiti ég og er að hringja frá Ríkisútvarpinu. Mætti ég spyrja þig nokkurra spurninga?“

„Jújú, alveg sjálfsagt.“

„Segðu mér, Þorsteinn, áttu sjónvarp?“

„Nei, ég á ekkert svoleiðis.“

„HA?! Á ég að trúa því að ungur maður eins og þú, í sjálfstæðri búsetu, eigi ekki sjónvarp?“

„Trúðu því.“

„En áttu útvarp?“

„Ekki heldur. En ég á tölvu.“

„Ja-há. Horfirðu eitthvað á fréttir eða hlustar á útvarp í tölvunni þinni?“

„Nei, en ég horfi stundum á DVD-diska.“

„Mm-hmm. Þá er bara ein spurning eftir. Áttu bíl?“

„Ehe, nei, ekki heldur.“

Smá þögn.

„Heh, ég veit að þetta er dálítil sérviska ...“

„Sérviska? Þetta er engin sérviska. Þú ert bara fátæklingur!“

Eitthvað nýtt

2008-08-09T09:21:00.002Z

Í dag lærði ég að Limp Biscuit heitir runkbulle á sænsku. Ég er reyndar viss um að bæði Runkbulle og Kexleikurinn séu betri hljómsveitir en sú bandaríska.

Þetta er kannske bara áhugavert fyrir mig

2008-07-21T12:02:00.003Z

Ég rakst á alveg stórskemmtilega síðu áðan. drivethrurpg.com er slóðin. Þarna er hægt að kaupa alls konar RPG-stöff í pdf-skrám. Gamla góða D&D og AD&D-dótið kostar sirka 5 dollara stykkið. Það er bara of gott tilboð til að hægt sé að sleppa því - smá nostalgía fyrir tæpar 400 krónur. Mér þykir það bara ágætis tilboð.

Flúrið er loksins farið að flagna. Ég var farinn að hafa áhyggjur af því að það myndi aldrei gerast, en það byrjaði loksins í sturtunni í morgun. Þá fer nú ekki að líða á löngu uns ég get farið að ganga um í stuttermabolum allan daginn.

Eða kannske voru þær fimm

2008-07-20T16:17:00.002Z

Mamma Mia! er fín. Of mikið af Brosnan fyrir minn smekk - en hey, er nú ekki bráðum kominn tími til að fyrirgefa honum allar Bond-hörmungarnar? Kannske, en það er langt þar til hann mun hafa bætt fyrir Róbinson-Krúsó-leiðindin.

En þetta var/er fín mynd. Nokkrum lögum ofaukið, svosem - fannst svolítið eins og þau væru höfð með, bara vegna þess að þetta voru Abba-lög. Gerðu ekkert fyrir söguþráð eða persónuþróun, sýndist mér. Þau lög voru ekki aðeins óþörf - þau voru líka of löng. Kannske ef bara viðlagið hefði verið notað, eða fyrsta erindi og viðlag, þá hefði það sloppið.

En jæja. Ég get alveg mælt með þessari mynd. Ég get líka alveg mælt með Horninu. Við mamma fórum þangað eftir bíó - ég bjóst ekki við að það væri nokkur séns að fá borð með svona stuttum fyrirvara (gengum bara inn og ég spurði hvort það væri pláss fyrir tvo gesti enn) en það var ekkert mál. Kannske verra, þetta gæsapartí á næsta borði. En þær þögnuðu þó þegar maturinn kom.

Sveppir eru merkilegar lífverur: Mind-Controlling Fungi!

Síðan ég byrjaði í vinnunni hafa fjórar samstarfskonur orðið barnshafandi

2008-07-18T10:21:00.002Z

Ríflega hálfur mánuður síðan síðast ... ég ætlaði að vera duglegri, alveg satt, en bara nennti ekki.

Það er líka ekkert að frétta, nema þá helst að ég fékk mér nýtt flúr á þriðjudaginn. Engar myndir til, enn sem komið er, og spurning hvort þær verði nokkru sinni til. Hér er haldið áfram þar sem frá var horfið - svipað form og svipuð uppsetning og á þessu sem er á hægri framhandlegg. Nema hvað, þetta er auðvitað á vinstri framhandlegg.

Svo er bara eftir að bollaleggja hvað kemur næst. En ég held að ég hafi nægan tíma til að finna upp á einhverju.

Hjá mér er allt ókeypis

2008-06-21T16:25:00.003Z

Núnú. Hvern hefði grunað að ég ætti eftir að fara á landsleik í fótbolta? Það er nokkuð sem ég hef aldrei gert áður - nema minnið sé farið að gefa sig fyrr en ég bjóst við. Þetta var líka í fyrsta skipti sem ég hef farið á Laugardalsvöll síðan ég var krakki. Þá fór ég með Oddgeiri að horfa á Fram. Ég man ekki einu sinni hvernig sá leikur fór.

Ég stend þarna, aðeins fyrir utan röðina, á meðan pabbi stendur í sjálfri röðinni. Framhjá mér gengur maður. Hann missir miðann sinn, svo ég beygi mig niður og tek hann upp. Þegar ég rétti honum hins vegar miðann, hvað segir kallinn?

„Vantar þig miða? Þú mátt eiga þennan.“

Ég þakka auðvitað fyrir mig - ekki vildi hann fá neitt borgað - og læt pabba vita. Þetta er bara eins og ef einhver hefði misst þúsundkall, og svo sagt mér að ég mætti bara eiga hann. Þetta var afskaplega ánægjulegt, og ágæt byrjun á fínum leik. Ég skemmti mér í það minnsta konunglega. Bjóst nú við að fleiri myndu mæta - laugardagur, allir í fótboltastuði, og miðinn á ekki nema þúsundkall. Eða ókeypis.

Einhvern tíma skal ég setja tögg á alla póstana

2008-06-20T10:49:00.002Z

Ekki í dag, samt. En sennilega áður en ég drepst. Nema auðvitað ég nenni því ekki.

Og hvers vegna ætti ég svosem að nenna því? Rúmenar dottnir út, Portúgal datt útí gær. Bæði liðin mín felld af germönskum villiþjóðum. Sem betur fer eru nokkrar siðaðar þjóðir - Króatar og Tyrkir, Spánverjar og Ítalir, og Rússar - ennþá í keppni.

Annars get ég bara næstum því hugsað mér að fara á völlinn á morgun. Ég býst ekki við að ég muni nenna því þegar upp er staðið, en það er hægt að gera margt vitlausara fyrir þúsundkall. Sérstaklega ef þessi þúsundkall hleypir mér á leik þar sem ég get séð lið sem ég held með vinna. Það væri skemmtileg tilbreyting.

Svo má líka nota þúsundkallinn til að fara og sjá Kaspían aftur. Ég fór á hana á miðvikudaginn - sjálfan frumsýningardaginn - og varð ekki fyrir neinum vonbrigðum. Auðvitað var senum breytt, og frásögninni endurraðað, en það gerist nú næstum alltaf. Og auðvitað er þetta ekkert nema kristinn áróður, en það verður bara að hafa það.

Það var bara tvennt sem flæktist fyrir mér. Í fyrsta lagi á Susan, næst-elsta stelpan, að vera svona þrettán-fjórtán ára. Fimmtán ára í mesta lagi. Leikkonan er hins vegar nærri tvítug, og lítur eiginlega ekkert út fyrir að vera fimmtán. Í öðru lagi - kannske aðeins of mikið ofbeldi? Ég man ekki til þess að Lewis hafi verið svona grafískur í sínum bardagalýsingum, og talsvert af átökunum fór fram utan sviðsins (í bókunum, það er að segja). En það er ekki eins spennandi sýningarefni.

Og nú er bara að bíða í tvö ár. Þá verður loksins uppáhalds bókin kvikmynduð - Sigling Dagfara. Óttalega þarf langt að líða á milli mynda.

It's all in the gripbitch

2008-06-17T13:54:00.002Z

Ég kíkti í bíó í gær. Ekki á Kaspían konungsson því það er ekki farið að sýna hana ennþá, heldur á Indy. Ég get ekki annað en viðurkennt að ég hefði betur sparað þann þúsundkall. Ekki svo að skilja að hún hafi verið sérstaklega slæm, en hún var bara ekkert svo áhugaverð. Hún lendir því í sömu deild og Indy nr. 2, en nær hvorugri oddatölumyndinni.

Það var næstum því jafn gaman að hlusta á gömlu konurnar tvær í röðinni fyrir framan mig. Þær voru örugglega áttatíu ára gamlar, ef ekki eldri. Á meðan að auglýsingarnar rúlluðu - ég meina slideshow-auglýsingarnar, ekki hinar - mösuðu þær stanslaust. Aðallega útfrá auglýsingunum. Þarna kom auglýsing fyrir Hancock, og mynd af Will Smith fyllti skjáinn.

„Ekki er hann nú sérlega handsome, þessi,“ sagði önnur. Hin flissaði smá og samsinnti henni. Þegar auglýsingin frá Laugum kom, fóru þær að sjálfsögðu að ræða hana.

„Hefur þú farið í Laugar?“ spurði önnur.

„Nei, ég hef nú ekki nennt því,“ svaraði hin.

„Stelpurnar mínar gáfu mér kort þar í jólagjöf. Ég hef nú ekki ennþá nennt að fara.“

Það var, eins og ég sagði, alls ekkert að myndinni, svosem. En það hefði verið allt í lagi að bíða þangað til hún mætir í Krambúðina. Hins vegar kemur ekki til greina að bíða eftir næstu Narníu-mynd. Ég held að það sé næstum því gefið að ég muni sjá hana í vikunni.

Aðra mynd sá ég í gær. Á ensku heitir hún Pan's Labyrinth, en ég get ómögulega munað hvað hún heitir á spænsku. Þó minnir mig að þar hafi verið talað um fán, ekki Pan. Það er samt aukaatriði, því ég held ég geti alveg sagt að hún sé með betri myndum sem ég hef séð - a.m.k. af þeim myndum sem ég hef séð í fyrsta skipti á þessu ári. Í henni, ólíkt t.d. Indy, eru óvinir sem eru greinilega vondir. Cate Blanchett og hennar lið, þrátt fyrir að vera óvinir hetjunnar, voru bara ekkert sérstaklega vond. Ekkert sérstaklega, og aðalillsku þeirra var að mestu haldið utan myndar. Það er varla hægt að segja að þau fái makleg málagjöld.

Þessi Völundarhússmynd greip mig í það minnsta talsvert betur og fastar heldur en Indy. Mér var eiginlega alveg sama um allt fólkið í Indy, hvort það myndi lifa af eða ekki. Hins vegar vonaði ég, nær alveg frá byrjun, að hrottarnir í Völundarhúsinu yrðu drepnir, allir sem einn. Helst oftar en einu sinni. Og auðvitað líka að hetjurnar myndu lifa af.

Akureyri er ágætis bær

2008-06-09T18:25:00.002Z

Við lögðum af stað svona uppúr fjögur á föstudaginn, ég og pabbi. Stoppuðum á Blönduósi og átum á Pottinum og pönnunni. Ég held að ég megi alveg mæla með því að fólk stoppi þar ef það á leið hjá. Í það minnsta var hamborgarinn sem ég fékk mér afskaplega ljúffengur - og stór. Stærð skiptir talsverðu máli þegar hamborgarar eru annars vegar.

Eitt af því sem er svo skemmtilegt við að fara til Akureyrar er útsýnið. Hellingur af fjöllum og dölum og flatlendi til að horfa á og dást að. Ef ég verð heppinn, þá mun ég aldrei nokkru sinni þurfa að keyra þangað - verð alltaf bara farþegi. Miklu skemmtilegra. Að vísu þarf maður svosem að hafa auga með veginum og baksýnisspeglinum líka - alltaf að passa sig á sjálfala löggum og rollum utan girðinga.

Við komum svona um tíu, eða a.m.k. milli níu og tíu, til Þorsteins. Byrjuðum að sjálfsögðu á því að fá okkur bjór og blása upp vindsængur. Ég held að það sé alveg á hreinu að ef ég fer þangað aftur, þá tek ég með eitthvað annað en vindsæng til að sofa á. Til dæmis steingólf.

Ég gekk aðeins um bæinn á laugardaginn, bara til að skoða og sjá húsin og landið. Síðast sá ég þetta allt um vetur, en það er ekkert verra að skoða þetta á sumrin líka. Kannske ekki betra - það var fullheitt fyrir minn smekk - en ekkert verra.

Ég get alveg hugsað mér að setjast þarna að. Klára skólagöngu, fá vinnu þarna einhvers staðar, selja íbúðina hér og flytja. Í það minnsta, ég myndi ekki andmæla mjög kröftuglega, ætti ég kærustu sem vildi endilega búa þar. Það er ekkert svo dýrt að fljúga eða taka rútu, ef maður þarf nauðsynlega að komast á Grand Rokk.

Fréttir og ferðalög

2008-06-05T14:24:00.002Z

Á morgun fer ég sennilega í lengsta ferðalag mitt þetta sumarið, alla leið norður til Akureyrar. Heimsækja hann Þorstein frænda. Ég býst ekki við að fara neitt lengra en þetta í sumar.

Undanfarið bárust mér ágætar fréttir. Annars vegar stendur til að bæði gefa út Harrý og Heimi á disk, og svo á líka að setja upp leikrit um þá kappa. Það gæti þá orðið eina leikhúsferðin mín í ár.

Hins vegar ætla Anathema að gefa út tvo diska í ár. Annar verður einhver svona semi-acoustic best-of diskur. Mér lýst vel á þá hugmynd, sérstaklega fyrst að Lee er orðin fullgildur meðlimur í sveitinni. Það gæti komið vel út að taka sum eldri lög og fá hana til að syngja þau. Að vísu kom listi frá þeim nýlega með þeim lögum sem verða á disknum. Mér finnst það nú hálfgerður óþarfi að hafa lög eins og A Natural Disaster þarna, þar sem þetta er nú svo fjarska rólegt lag til að byrja með. Frekar væri ég spenntur fyrir því að heyra lög eins og A Dying Wish - en eins og segir í tilkynningunni: "It may also include a reworking of one or two classic tracks from the very early days of anathema." Ef þeir gera það, þá vona ég að það verði þetta, eða kannske Sleepless. Nú, eða bæði.

Svo er nú ekki minni spenna vegna nýja disksins. Ef hann verður eitthvað í líkingu við nýju lögin þrjú sem er að finna á Myspace-síðunni þeirra, þá veit það bara á gott.

Túttur, ofbeldi og sæmilega skerí sjitt

2008-06-01T08:34:00.002Z

Í það minnsta finnst mér allt í lagi að nefna það - og taka undir með flestum öðrum - að það sé skrýtið að neita að sýna einhvern hóp af allsberu fólki að leika sér, en sjá ekkert að því að leyfa myndbönd þar sem hljómsveitarmeðlimir berja hvern annan (eins og gerist í myndbandi sem ég hef einhverju sinni linkað á), nú eða svona sæmilega skerí myndbönd eins og nýjasta nýtt frá Meshuggah.

Auðvitað er allt í lagi að sýna þessi tvö síðastnefndu. Áhorfanleg myndbönd og áheyranleg lög. En þetta fyrstnefnda er ekkert síðra (þótt ég vilji annars ekki ganga svo langt að segja að það sé beinlínis skemmtilegra).

Það er styttra til Rauðavatns en marga grunar

2008-05-22T22:33:00.003Z

Ég hélt að þetta myndi taka töluvert lengri tíma. Í það minnsta bjóst ég ekki við því að það tæki einungis fimm tíma að fara til Rauðavatns og svo heim aftur. Ef ég hefði nú bara lagt fyrr af stað - og haft vit á að hafa með mér nesti.

Eins er skógurinn í Elliðaárdal stærri en hann virðist vera, utanfrá séð. Og ef maður er heppinn/skynsamur, þá er vel hægt að finna staði þar sem ekkert heyrist nema árniður og fuglasöngur. Enginn bílaniður. Þarna mætti vel skella sér í tveggja-þriggja daga útilegu.

brjóst brjóst brjóst brjóst...

2008-05-22T10:30:00.003Z

Hversu lengi er hægt að velta því fyrir sér hvort afkomendur dreka hafi brjóst eða ekki? Mjög lengi. Þessar furðulegu deilur hafa nú staðið síðan í desember í fyrra - síðasta innleggið var sett inn þann fimmtánda maí. Sextán síður, en ég hef nú ekki nennu í að stauta mig í gegnum þetta allt saman. Þó hef ég lært eitt nýtt orð - scalies: Eins og furries, bara með hreistri. Namminamm.

Eins er ég sáttur við úrslitin í gær. Þar sem þetta fór í vítaspyrnukeppni, þá get ég sagt sjálfum mér að hvorugt liðið hafi unnið - það er tap að þurfa að útkljá mál í vítaspyrnu. Sem er einmitt það sem ég vildi helst. Annars var nú varla annað hægt en að vorkenna Chelsea-manninum Binna - hann og sonur hans voru sennilega þeir einu sem virkilega héldu með einu liðinu umfram annað. (Arnar er Leeds-maður, Síon er ... eitthvað, og pabbi er Real Madrid-áhangandi.)

Kindur eru víst ansi liðtækar í Ólsen Ólsen

2008-05-21T10:30:00.004Z

Af Vísindavefnum:

Úrvalsforystukind er bónda á útbeitarjörð meira virði en metið verði til peninga. Hún er félagi hans við gæzlu hjarðarinnar og hagnýtingu beitilandsins, - gleður hann þar að auki að sínu leyti eins og góðhesturinn eiganda sinn, þótt með öðrum hætti sé. Um forystufé

Hvaða á þetta að þýða ... „gleður hann að sínu leyti þótt með öðrum hætti sé“? Bændur riðu sínum góðhestum - en hvað í ósköpunum gerðu þeir þá með rollunum? -Tóku í Ólsen Ólsen, sennilega.

Annars kíkti ég á hesta í gær. Fyrsta skipti sem ég hef séð hesta heillengi. Ég hjálpaði meira að segja til við að koma nokkrum inn í hesthús. Svona eru nú vinnufélagarnir skemmtilegir - maður er jafnvel til í að keyra með þeim til Stokkseyrar til að smala hestum. Einn reyndi að vísu að éta jakkann minn, en hann var heldur ekkert sérlega greindarlegur að sjá.

Hvar er fokkings Effið?

2008-05-08T22:17:00.004Z

Þá er ég búinn að sjá Bjólfskviðu. Tölvuútgáfuna, sko - þessi sem var í bíó einhvern tíma fyrir jól. Mér þótti hún barasta ágæt. Eiginlega var betra að hafa lesið hana fyrst, þar sem sögunni er breytt eilítið. Ánægjulegt að það verður frekar snemma ljóst að Bjólfur er ekki þessi fullkomna hetja sem maður hefði getað haldið að hann væri miðað við kviðuna.

Þetta er svosem ekki í fyrsta skipti sem Gaiman segir Bjólfskviðu - hann hefur skrifað að minnsta kosti eina smásögu og, ef ég skil rétt, samið eitt kvæði um sama efni. Hann er fyrirtaks sögumaður.

Tölvugrafíkin var stundum frekar ómerkileg og jafnvel kom það fyrir að hún þvældist fyrir, en almennt var hún ekkert svo slæm. Það var jafnvel kostur, stundum - þegar þurfti að spóla fram um nokkra áratugi, þá var öldrunin trúlegri heldur en ef þetta hefðu bara verið venjulegir leikarar. En stundum þótti mér fólkið samt svolítið dautt að sjá.

---

Þýðingin virðist hafa dugað ágætlega. Eftir að hafa skipst á póstum í dag og í gær virðist þetta allt saman hafa smollið saman. Ljómandi gott, allt saman.

---

Tölvan tók upp á því fyrir nokkru, að því að mér sýnist af sjálfri sér, að skipta um nöfn á drifum. Stóri harði diskurinn minn, þessi með t.d. allri tónlistinni, sem hefur alltaf heitið E:, hann kallaðist skyndilega F:, á meðan að litli minniskubburinn (F:) fékk allt í einu stafinn E:. Mikil gleði fylgdi í kjölfarið, en það lánaðist svosem fyrir rest að láta forritinu skiljast að núna væru öll lögin á F: en ekki E:. Síðan langaði mig skyndilega að grípa aðeins í Baldur's Gate - sem ég geymdi á harða disknum - og auðvitað vildi tölvan ekkert skilja eða gera. Meira ruslið, þessar bannsettu tölvur.

Já, og hvers vegna er Myspace allt í einu á spænsku?

Rassinn hennar var eins og poki fullur af hvolpum sem búið er að fleygja útí tjörn ...

2008-05-07T19:38:00.003Z

... allt á fleygiferð, og ómögulegt að líta undan.

Þau eru heldur betur að slá í gegn, þessi þráðlausu heyrnartól sem ég keypti mér fyrir nokkru. Nú get ég legið uppí sófa langt fram á kvöld og hlustað á hitt og þetta. Alveg laus við allar áhyggjur af því að ég sé að trufla grannana eða halda vöku fyrir börnunum þeirra. Ef ég ætti nú einhvern þægilegan stól til að hafa úti á svölum gæti ég jafnvel setið í honum og hlustað nokkuð óbrenglað á hvað sem mig lystir. Ég get vaskað upp - og hlustað á tónlist á meðan. Ég get meira að segja verið í litla herberginu - en það þarf svosem enginn að vita hvað ég geri þar á meðan ég skemmi í mér hljóðhimnurnar. Nema það er alveg víst að ég er ekki í sturtu. Ætli það séu til vatnsheld þráðlaus heyrnartól? Þá þyrfti ég að fá mér svoleiðis. Verst er að ég get ekki ryksugað á sama tíma ... öryggið virðist ekki ráða við allt þetta rafmagnsdrasl í sambandi á sama tíma.

Svo má ekki gleyma tónlist dagsins: Svosem ekkert merkilegt myndband, en frábært lag.

Sumarfrí, taka tvö

2008-05-07T09:10:00.002Z

Ég má nú til með að benda á þessa frétt: Kentucky-veðreiðarnar 2008. Ég veit svosem ekki hvað er til í því að Hillary hafi veðjað á merina, eða filly eins og þeir kalla hana (það er kvendýr sem er ekki nógu gamalt til að kallast meri, segir Wikipedia mér. Ég er ekki nógu vel að mér í hrossamálum til að vita hvað svoleiðis heitir á íslensku). En úrslitin eru rétt.

Gott er að vera í fríi. Hægt að nota tímann í margt gott og skynsamlegt. Svo má líka leyfa sér að sluxa og slóra, lesa, leika sér og fara í langa göngutúra. Ég held að ég hafi tekið að mér að þýða einhvern abstract fyrir verðandi hjúkkur. Svo stutt að það tekur því varla að gera það.

Í rauninni er bara eitt sem ég þarf að gera í sumar, og það er að finna eitthvað skemmtilegt ritgerðarefni sem ég get rumpað af á skynsamlegum tíma. Það er allt og sumt. Annars get ég bara gert það sem mig langar til og látið annað liggja á gólfinu.

Ég er að verða uppiskroppa með blóðberg!

2008-05-04T11:22:00.003Z

Ég hefði sagt "I'm running out of thyme!" en síðan fór mig að gruna að það sé ferlega gamall - og þá líka fúll - brandari.

Sko. Það er ekki þannig að mér þyki leiðinlegt að skáldsögur. Mér finnst bara leiðinlegt að skrifa um þær.

Hvað um það. Ég fæ ekki betur séð en að það sé steypuhrærivél á sviðinu. Galli við myndbandið: Það heyrist illa í von Till. Það heyrist betur í honum hér, en þetta er bara ekki eins flott myndband. Eiginlega er þetta bara frekar leiðinlegt myndband. En það heyrist betur í sumum, svo það má kannske reyna að láta þau tvö renna samtímis. Nema auðvitað er tónleikaversjónin aðeins hraðari heldur en plötuversjónin. Þetta á því ekki eftir að passa alveg saman. En live myndbandið er svosem ekkert alltaf voðavel klippt saman við hljóðið, svo það gæti alveg verið í lagi líka.

Frír!

2008-05-02T13:31:00.002Z

Þá er önninni lokið og ég get snúið mér að skemmtilegri hlutum. Satt best að segja var þetta nú ekki besta önnin frá upphafi; á meðan málvísindin vor feykiskemmtileg (en kannske örlítið stefnulaus?), þá hafði ég ekki alveg jafn gaman af bókmenntunum. Ég bjóst svosem við að þurfa að stauta mig í gegnum eins og einn Dickens (sem ég gerði svo ekki þegar upp var staðið), en ég hafði vonast eftir skemmtilegri ljóðskáldum. Á hinn bóginn ... kannske var ágætt að fá að kynnast einhverju nýju. En þetta var samt ekkert svo ofsalega skemmtilegt námskeið, svona á heildina litið.

Nú er ég aftur á móti kominn í frí. Ég held að mér sé óhætt að kalla þetta frí þótt ég eigi eftir að vera aðra hverja viku í vinnunni. Það er bara önnur hver vika af um það bil nítján. Þá hef ég níu vikur í fríi. Ég hef ekki enn ákveðið í hvað ég ætla að verja þeim. Ég er þó nokkuð ákveðinn í að reyna að komast aðeins út fyrir bæjarmörkin - en ég veit ekki hve langt ég nenni að ganga í þeim efnum. Þá er heppilegt að strætó gengur alla leið til Akraness. Ég gæti stokkið út á miðri leið og t.d. trítlað á Esjuna. Það er jú frekar slappt að vera næstum því þrjátíu ára og aldrei séð Reykjavík frá þeim sjónarhóli. Ekki svo að skilja að þetta sé sérstaklega merkilegur staður - kannske bætir fjarlægðin hana eitthvað? Kannske ekki.

Ég býst í það minnsta við að vera duglegri við skriftir í sumar heldur en ég hef verið undanfarinn mánuð. Svo kemur bara í ljós hvað gerist næsta vetur.

Trukkar og traffík

2008-03-29T17:48:00.004Z

Einhverjir trukkarar tóku sig til í gær og lokuðu á alla umferð. Flott hjá þeim, svo langt sem það nær. Súrt þegar allir virðast vinna að því að gera vinnuna manns enn dýrari en nauðsynlegt er - og slæmt fyrir ófáa þegar þetta er jafn nauðsynleg vinna og þeirra er. En væri ekki nær að láta þetta bitna á þeim sem eiga það skilið - bensínstöðvunum og ríkinu? Hvernig væri að taka sig til og loka á þær bensínstöðvar sem mest er verslað við (án þess að trufla aðra umferð, ef kostur er) og á a.m.k. bílastæði viðeigandi ráðuneyta, og svo alþingismanna?

Öxi til að gráta við

2008-03-11T19:33:00.003Z

Ég má nú til með að deila þessu: Bæklingar Guardian um grískar goðsagnir. Ekki svo að skilja að ég hafi lesið þá sjálfur, ekki enn - en þetta er gott framtak.

Og þar sem ég hef ekkert merkilegra að skrifa um eins og er - hér eru þrjú skemmtileg myndbönd, þar sem tónlist er blandað saman við klippur úr kvikmyndum:

Elend og Silent Hill
Godflesh og Jesus Christ Superstar
Anathema og Lord of the Rings

Es. Ég má til með að bæta þessu við: Hvernig hafa skoðanir mínar breyst? - fjöldi fræðimanna á öllum sviðum, og jafnvel einhverjir sem eru kannske ekki "ekta" fræðimenn, segja okkur hvers vegna þeir skiptu um skoðun á einhverju - Rómarveldi, skynjun, mannlegt eðli, og svo framvegis. Ég held að þeir séu eitthvað um hundrað, allt í allt. Afar fróðlegt, þótt hver hluti sé ósköp stuttur.

Ég held ég sé búinn, taka tvö(hundruð)

2008-02-27T20:31:00.002Z

Ég held það barasta. Næstum alveg 100% viss. Ég held meira að segja að ég myndi þora að skila þessu nær óbreyttu - ein til þrjár yfirferðir í leit að minniháttar glennum og glappaskotum á sviði stafsetningar og málfræði gætu þó verið nauðsynlegar, og kannske þarf að stytta og skýra einstaka setningar. Ég gat meira að segja troðið „Þorsteinn, var Úlfur“-brandaranum þarna inn í - en ég veit svosem ekki hvort hann geri eitthvað gagn. En það hlýtur nú að mega slá á létta strengi inn á milli. Eins sá ég ástæðu til að þvinga nokkrar línur úr In Memoriam í ritgerðina, vegna þess að þær falla sæmilega að efninu - en ég veit ekki hvort ég vilji vera einhver svona „skeggjaður náungi sem drekkur bara svart kaffi og notar ljóð annarra í ritgerðunum sínum“-týpa. Þær gætu því dottið út aftur. Mér þótti þetta bara góð hugmynd þegar ég rakst á línurnar (það þótti mér líka réttlæta að hafa valið Victorian Literature):

Sweet Hesper-Phosphor, double name
For what is one, the first, the last,
Thou, like my present and my past,
Thy place is changed; thou art the same.

Fyrsta og síðasta línan er það sem skiptir máli - þessar tvær í miðjunni eru aukaatriði.

En ég er (aftur) búinn ... í bili.

Annars er ég ósköp sáttur við að eitthvað krassandi sé farið að gerast í QC. Ég horfi kannske ekki á sápuóperur, en ég les þær í teiknimyndaformi á netinu.

Geðdeildarplaylisti, pt.1

2008-02-22T09:03:00.002Z

1-800-Suicide. Ef það væru hátalarar útum alla deild, þá myndi ég setja þetta á repeat.

Sálfræðing? Við þurfum sko engan sálfræðing!

2008-01-28T09:46:00.000Z

Örugglega gaman að vera í hljómsveit með mönnum sem geta leyst úr ágreining sínum án þess að þurfa að tala við sálfræðing.

Afskaplega er ég feginn að vera kominn í frí. Eða þannig sko ... þetta er eiginlega ekkert frí. Ef allt fer eftir planinu, þá á ég eftir að verja talsverðum tíma í hlöðunni að moka flórinn (eða hvað sem maður svosem gerir í hlöðum ... kannske var ég að hugsa um fjós?) ... þannig kem ég í veg fyrir að húsverkin trufli mig við mikilvæg störf. Uppvask? Ég get bara sett allt draslið í sturtuna og svo bara spúlað allt draslið. Eins með fötin - ég kaupi bara bor í Byko, set upp slatta af snúrum inni á baði, hengi upp skítugu larfana mína og hósanna þá.

Verst að ég er með trégólf, annars myndi ég bara kaupa langa langa slöngu líka.

Hversu oft þarf ég að segja ykkur þetta?

2008-01-25T10:39:00.000Z

... Ef ég leiðist einhvern tíma útí tilraun til stjórnmálaframa, vinsamlegast hringið á Klepp. Auðvitað væri frábært ef ég myndi síðan gleyma þessu ...

Árið 1996 sögðu þessir strákar að þjóð þeirra (Bandaríkin) væri knúin áfram af hatri. Mig langar dálítið til að heyra hvað þeir hefðu að segja í dag - mér skilst á öllu að það sé ekkert fallegt. Leiðinlegt myndband, hins vegar - mæli með að hækkað sé í hátölurum og slökkt á skjánum.

Allar tölur komnar í hús

2008-01-18T11:50:00.000Z

Úr setningunni „Ég keypti notaða tölvu handa henni“ má búa til þolmyndina „Það var keypt notuð tölva handa henni.“ Þetta má alveg, skilst mér, það sem má víst ekki er hins vegar að segja „Það var keypt notaða tölvu handa henni“ eða eitthvað í þá áttina. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna það má ekki nota þolfall í þolmynd - eiginlega þætti mér eðlilegra að segja að það yrði að nota þolfallið. En það skiptir ekki máli. Á ensku má hins vegar ekki segja neitt eins og „There was bought a used computer“ heldur verður maður að segja „A used computer was bought“.

Nú, síðan heyrði ég útlending einn segja frá því að hann hafi verið leiðréttur þegar hann sagði (á íslensku) „Það var keypt notuð tölva“ (eða í þá áttina, ég held að vísu að hann hafi ekki verið að tala um tölvur eða tölvukaup - en þetta skilst nú vonandi samt) ... „Maður á að segja 'Notuð tölva var keypt',“ sagði leiðréttarinn. Dulítið sérstakt, að leiðrétta ágæta íslensku og bjóða „enskulegri“ útgáfu í staðinn og segja hana réttari. Eins sérstakt að einhver (Íslendingur) skuli fullyrða (við útlending) að ekki einn einasti Íslendingur skuli segja „mér langar“ - þegar annar eða þriðji hver maður virðist segja þetta.

Prentarinn minn kemur mér stöðugt á óvart. Í gær komst ég að því að með lágmarks-afskiptum af minni hálfu getur hann prentað á báðar hliðar pappírsins, og búið svo um hnútana að ef ég prenta á t.d. tíu blöð, þá þarf ég ekki annað en að taka þau beint úr prentaranum, brjóta bunkann saman í miðjunni og hefta - og þá er ég kominn með lítinn bækling. Afar þægilegt, þar sem það er ekki þægilegt að vera með tölvuna uppi í rúmi á kvöldin til að lesa eitthvað langt af netinu. Nú sit ég með nál og tvinna og sauma saman pappír.

Descartes before des horse

2008-01-11T10:21:00.000Z

Hvernig semur hinn almenni maður þegjandi og hljóðalaust? Ég hélt að venjulega færu samningar fyrst fram með munninum, ekki með því einu að senda pappírssnifsi fram og til baka, áður en allt yrði skjalfest og undirritað.

Hvað myndi ég gera ef ég hefði verið nefndur „Úlfur“?

2008-01-10T10:23:00.001Z

Nú, þá myndi ég skipta um nafn og láta svo alla kalla mig „var-Úlfur“. Það gengur hins vegar ekki að láta breyta nafni mínu í „Úlfur“ og skipta svo til baka. Það er bara leim.

Nú fer skólinn að byrja aftur, fyrsti dagur í dag. Því miður féll eitt námskeiðið niður - auðvitað það námskeið sem ég var hvað spenntastur fyrir; Myndhvörf í tungumáli og bókmenntum. Ekki nógu margir höfðu sýnt þessu námskeiði áhuga, ég held að við vorum tvö sem sóttum um. Eða þrjú. Það er frekar súrt, en ætli maður verði ekki bara að láta sig hafa það.

En það eru þó tvö námskeið eftir, annað afar spennandi og eitt svona ladída-spennandi; í fyrsta lagi Sagnflokkar og rökliðavíxl (fyrst mér gekk svona þolanlega í Setningafræði og rökformgerð líst mér bara mun betur á þetta hér) og svo Breskar bókmenntir á nítjándu öld. Það er ekki alveg jafn spennandi, en ætti þó að vera allt í lagi.

Það lítur að minnsta kosti út fyrir að þessi 83% vinna flækist ekki svo fyrir mér, og það gleður mig dálítið. Það er barasta alveg ágætt að geta verið í vinnu og skóla án þess að það bitni á annað hvort skóla eða vinnu. Og svona líka skemmtilegum vinnustað! Síðasta vakt var reyndar fyrsta vaktin síðan í lok október án nokkurrar fullrar gátar, og við gátum því varið talsverðum tíma í að gera ekkert. Ágætt að fá svona tilbreytingu.

Smá djamm.

OssomTossom: The patent painless tattoo remover

2008-01-01T09:05:00.000Z

Margt hefur gerst undanfarið. Kannske það merkilegasta sem ég hef lært síðustu daga er að það er alveg leyfilegt að kaupa jólagjöf handa sjálfum sér.

Það var einmitt á Þorláksmessu sem ég fór útí Mál&Menningu, fyrst og fremst sem mér þótti frekar tussulegt að gefa pabba einn DVD í jólagjöf. Ég gekk útum allt í heiftarleit að góðri gjöf handa honum. Það gekk vel - ég veit að hann hefur gaman af öllu sem tengist frelsisstríði Suðurríkjanna.

Annars skil ég ekki hvers vegna þetta stríð verður að heita „Þrælastríðið“. Ekki minni menn en Atli Harðarson - faðir eins mesta dásemdardrengs Íslands þessa dagana - kalla þetta Þrælastríð. Hvað mig varðar, þá verður mér alltaf hugsað til Spartacusar (eða Spartacum?) þegar talað er um þrælastríð - það er að segja, stríð sem þrælar há. Þetta var ekkert annað en þrá nokkurra ríkja til að vera alríkinu æðri - ósk eftir að vera æðsta yfirvald í sínum innanríkismálum. Nafngiftir eru annars djöfulli kröftugar; hvers vegna heitir íraska andspyrnan „uppreisn“? Voru Frakkar sem börðust gegn Vichy-stjórninni uppreisnarmenn frekar en yndislegar frelsishetjur?

Eníhú; bók um Frelsisstríðið vissi ég að myndi falla í góðan Móðheiðarhvolsjarðveg. En í öllum þessum jólagjafakaupum má maður ekki gleyma sjálfum sér. Þótt hún sé ósköp íslensk, þá er bókabúð Máls og menningar alls ekki svo slæm. Þar fann ég til dæmis hina æðislegu bók An Iliad. Einstaklega skemmtileg endursögn á Ilíonskviðu; atvikin endursögð í gegnum kjaft um það bil tuttugu persóna úr Ilíons- og Odyseifskviðum. Ég get ekki mögulega mælt með henni nógu mikið. Forn-grískt kvæði, endursagt á ítölsku og þaðan þýtt yfir á ensku. Það væri bara ennþá skemmtilegra ef að yrði þýtt yfir á íslensku úr ensku af einhverjum sem kann hvorki ítölsku né forn-grísku og hefur ekki lesið kviðuna síðan í fornöld ...

Og síðan hvarflaði að mér: Hvers vegna ekki að endursegja t.d. Njálu á sama hátt? Nokkrar persónur sögunnar fá sinn eigin kafla til að skýra frá sinni hlið ... Ég bara skil ekki hvernig það gæti orðið leiðinlegt.

Það er bara svo óhemjumargt sem Íslendingar eiga eftir að gera. Bretar (og Jankar) hafa endursagt Sjeikspír í nútímanum; Snegla tamin var ekkert sorp, þegar Katrína var efsta kerlíng í breskum stjórnmálaflokki. Ran var engin della heldur; og það var Japani að blanda saman Vilhjálmi og japanskri sagnfræði. Mér skilst að Macbeth á pizzustað hafi ekki verið svo slæmt, heldur.

Ég vil alls ekki leggja til að að Rúv fari að setja Spjóthristing á svið. En hvernig væri nú að endursegja t.d. Njálu? Ekki bara með nútímastafsetningu heldur líka nútíma umhverfi ... jafnvel trénaður maður eins og ég fattar hve frábært það væri að endursegja Baugsmálið með hliðsjón af Njálu, og hverjum er ekki fjandans andskotans sama þótt eitthvað yrði stílfært? Yrði sagan verri þótt sonur Davíðs tæki saman við dóttur Jóns Ásgeirs - eða yrði hún bara meira í átt við Rómeó og Júlíu? Benedikt sem Jónsdóttir og Hilmir sem Davíðsson? Ég held að - ef þetta yrði sett upp, blanda af Njálu, R&J og einhverju til viðbótar - þá væri kvikmynd ársins komin.

Ansans vesen að ég skuli ekki kunna að skrifa kvikmyndahandrit.

Sumsé; Hómer hefur verið endursagður listilega vel af einhverjum Ítala. Þá hlýtur að mega endursegja einhverjar sögur (Gerpla telst ekki með - eins og mamma benti á, þá er furðulega fábjánalegt að gera grín að grínsögu - en við hverju er svosem að búast af manni sem hélt að hann gæti meikað það í Hollywood og verið kommi? Að vísu voru nokkur ár í Kinsey ... )

Það er annað pirringsmál; hvers vegna leikur Liam Neeson aldrei vonda kalla? Hann lék lærimeistara Obi-Wan, hann lék Valjean, hann lék Rob Roy. Það sem meira er: Þessi bláeygði maður lék góðakallinn aftur og aftur, þegar brúneygðir Herraþjóðarmenn léku vondakallinn (mér er alveg sama um augnalit Rush - hann hefði verið betri Valjjan). Ég gæfi brúna háralitin minn ef ég bara mætti sjá Neeson sem ekta rakið illmenni, bara einu sinni. Helst í kvikmynd þar sem Geofrey Rush væri eins mikið öðlings- og eðalmenni og hugsanlegt getur verið. Rush sem Kristur og Neeson sem Satan, Kaífas, Heródes og Pílatus - það kæmist ekki einusinni nálægt því sem ég vil sjá.

An Iliad - ég get ekki mælt nógu mikið með henni. Upphaflega kom hún út sama ár og Troy; eitt margra skipta sem Brad Pitt er í réttu hlutverki sem algerlega óþolandi karakter, og Hektor er enn meiri hetja en hann var í raun og veru. Hins vegar gæti hinn stórbrjósta Bana gæti gæti látið Blackadder virðast enn meiri hetja en Spruce Willis. Æðisleg endursögn frábærrar sögu.

Ha?

Já, gleðilegt nýtt ár!

Væri ég kristinn myndi ég hugsa minn gang ..

2007-12-25T20:08:00.000Z

Eldingarblossi og þrumudrunur á aðfangadag ... eða aðfangadagskvöld, rétt eftir klukkan sex. Allt í lagi - jafnvel góðs viti - fyrir ásatrúarmenn, en kannske ekki eins heillandi fyrir þá sem kristnir eru. Þeir gætu haldið að þetta væri tákn.

Annars brá mér þegar ég gluggaði í eina jólabókina. Ég held barasta að ég verði að stofna flicker-síðu svo ég geti sýnt þetta svart á hvítu.

Nú eru jafnvel Lærdómsritin kostuð af Hlandsbankanum. Ég skal alveg játa að ég hef ekki fylgst með verðþróun Lærdómsrita; ætli þau séu eitthvað ódýrari eftir að þessi litla bankaauglýsing komst í bækurnar? Það virðist varla vera hægt að fara á klósettið lengur án þess að vera minntur á tilvist að minnsta kosti eins banka.

Gleðileg jól!

Ég held að Anthrax hafi orðað þetta best

2007-12-20T16:34:00.000Z

I pick my nose but I'm not retarded.

Um þetta leyti á morgun verða prófin búin. Fyrsta prófið fór vel, ég held að annað hafi gengið álíka vel (en engar einkunnir eru komnar enn) - og ég held að Shakespeare eigi eftir að ganga þolanlega.

Sjáumst.

Síðasti titill – full sannspár fyrir minn smekk!

2007-12-13T16:22:00.001Z

Það sem átti bara að vera svolítið fyndið og vísa til tveggja síðustu atriðanna – asískur samruni L og R annars vegar, og yfirvaraskeggsíðan ágæta hins vegar – reyndist svo bara vera nokkuð nákvæm spá! Skegginu mínu var nefnilega rænt.

Það var stressið sem stal því. Það er ekki nóg með að ég narti stundum í neglurnar á mér þegar mikið liggur við – eða mér leiðist – heldur á ég líka til að japla á skegginu við svipaðar aðstæður. Eitt og eitt hár – hvað gerir það til? Nú, vegna þess að ég hafði skipulagt mig sem svo, að ég myndi ekki byrja að lesa af neinni alvöru fyrir prófið sem ég var í í dag fyrr en á mánudaginn, og þar sem að ég varð svo pínku slappur (ekki nóg til að vera veikur, en samt nóg til að geta gert lítið meira en legið í rúminu, þambað engiferseyði og sofið), þá brást ég svo við að tína meira en venjulega úr skegginu þennan eina og hálfa dag sem ég gat eitthvað lesið – ennþá meira en venjulega þar sem ég er eiginlega hættur að naga neglurnar (í bili). Nú, þar sem ég var búinn að reyta svo mikið úr skegginu að ég leit í spegil og hélt að ég væri orðinn fimmtán ára aftur, þá sá ég ekkert annað í stöðunni en að raka það af. Það leysir vandann álíka vel og að mölva úr mér tennurnar þegar þær verða af kaffidrykkju orðnar dekkri en hrossaaugu. Þar sem ég get ekki verið með bara rétt rúmlega vikugamalt skegg á jólunum, þá stefnir allt í skegglaus jól og áramót á Íslandi hjá Þossa garminum.

Þetta er raunverulega skýringin. Opinbera skýringin er þó sú að ég er bara að prófa eitthvað „nýtt“ fyrir jólin – og þar sem ég hef svo lengi verið skeggjaður, þá varð ég bara að raka þetta af nokkru fyrr svo ég hefði tíma til að venjast þessu.

Annars held ég að prófið hafi bara gengið ágætlega. Kannske skeggátið hafi skilað einhverju?

Skeggrán

2007-12-08T17:35:00.000Z

Frekar geng ég á rakvélarblöðum heldur en ófrosnu Atlantshafi - frekar verð ég sammála Jónasi heldur en Reyni.

Ef maður vill þykjast kristinn, þá er fyrsta boðorðið: „Ekki auglýsa það!“ Sjá Matteus 6.1: „Varist að iðka réttlæti yðar fyrir mönnum, þeim til sýnis ... “ Maður á alls ekki - samkvæmt því sem Jesús segir - að auglýsa hvað maður er nú góður. Bara láta verkin tala. Þegar einhver segist kristinn þá er það eitt og sér ástæða til að varast slíkan mann.
-*-*-
Hvers vegna hlæja Íslendingar að Asíumönnum sem gera ekki greinarmun á „l“ og „r“ þegar við getum ekki einu sinni gert greinarmun á „v“ og „w“, hvað þá rödduðu og órödduðu „s“? Höldum við kannske að við séum ekkert hlægileg í eyrum Englendinga þegar við segjum „willage“ eða „vant“ (og berum fram sem „vont“)? - Að maður tali nú ekki um þessa íslensku tilhneigingu til að troða „h“ inn í orð: „vaht“, „a loht of“ - og svo framvegis.
-*-*-
Hrein og tær fegurð.

Mogginn - toppblað!

2007-12-07T18:38:00.001Z

Ég ætlaði nú að vera fyrir löngu búinn að setja þetta inn.
Þriðjungur aðspurðra sagðist trúa á fljúgandi furðuhluti, nornir og stjörnufræði.

Jahérna. Bara þriðjungur Bandaríkjamanna sem „trúir á“ stjörnufræði? Ætli Jarðmiðjukenningin sé ennþá svona vinsæl þarna úti? Ég hélt að hér um bil allir tryðu stjörnufræðingum.

Stjörnuspekingum, hins vegar ...

Líkklæði og marshmallows

2007-12-07T17:06:00.000Z

Alltaf er nú gott að fá sér kaffibolla nývaknaður. Loksins er ég búinn að fatta hvað ég þarf að gera til að tölvan fari alltaf í standby þegar ég loka henni, svo nú er ég farinn að gera það þegar ég fer að sofa (vonandi fer það ekki illa með hana). Þá get ég, þegar ég vakna, staulast fram í eldhús og kveikt undir katlinum; þegar vatnið er farið að sjóða er ég venjulega búinn að lesa öll eða flest RSS-in mín og alla tölvupóstana. Þegar kaffið er tilbúið get ég svo sest niður og skrifað.

Ég las í einhverjum auglýsingapésanum um daginn - og ég man ekki hvort það var nú Mogginn eða Fréttablaðið eða 24 stundir, enda er þetta allt saman meira og minna eins; helsti munurinn er kannske sá að Calvin og Hobbes eru í Mogganum en Pondus er í Fréttablaðinu og hvað, ekkert fyndið í 24 stundum? - að það hafi verið um sjötta áratuginn sem sú hefð hófst að klæða nýfæddar stelpur í bleikt og nýfædda stráka í blátt - áður voru allir í hvítu, sem er frekar líkklæðalitur heldur en nýburalitur.

Gott að vita. En var þetta beinlínis spurning fyrir Alþingi? Nú hef ég svosem ekkert á móti því að eiginmaður eróbikkdrottningar snöflist í kringum fyrrverandi leikkonu - það er ekki eins og hann hafi neitt þarfara að gera (en verra er að hann hefur sennilegast ekki athugað málið sjálfur) - en hefði ekki alveg eins verið hægt að tilkynna á þingi að nú hafi spurning verið send til Árna Björnssonar og Vísindavefjarins, og að svarið verði tilkynnt á þingi um leið og það berst? Væri það eitthvað verra?

+*+*+

Anathema hefur gefið út nýtt lag, Angels Walk Among Us, og það fyrir nokkru síðan. Ég þarf greinilega að fylgjast betur með Mypace-síðunni þeirra. Eitthvað ætla þau að láta okkur bíða eftir heilum disk, þannig að þetta er þó eitthvað. Topplag, að sjálfsögðu, enda bjóst enginn við öðru frá þessu fjölskyldufyrirtæki.

Lagið má heyra á Myspace-síðunni; og það má t.d. ná í það í gegnum síðu þeirra, anathema.ws, undir News.

+*+*+

Og vegna þess að sumum þykir Lucky Charms svo afskaplega gott - Wondermark útskýrir hvernig bragðið verður til. Ef músarbendillinn er færður yfir myndina og látinn standa þar í smá stund - lítill lokatilkynning.

Góða helgi.

(Án titils)

2007-12-06T19:27:00.000Z

Annars kíkti ég á Silfrið síðasta sunnudag, sérstaklega til að sjá Matthías Ásgeirsson spjalla við Egil um Þjóðkirkjuna. Ég vissi ekki að Jón hinn frjálslyndi myndi vera þar líka - því hefði ég vitað af því fyrirfram hefði ég sennilega aldrei litið á þetta. En fyrst ég var nú kominn þangað, þá gat ég alveg eins horft á þetta (annars er lélegt að þátturinn sé ekki kaflaskiptur þegar hann er settur á netið).

Auðvitað kom ekkert af viti fram þarna, a.m.k. ekki frá þeim Agli og Jóni. Matthías var fínn (þó held ég að það væri sterkari leikur hjá öllu hugsandi fólki að gera eins og femínistarnir og neita að mæta; ef þær geta neitað vegna þess hve fáar konur eru boðnar í þáttinn, þá hlýtur viti borið fólk að geta neitað að mæta vegna þess hve fáu viti bornu fólki er boðið. Síðast þegar ég horfði á heilan þátt - og ég skal alveg játa að langt er liðið síðan ég lagði slíkt á mig - þá virtist mér Hannes Hólmsteinn vera sá skarpasti í gervöllu stúdíóinu ... ).

Hvað um það. Þarna voru þeir tveir, Matthías og Frjálslyndi-Jón. Snemma í umræðunni slengir hinn frjálslyndi maður ~~slátrinu á borðið~~ fram svofelldri skilgreiningu á því hvað „kristið siðgæði“ er:

Kristið siðgæði er umburðarlyndi, kærleikur, virðing fyrir manninum og einstaklingnum.

Frábært. Nema þetta er ekkert sérkristið, heldur hafa hinir og þessir haldið slíkum hugmyndum fram, hvort sem er fyrir eða eftir Jesús var að predika. Ef það á með réttu að heita kristið, þá hlýtur að eitthvað sem greinir það frá öðru siðgæði. (Ef menn tala um „íslensk útlitseinkenni“, þá geta eiginleikar eins og tveir fætur eða eitt nef ekki talist þar með, því þetta er eiginleiki sem fleiri en Íslendingar hafa. Íslensk útlitseinkenni, ef einhver eru, hljóta að vera þau einkenni sem greina Íslendinga frá öðrum.) Og hvað er það sem greinir þá kristið siðferði frá öðrum siðferðiskerfum?

Ætli við vitum ekki öll hvert svarið er: Sárasótt.

Réttlætingin fyrir kristnu siðferði - það er það sem greinir kristilegt siðferði frá öðrum. Og hver er nú sú réttlæting? „Hæ krakkar, ég heiti Jesús, ég er kristur og sonur guðs. Guð talar við mig. Gerið eins og ég segi ... eða farið til andskotans.“ (Kannske má bæta við - „Gerið eins og ég segi - og komist til himna!“) Semsagt - fólk á að hegða sér almennilega vegna þess að guð, eða fulltrúi hans hér á jörð, segir þeim að gera það - og til að forðast refsingu og/eða fá verðlaun í næsta lífi.

Þetta „kristna siðgæði“ sem frelsis-Jón talar um er þá ekki neitt sérstaklega kristið nema það sé rökstutt með vísun til krists. Það, ekki umburðarlyndi eða virðing fyrir náunganum, er það sem gerir þetta kristið. Og er það eitthvað sem er vit í að kenna krökkum? Væri ekki nær að kenna þeim aðeins betri ástæður til að fylgja Gullnu reglunni, eins og til dæmis að samfélagið (eða í það minnsta umferðin) yrði talsvert betri ef allir færu eftir henni? Það er allt í lagi að kenna þeim að meta meira eitthvað annað en það sem eyðist eða þjófar kunna að stela - en hvernig safnar maður eiginlega fjársjóðum á himni? Það þarf ansi langa teygju (alla leið yfir í annað guðspjall, meira að segja) til að það sé hægt að fá nokkurt vit í þessa tillögu. En þá verður hún heldur ekkert svo vitlaus, þannig séð.

Og jafnvel þótt það sé gert, þá er vont ef eina ástæðan sem maður hefur til að hlýða sé „Jesús sagði að maður eigi að gera svona.“ Ég vil í það minnsta losna við allt kristilegt úr röksemdafærslunni; ég skal svosem fylgja reglunum eftir bestu getu, en ég vil betri ástæður - ef það þarf þá yfirleitt einhverjar ástæður til að haga sér almennilega. Fullorðið fólk þarf yfirleitt enga ástæðu til að gera ekki í brækurnar - það er bara eitthvað sem maður gerir ekki, og ef það gerist skammast maður sín ógurlega eftir á.

Jamm ... alltaf skal ég finna sér eitthvað til dundurs þegar brýndari verkefni hanga fyrir ofan mig eins og ótrygg grýlukerti. Ég held raunar að ég taki aldrei jafn vel til og þegar ég er í prófum.

---

Annars er ég bara afskaplega sáttur við þetta OpenOffice. Jafnvel ritvinnsluforritið þykir mér þægilegra ... af einhverjum ástæðum, því það er nær alveg eins og Word. Kannske er það bara vegna þess að [shift]+[2] gefur mér íslenskar gæsalappir - ég þarf ekki að fikta eins mikið til að fá það í gegn. Það eitt er nóg til að gleðja mig ... þarf ekki mikið til.

A sobject may also be the throwing of a sob (compare fitject).

2007-12-04T20:27:00.000Z

Var ég búinn að segja frá því að um daginn lét ég ekki bjóða mér lengur að geta bara séð PowerPoint-glærur, en ekki til dæmis breytt þeim eða bætt eigin athugasemdum við þær? Jæja, þá er því hérmeð komið á framfæri að ég náði mér í OpenOffice, og get nú gamnað mér við glæruskoðun langt frameftir nóttu. Ég get núna líka kannske jafnvel tekið tölvuna með mér í skólann eftir áramót og glósað beint á glærurnar, þá sjaldan sem kennarar hafa fyrir því að setja þær á netið áður en tíminn hefst - án þess að þurfa að prenta þær út með tilheyrandi kostnaði (pappír er dýr, blek er dýrt - og pláss er sennilega dýrast). Jibbí.

Best af öllu var svo auðvitað að þetta gerði ég í vinnunni. Tók tölvuna með eina nóttina (aðfaranótt þriðjudags), því ég þurfti að fara yfir nokkrar glærur og annað efni frá kennara og sé, mér til ánægju, að ég get tengst netinu. Að vísu segir tölvan mér að ég sé ýmist með „no signal“ eða „low signal“ en það skiptir engu máli, ég get bæði skoðað síður eins og Wikipedia áfallalaust, og svo náð í þennan ríflega 100 Mb pakka án þess að hafa mikið fyrir því. Allt í boði HÍ.

---

Hvað er annars merkilegast við íslenskuna? Frá mínum bæjardyrum séð er það næstum því augljóst: Það er hægt að segjast eiga fólk án þess að nokkur kippi sér upp við það. „Ég á tvö börn,“ gæti maður sagt og engum þætti það eitthvað óeðlilegt (nema kannske ef maðurinn væri fimmtán ára), en ef þetta væri þýtt orð fyrir orð yfir á ensku („I own two children“) væru flestir vonandi fljótir að hringja í lögguna. Sömuleiðis með maka - „Áttu konu?“ er ósköp eðlileg spurning, og ekkert að því að svara henni játandi en „Do you own a woman?“ er undarleg spurning og erfitt að svara öðruvísi heldur en neitandi.

Það sem bjargar íslenskunni fyrir horn er hins vegar að þetta gengur í báðar áttir: Foreldrar eiga börnin, en börnin eiga líka foreldrana; karlinn á konuna en konan á líka karlinn. Það væri nú aldeilis skemmtilegt á Alþingi (eða hefði a.m.k. verið gaman þar fyrir nokkrum áratugum) ef það væri til dæmis bara hægt að segja „Ég á konu“ en ekki „Ég á karl“ (einungis „Ég hef karl“ gæti gengið, eða kannske frekar „Ég er karls“) eða bara „Ég á börn“ en ekki „Ég á foreldra“. Þetta er því ekki alveg afleit hefð - en ansi undarleg samt, svona ef maður ímyndar sér að maður sé útlendingur að kynnast íslensku með aðstoð lélegrar orðabókar.

Svo er líka alltaf gaman að svara spurningum eins og „Áttu kærustu?“ eins og spurt hafi verið „Áttu eld?“ - leita í öllum vösum áður en maður neitar ...

Ef handleggur er handleggur og fótleggur er fótleggur -

2007-11-22T17:04:00.000Z

- er þvagleggur þá ekki typpi?

----

Flesta daga get ég alveg tekið undir þá fullyrðingu að nútímastjórnmál séu bara sjónarspil - eitthvað sem engu máli skiptir, nema þá fyrir fólk að tuða yfir á kaffistofum og í heitu pottunum.

Í stuttu máli, ég gæti alveg tekið undir þriðja pistil Jónasar frá 22.11.07. Því miður býður hann ekki upp á að hægt sé að tengja inn á einstaka pistla frá honum, þannig að ef einhver les þetta eftir þrjá mánuði, þá gæti orðið snúið og langdregið að finna þetta. Ég þekki ekki almennilega til höfundarréttarlaga og ætla því ekki að setja þennan pistil inn hér í heilu lagi.

Nema hvað. Venjulega get ég alveg tekið undir svona fullyrðingar. Nema þegar einhverjir náungar eins og þessi Dévaff-Jónas (kallar sem halda að þeir vita meira en þeir virðast í raun gera), varpa einhverju fram. Til dæmis að segja stjórnmál ekki lengur snúast um „lýðræði, heldur ódýrt sjónvarpsefni fyrir fávita“.

Ef einhver sem ég gæti tekið mark á segði þetta, þá myndi ég hrósa honum í hástert fyrir skarplega greiningu. En þegar einhver svona kall segir nákvæmlega sama hlutinn, þá er mín fyrsta hugsun „Já, er þetta ekki einmitt sérsniðið handa þér?“

Þegar ég stend mig að því að vera sammála einhverjum sem ég tel kjána, þá bregst ég ekki svo við að hugsa með mér að kannske sé hann ekki svo nautheimskur eftir allt saman. Fyrr hvarflar að mér að eitthvað sé bogið við mig, að mínar skoðanir séu reistar á einhverju allt öðru en traustu bjargi skynseminnar - og raunar að þær séu reistar á einhverju enn óstöðugra en sandi tilfinningaseminnar - og sennilegast væri mér hollast að losna við þær sem allra, allra fyrst.

Ég er nefnilega ekkert svo mikið fyrir að taka álit mitt á fólki til endurskoðunar. Hafi ég einu sinni fleygt einhverjum á ruslahauginn, þá á hann erfiðlega endurkvæmt þaðan - og öfugt: Hafi ég einu sinni sett einhvern á stall, þá þarf meira en smá jarðskjálfta til að hann falli þaðan (jafnvel þótt ég gleymi stundum að þurrka af). Þegar ég hef kippt einhverjum af ruslahaugnum og aftur inn í hús - jafnvel þótt hann fari nú ekki strax í heiðurssæti - þá hefur það iðulega reynst skammvinnt. Sorpstybban er alltaf á endanum of megn - út með ruslið!

Fyrst minnst var á Egil, þá má hann eiga það, blessaður, að stundum skrifar hann ansi vanhugsaðar greinar - smjörvitleysan drýpur af hverju stafstrái. Það er að sjálfsögðu talsvert betra en þær greinar sem hann skrifar dags daglega. Dæmi um slíka grein er einmitt hér. Miðað við að þessi kenning hans sé að einhverju leyti rétt - hvað þarf ég að bíða lengi þar til ég gerist nauðgari? Eða er ég hólpinn vegna þess að ég er Íslendingur?

Eða kannske er ég bara bitur og öfundsjúkur vegna þess að allir lesa og dásama prumpið úr þessum lofthænum, en nær enginn nennir að lesa mig.

A sobject is the subject of sobbing

2007-11-21T12:55:00.000Z

Það er allt of mikið til af samskiptasíðum á netinu - Myspace og Facebook og allt hitt. Grey ég sem hef tæpast tíma til að sinna þessari einu síðu, hvernig á ég eiginlega að finna tíma fyrir allt hitt? Og þessi skilaboðaforrit - messengerarnir og skypin og hitt - je minn eini. Sem betur fer hefur mér enn tekist að halda mig bara við eitt forrit á þeim slóðum, en ég er nú hræddur um að fyrr eða síðar munu þeir múrar líka hrynja.

Ég er heldur ekkert alveg viss hvernig skuli hegða sér á svona síðum eða spjallforritum. Er maður bara dóni ef maður svarar ekki commenti sem einhver setur á síðuna hjá manni? Er maður bara slúbbert ef maður tekur ekki þátt í þessum endalausu bulletin-leikjum á Myspace, eða öllum þessum leikjum sem eru í boði á Facebook? Tjah ...

Kannske er þetta bara áhugaleysi. Mér þykir bara minna varið í netsamskipti en áður. Blogg þykja mér að vísu skemmtileg, hvort sem er að lesa eða skrifa - nema hvað, ég hef lítinn áhuga á að lesa blogg sem eru eintómar tveggja setninga greinar. Ég vil kjöt á þeim beinum sem ég naga - takk fyrir, og ekki væri verra ef það væri smá fita þar líka, og allt saman kryddað með blóðbergi og hvítlauk. Skolað niður með rauðvíni, auðvitað. Viskí í eftirrétt.

Þó myndi ég frekar vilja skrifa þau með penna og bleki á venjulegan, hvítan pappír, og hengja þau þannig upp - en ég nenni ekki að standa í því að skrifa það niður, taka myndir, setja myndirnar í tölvuna og síðan koma myndinni á netið. Það eina sem gæti verið leiðinlegra en það væri að nota einhvers konar „handskriftarfont“, því þeir eru upp til hópa bæði ljótir og ill-læsilegir. Galli við slíkt fyrirkomulag (að skrifa allt á blað, taka mynd og setja á netið) er svo augljóslega sá að ég gæti ekki, eða illa, haft einhverja linka í greininni. Þetta yrði því allt saman fátæklegra en það er þegar.

Þessi netsamskipti eru bara eitthvað svo óspennandi. Eini kosturinn sem t.d. Messenger hefur fram yfir alvöru spjall yfir alvöru bjór á alvöru bar í alvöru reykjarmekki er sá að þegar allt er skrifað og ekkert er sagt, þá er hægt að taka sér aðeins meiri tíma til umhugsunar áður en gáfnaljósið fær að skína. Að þessum kosti slepptum, þá liggur við að ég segi alfarið „Nei takk!“ við slíku.

Blogg, hins vegar, eru næstum því eins og sendibréf. Hvert mannsbarn hlýtur þó að sjá hve skammt sú samlíking nær, en ég vona að líkingin skiljist.

----

Þetta blogg fór af stað 24.3.06, og vantar því bara örlítið upp á að vera tuttugu mánaða. Á þeim tíma hef ég komið saman 202 færslum að þessari meðtaldri. Haldi ég þessu formi, þá verður síðan orðin fimm og hálfs árs gömul, svona hérum bil, áður en ég næ 666 færslum. Kannske ég ætti bara að hrækja í lófana og rumpa þessu af?

Nei, andskotinn hafi það!

2007-11-19T19:35:00.000Z

- sem er annars ekkert frábrugðið því að segja „Nei, Voldemort/Sauron/Hades hafi það!“

1. Ferlega spennandi málþing síðustu helgi - heimspeki í framhalds- og grunnskólum, gott ef ekki leikskólum líka. Auðvitað missti ég af því. Það er að segja, hefði ég fylgst betur með hefði ég getað fengið frí frá vinnu, skipt á vöktum við einhvern annan og mætt eldhress og kátur til leiks, og hlustað á spekina seytla af vörum fyrirlesarana. En því miður fattaði ég þetta of seint, þegar ég hafði þegar skuldbundið mig til að vera bæði á kvöld- og næturvakt, of seint til að skipta - en eins og flestir þekkja af eigin reynslu er til lítils að reyna að læra eitthvað þegar maður er illa sofinn og búinn að vaka í kannske átján-tuttugu tíma. Ósköp fátt tollir í heilanum þá. Nú þarf ég bara að annars vegar reiða mig á frásögn Atla Harðarsonar, og hins vegar að vona að þetta verði nú gefið út.

Og hvers vegna ætti þetta ekki að vera gefið út? Aðgangur var ókeypis að málþinginu. Það getur varla verið svo dýrt að setja erindin öll sömul á netið, til dæmis á .pdf-formi. Kannske ég ætti að leita að því frekar en að skrifa hér.

2. Nú verð ég víst að hætta að nota sögnina „að gilja“. Ég tók mig til, bara rétt áðan, og horfði á nokkra þætti af Næturvaktinni - og hvað sé ég annað en að karakter Jóns notar einmitt þetta orð. Get nú ekki verið þekktur fyrir að nota sama orðalag og hann, ha? Jafnvel þótt mér hafi verið fullkunnugt um þessa sögn löngu fyrr, eða að minnsta kosti síðan í menntaskóla - gott ef það kom ekki til vegna umræðna um klúrin og klámfengin nöfn jólasveinanna.

Sem minnir mig á Bottom. „And they let children play this, you say?“

Nenni ekki að standa í þessari vitleysu

2007-11-17T16:24:00.000Z

Ég held ég takmarki barasta skrif mín við eina síðu - þessa hér. Hitt var bara leiðinlegt, óþægilegt umhverfi að vinna í og svo framvegis. Slóðin var samt falleg. En ég nenni ekki að halda úti tveim síðum.

Ég lenti í því um daginn að vera spurður um kennitölu sjúklings á deildinni - þegar hann var bæði viðstaddur og með meðvitund. Mér varð um og ó við þennan ótrúlega dónaskap og hafði ekki rænu á segja annað en að hann (sjúklingurinn, ekki sá sem spurði) vissi hana alveg örugglega. Lendi ég einhvern tíma í þessu aftur, þá held ég að ég eigi eftir að svara með aðeins meira þjósti og sýna þannig fyrirlitningu mína á þeim sem spyr mig frekar en kennitöluhafa. Kannske ég hræki bara á spyrjanda til að undirstrika það - en það væri kannske aðeins of langt gengið. Ætli ég láti ekki nægja að reyna að setja saman einhverjar góðar setningar til að eiga í bakhöndinni - staðlað svar við slíkar kringumstæður, rétt eins og maður er kominn með býsna staðlað svar þegar fólk spyr hvenær kaffið komi fram eða hvort það megi reykja: „Kaffi og sígó er klukkan sjö.“

Annars finn ég hvernig tækjapervertinn er að vakna til lífsins. Ég man eftir að hafa tekið undir þá hugmynd Einars Más Jónssonar (í Bréf til Maríu) hve asnalegt og óheppilegt það væri að geta ekki keypt létta og meðfærilega og ódýra tölvu, bara til að geta skrifað á, tekið við og sent rafpóst, og skoðað sig um á netinu. Nú, fyrir ekki svo löngu síðan rakst ég á einmitt eina slíka: Asus Eee. Mikið óskaplega langar mig í svona. Ég var jafnvel búinn að finna vefsíðu breska sem var til í að selja mér eina slíka, ásamt 4 gígabæta minnislykli, á rétt rúmlega 230 pund (eitthvað um 30 000 krónur) - sendingakostnaður innifalinn. Ef ég gæti nú bara verið viss um að geta sett upp íslenskt lyklaborð á henni, þá hefði ég sennilega fallið í freistingu á staðnum. Þetta er akkúrat málið - fyrir ferðalög, heimsóknir og jafnvel skóla. Rétt svo eitt kílógramm, á stærð við skólabók.

Til hamingju með daginn!

2007-11-11T15:19:00.000Z

Hákon á afmæli í dag - hann er fimmtán ára, ef ég reikna rétt. Ég var þrettán ára þegar hann fæddist, nýbyrjaður í Hagaskóla. Í dag er ég tuttugu og átta ára. Ég vona að ég sé ekki svo ryðgaður og ósmurður í kollreiknivélinni að þetta sé rangt reiknað hjá mér.

Í dag er líka vopnahlésdagurinn mikli, þegar samið var um vopnahlé í Miklastríði 1918.

Á morgun eiga svo Þorsteinn frændi og Sívert hennar Hildar afmæli. Hellingur að ske, ha?

Flutningar

2007-11-10T16:26:00.000Z

Þar sem sýniþörf mín er með ólíkindum ætla ég að prófa að flytja blogg mitt á meira áberandi stað. Ég er ekki hættur hér, en ég ætla að prófa þetta nýja og meira áberandi bloggsvæði:

chaomphalos.blog.is

Ég býst við að þarna verði lengri - og kannske ópersónulegri - pistlar heldur en hér. En sjáum til hvernig fer, kannske á ég ekkert eftir að nenna að halda úti tveim svæðum.

Leiðindin og ég

2007-11-08T09:54:00.001Z

Stundum kemur fyrir að einhver óvenju órólegur er lagður inn. Svo órólegur þykir hann, að öryggisins vegna er kallað á fjórða mann á vakt, og sá verður víst helst að vera karlmenni. Síðastliðna nótt var ég þetta aukakarlmenni. Ég býst við að það hafi þá þegar verið búið að hringja í mér stærri og stæðilegri menn, en þeir ekki verið á lausu - því þótt ég segi sjálfur frá, þá er ég nú ekki sá sterklegasti í hópnum.

En einhver áhrif virðist ég þó hafa, því þessi „órólegi“ svaf alla vaktina. Ekki bara hann, heldur sváfu meira að segja þeir sem venjulega koma fram um fimm til að biðja um undanþágu frá „ekki reykt fyrir sjö“-reglunni. Ég hlýt bara að vera svona ofsalega leiðinlegur.

Ég græt þetta svosem ekkert. Ég hef voðalega lítinn áhuga á að fljúgast á við fólk, og ennþá minni áhuga á að slást við þá sem halda að ég sé einhver sérstakur óvinur þeirra sem vill umfram allt annað gera þeim eitthvað illt. Þá vil ég frekar bara sitja og lesa (á smávægilegum launum), en til þess hafði ég nægan tíma þessa nótt. Ég hafði líka nægan tíma til að lesa og velta fyrir mér nokkrum spurningum sem einhver Mengella lagði fyrir einhverja Vantrúarfélaga. Þótt ég geti nú ekki hrósað því happi að tilheyra þeim ágæta félagsskap, þá þóttu mér þetta nógu skemmtilegar spurningar til að verja hluta næturinnar í að svara þeim.

Stundum hefur maður nefnilega ekkert nema gott af því að dreifa huganum smá frá aðeins brýnari verkefnum ...

Séríslenskt eða sammannlegt?

2007-10-31T13:08:00.000Z

Ég held að ég geti fátt sagt sem ekki kemur fram hér, nema þá kannske helst að ég efast um að þessi ráðstefna eigi sér stað, því mér hefur ekki enn lánast að finna neitt um hana á mbl.is og það er varla neitt að marka vísi.is.

En ef þetta er nú satt - því miður hef ég ekki enn haft tækifæri til að glugga í pappírs-Mogga, þannig að ég get nú ekki ábyrgst að svo sé - þá má draga ýmsar ályktanir af þessu (sumar hverjar reyndar þegar dregnar í áðurtilvísaðri grein):

Klámframleiðsla er verri en vopnaframleiðsla - vegna þess að klámráðstefnunni svonefndri var hafnað, hún var rekin burt af ekki minni manni heldur en Vilhjálmi Þ. Vilhjálmssyni, réttkjörnum borgarstjóra Reykjavíkur, en enginn virðist hafa áhuga á að losna við þessa gaura. Þeir koma heldur ekkert nálægt neinum subbuskap á borð við myndavélar, ljóskastara eða fólki að gera sig að eðalfólki, heldur sitja bara rólegir á skrifstofum og skoða tölur á blöðum.

Friðarsinnar eru femínistum friðsamlegri - eins og eðlilegt hlýtur að teljast. Ekki geta friðarsinnar gert sig seka um að raska sálarfrið annars fólks með einhverjum tíðindum sem einhverjum gætu þótt leiðinleg. Það varð töluverður ófriður í kringum þessa svokölluðu klámráðstefnu, í blöðum, á spjallsíðum og í dómssölum, og hvernig gæti nokkur réttnefndur friðarsinni tekið áhættu á því að valda einhverjum þannigskonar átökum? Margs konar fólk gæti orðið sárt og reitt, sérstaklega hóteleigendur sem þurfa að greiða skaðabætur. Ég get ekki séð hvernig það samræmist hugsjónum sannra friðarsinna að gera annað fólk - saklaust fólk, vel að merkja - sárt og reitt. Femínistar eru hins vegar mun kvenlegri - það er að segja mannlegri - og hafa því nokkra ánægju af því að sjá aðra kveljast.

Vopnaframleiðendur eru séðari klámframleiðendum - vegna þess að blóð hinna síðarnefndu er fyrir neðan nafla. Hinir fyrrnefndu höfðu því væntanlega vit á því að vera ekkert að auglýsa hverjir þeir væru eða hvað þeir væru að gera fyrr en þeir voru komnir til landsins. Afskaplega taktískt hjá þeim.

Heimkoman

2007-10-29T14:08:00.001Z

Það var fjör í Noregi. Ekki spurning. Það gerir manni líka gott að komast aðeins út. Ekki var nú mikið afrekað í ferðinni, bara legið í leti, slæpst og náðugheitin í fyrsta sæti.

Á Leifsstöð, þegar ég var að fara, kom ég auga á hjón (býst ég við, en kannske voru þau ekki gift), sem voru að fara með sömu vél og ég. Á Gardemoen, þegar ég var á heimleið, var þetta sama fólk að fara með sömu vél og ég.

Á Gardemoen var annars töf þegar ég var á heimleið. Allt gott og blessað með það, mér lá svosem ekkert á, þannig séð - þótt auðvitað hafi verið súrt að missa af afmælisveislunni. Til að stytta mér stundir settist ég inn á veitingastað á flugvellinum, Kon-Tiki. Þetta var látið vera sem ekta veitingahús, með matseðli, þjónað til borðs og svo framvegis. Ég get ekki mælt með þessum stað við nokkurn mann. Afskaplega óspennandi matseðill, og maturinn ekkert merkilegur heldur. Þá hefði ég betur varið tíma mínum og peningum í að sitja við bar, Akvavit Bar hét hann eða eitthvað í þá áttina, drekka Guinness og japla á hreindýrapylsum sem seldar voru á 21 norska krónu stykkið.

Hjá tollurum í Leifsstöð komst ég svo að því að það margborgar sig ekki að kaupa tvær viskíflöskur úti og fara í gegnum rauða hliðið, nema þá að þetta sé alveg einstaklega sérstakt viskí sem væri alveg kolómögulegt að kaupa á Íslandi. Hins vegar gat ég keypt alveg ágætis viskí í fríhöfninni á heimleiðinni - Jura Superstition.

Þegar ég var með pabba, Hildi og Sívert í London þegar pabbi varð fimmtugur (það er að segja, snemma í desember 2005) keypti ég lítinn prufupakka frá Jura í fríhöfninni hér, og varð svona líka ofsalega hrifinn af þessu. Auðvitað spillir ankhið ekki fyrir - Ultima-viskí! - svo ég keypti lítersflösku á Heathrow á leiðinni heim. Nú, þegar þetta er, a.m.k. eins og er, fáanlegt í fríhöfninni hér, þá get ég með góðri samvisku drukkið síðustu dropana úr þeirri flösku. Húrra fyrir mér!

Heimdalli er ekki alls varnað

2007-10-27T14:55:00.000Z

Eða annað er varla hægt að ætla af nýlegri grein af Vantrú, þeim ágæta félagsskap. Það væri auðvitað gaman að vita hvort önnur svipuð félög annara stjórnmálaflokka séu á svipuðum slóðum.

Annars er merkilegt með þessa ríkisreknu Þjóðkirkju, hve oft mönnum finnst ástæða til að sækjast eftir áliti biskupsins. Þannig var til dæmis, sýndist mér, leitað til hans í Mogganum á fimmtudaginn, um þetta frumvarp um sölu áfengis. Nú nennti ég ekki að leggja á minnið hvað hann hafði um málið að segja, en ætli hann hafi ekki verið óhrifinn af því.

En hvað? Hvers vegna að leita að hans áliti á nokkrum sköpuðum hlut? Er þetta sérstaklega vís og spakur maður, þekktur fyrir skynsamlegar skoðanir og tiltölulega góðan rökstuðning? Eða er kannske bara leitað til hans vegna þess eins að hann er biskup?

Ég gæti alveg skilið að leitað sé til hans, ef blaðamaður þarf virkilega að fá svar við einhverri guðfræðilegri spurningu - hvernig virkar þríeining, til dæmis, eða er þetta í raun og veru hold og blóð Jesú sem neytt er við altarisgöngu? En til að svara einhverju sem gæti á einhvern hátt talist siðfræðileg spurning? Þá get ég ekki séð hvernig biskup hafi neitt gáfulegra um málið að segja heldur en t.d. bankastjóri Landsbankans.

Jafnvel tækju fleiri mark á bankastjóranum. Hvers vegna ekki? Ég held að mun fleiri Íslendingar hafi áhuga á peningum og veraldlegum eignum heldur en nokkurn tíma á kristnum guði og himnasælu - í það minnsta sýnist mér flest fólk lifa sínu daglega lífi á þann veg. Enda kannske auðveldara að hafa áhuga á einhverju sem maður veit fyrir víst að sé til, jafnvel þótt óvíst sé að maður geti sjálfur nokkru sinni náð almennilegum tökum á því, heldur en að kæra sig um eitthvað sem maður hefur ástæðu til að efast um að sé til yfirleitt.

Nú er ég farinn (yfirum)

2007-10-24T17:43:00.000Z

Eða næstum því. Fer til Noregs á morgun, í fyrramálið. Kannske ég leggi mig bara núna snöggvast, sofi til svona tvö-þrjú og þá er ég alveg klár í slaginn.

Alltaf sömu lætin í þessum krossmönnum. Núna er þetta lið eitthvað voðalega ósátt við Biblíuþýðingu. Sýnist á öllu að hinir ósáttustu séu einmitt þeir sem minnst kunna í grísku og hebresku - miðað við léttar umræður á spjallvef Vantrúar (léttar, því varla hafa Vantrúarkappar haft mikinn tíma til að vega og meta þýðingu sem kom út um síðustu helgi - eða ég vona a.m.k. að fólkið eigi sér líf utan Vantrúar), þá hefur margt verið fært til betri vegar (til dæmis má nefna að í þessari nýju þýðingu er sagt að guð hafi sjálfur varpað stórum steinum af himnum ofan, frekar en að hann hafi bara látið þá falla). Nú, og svo allt þetta garg vegna monogenes - en í Biblíu þessa heimilis, sem prentuð var 1999 (en þýðingin sjálf væntanlega frá 1981), þá er þess getið í neðanmálsgrein við Jóhannes 3.16 að monogenes þýði „eini sonur“ eða „einkasonur“. Það er ekki sagt að það geti líka þýtt þetta - þar stendur að orðið þýði einmitt „eini sonur“. Þetta er síðan nánar skýrt: „Með þessu er Jóhannes að segja, að Kristur er einn fæddur af Guði föður frá upphafi, eins og orð fæðist af huga. Allt annað er skapað af Guði, hann einn fæddur frá eilífð, þess vegna eitt með Guði sjálfum...“

En hver veit? Kannske voru þessir vitleysingar líka að röfla og rífast um þetta orð árið 1999? Sjálfum er mér alveg sama, svosem - nema ég er ekki nema mátulega hrifinn af því ef það er verið að reyna að fegra þennan texta svo hann renni betur niður hjá nútímafólki. Ef stórum hóp manna líkar ekki boðskapur Biblíunnar, er þá ekki nær að þeir losi sig við hana, frekar en að reynt sé að fella hana að þeirra smekk? Gæti verið, ef textinn hefur nú í raun og veru verið fegraður eitthvað, að þessi ríkisrekna Þjóðkirkja væri að reyna að gera þessa trú sem flestum geðslega, þannig að sem flestir séu áfram í trúfélaginu og það geti áfram legið á ríkistúttunni?

Eins með samkynhneigða sem vilja vígslu í kirkju. Það er eitt að velja kirkju vegna þess að hún er svo vel sniðin að hjónavígslum, eins og guðleysingjarnir gerðu um daginn í Fríkirkjunni í Reykjavík - en hvers vegna eru samkynhneigðir einu sinni kristnir til að byrja með? (Hvers vegna er nokkur maður yfirleitt kristinn?)

Nú ætla ég útá hálan ís ... sjálfsmynd manna byggir að miklu leyti á því sem greinir þá frá öðru fólki. Sjálfið er greint frá umheiminum, frá öllu sem er „ekki-sjálf“ eða „ekki-ég“, með því að telja saman alla þá eiginleika sem gera mann frábrugðinn flestum öðrum („að vera ég“ er, held ég, ekki eiginleiki). Þar sem við erum flest gagnkynhneigð, þá kemst þessi hneigð ekkert að í sjálfsmyndarbyggingunni; „að vera gagnkynhneigður“ greinir mann ekki frá flestum öðrum heldur þvert á móti ýtir undir tilfinningu fyrir því hvað maður sé nú bara alveg eins og hinir.

Nú er ísinn ekki bara háll lengur, heldur er farið að braka í honum ... „að vera samkynhneigður“ er eitthvað sem greinir mann frá flestu öðru fólki. Þannig get ég vel trúað því að kynhneigð fái aðeins stærra hlutverk í sjálfsmynd samkynhneigðra, einmitt vegna þess að þetta er nógu sjaldgæft til að greina mann frá flestum öðrum.

Nú, ef þetta er rétt giskað hjá mér, þá bara skil ég ekki hvers vegna einn einasti samkynhneigði einstaklingur kysi að aðhyllast trú sem ræðst jafn harkalega að (hluta af) sjálfsmynd hans eins og kristnin gerir, bæði í nýja og gamla sáttmálanum. Sé þetta rangt giskað - þá skil ég samt ekki hvers vegna einhver kysi að aðhyllast þessa trú. Það er að segja - ég sé lítið sem ekkert aðlaðandi við hana. Hins vegar sé ég svosem lítið sem ekkert aðlaðandi við Angelinu Jolie eða Brad Pitt - og samt draga þau fólk í kvikmyndahús.

Nýjasta nýtt

2007-10-15T15:36:00.000Z

Allir á Stardust. Þetta er barasta ein alskemmtilegasta mynd sem ég hef séð í bíó á þessu ári. Að vísu hef ég bara séð tvær myndir í bíó, og hin var 300. Það er því ekki beinlínis um mikla samkeppni að ræða. Þetta er fjörug og skemmtileg ævintýramynd með einhyrningum, nornum, draugum og fljúgandi sjóræningjum (og því ekkert óraunverulegri en 300 með öllum þeim ófreskjum sem þar birtust í smá stund), en sagan er töluvert áhugaverðari, og aðalleikararnir gera meira en að öskra og geifla sig framan í myndavélina - og eru þar að auki í betri búningum.

Mikið væri ég til í að hægt væri að láta græða í sig raddbönd

2007-09-27T14:45:00.000Z

Þá myndi ég vilja þessi, takk fyrir!

2007-09-25T17:15:00.000Z

Steven Pinker talar um áhugavert efni. Þetta er (að hluta til!) einmitt það sem ég er að læra í skólanum þessa dagana - sagnorð og hvernig er hægt að raða öðrum orðum í kringum þessi sagnorð.

Þarna á ted.com er að finna fjölda fyrirlestra. Kannske maður ætti að fá sér svona vídeó-ipod til að geta horft á (eða a.m.k. hlustað á) eitthvað af þessum fyrirlestrum?

Allir yfir einn og fimmtíu geta með góðri samvisku sagst vera hátt í tveir metrar á hæð

2007-09-24T17:59:00.000Z

Nú jæja, þá er ég kominn með fast næturvaktarskema. Frá og með fyrsta október byrja ég á stöðugri rúllu, sjö dagar í vinnu og sjö dagar í frí. Mikið er það nú notalegt að hafa þetta hæfilega niðurnjörvað og geta þá hugsað sér aðeins hvað ég vilji gera á frívikunum. Fara til Bergen, fara til Hafnar - nú eða bara fara til Ísafjarðar eða Egilsstaða eins og eina helgi. Mér lýst ofsalega vel á þetta allt saman.

Fyrir nokkru álpaðist ég til að kaupa tvær bækur í gegnum Bóksölu Andríkis, og fékk í verðlaun ársáskrift að Þjóðmálum. Kannske hefði ég betur keypt þessar bækur úti í búð. Í þessu nýjasta tímariti er t.d. sagt frá því að bókin Biblían á hundrað mínútum skuli ekki fást á bensínstöðvum, ólíkt því sem gerist í Noregi.

Raunar minnir þessi titill, Biblían á hundrað mínútum, talsvert á bókatitla sem sagt er frá í inngangi að Lifum lífinu hægar - bækur skrifaðar handa tímaþröngum foreldrum og heita Kvöldsagan á einni mínútu. Hvílíkur draumur, að þurfa ekki að sóa nema einni mínútu í að lesa heila sögu fyrir börnin á kvöldin áður en maður getur aftur snúið sér að einhverju sem virkilega skiptir máli. Annars væri fróðlegt að glugga í þessa bók, þótt ekki væri nema bara til sjá hvað höfundar hafa talið vera það merkilegasta í Biblíunni.

En já - það er fátt virkilega spennandi í þessum þjóðmálum. Greinar eftir Björn Bjarna og útdráttur úr bók eftir Gunnar Dal kitla mig ekki sérstaklega. En sjáum til. Ef þetta tímarit verður jafn fyrirsjáanlegt og almennt óspennandi og Vefþjóðviljinn þá nenni ég nú ekki að borga meira fyrir það - ætli það séu ekki svona tvær-þrjár greinar í mánuði í Vefþjóðviljanum sem eru skemmtilegar, áhugaverðar og þess virði að lesa þær.

Sísífos

2007-09-07T14:20:00.000Z

Á laugardaginn reið ég rafti. Mér er alveg sama hvað fólk segir um að orðasambandið „að ríða röftum“ þýði eitthvað allt annað, og að „raftur“ sé húsþak eða eitthvað álíka óspennandi. Hvað mig varðar, þá eru hljóðin í „rafting“ og „raftur“ nógu lík til að mér detti ekkert fallegra orð í hug fyrir svona útiveru heldur en „raftareið“. Punktur og basta.

Þetta var annars ósköp skemmtilegt, að róa og fljóta svona niður ána. Bara útsýnið og landslagið var þess virði að detta einu sinni í vatnið (sem var alls ekki eins kalt og maður hefði haldið). Ætli ég fari ekki aftur í svona? Guðjón, ein hjúkkan á deildinni, sagði frá því að hann hefði farið í eina tveggja daga raftareið á Indlandi eða í Nepal, og ég skal alveg trúa að eitthvað þess háttar sé alveg meiriháttar. Í allra minnsta falli getur maður ímyndað sér að maður sé í Hringadróttins sögu eða eitthvað ...

Í gær held ég svo bara að ég hafi komist eins og einu hænufeti nær því að klára heimspekina, þegar ég senti leiðbeinandanum það sem ég vona að sé svo gott sem heil ritgerð. Efalaust má klippa af sumum köflum og bæta við aðra, bæta uppsetningu eitthvað og snurfusa hér og þar, en annars held ég að þetta sé bara ansi nálægt markinu.

Og þegar ég næ því byrja ég upp á nýtt, í þetta sinn á ensku. Ég ætla að vísu ekki að byrja fyrr en hitt er í höfn, en ég er þó farinn að velta fyrir mér hugsanlegum efnum. Það kemur allt í ljós síðar.

Engu við þetta að bæta

2007-08-31T09:24:00.000Z

Hvað skal halda þegar einhver sem nýlega hefur verið gómaður við tilraun til að táldraga ungan mann inni á flugvallaklósetti - og segir síðan þetta?

... a nasty, bad, naughty boy!

Ekkert nema tilvitnanir

2007-08-24T11:44:00.000Z

„I said to him, “Let me get this straight. You mean you used to dress up in a set of tights I wouldn’t wear to a Gay Pride parade, and get out in the middle of a gym on the floor with another guy - one you don’t even know - and get all wrapped up and sweaty with him in an intense embrace, while a couple of thousand people screamed at you, but it would embarrass you to put on a suit and tie and take your wife to a nightclub, hold her close, and move around in the dark to music? ARE YOU CRAZY?”“

Robert Fulghum

Ég held að það væri annars ekkert galið að vera svolítið líkur þessum náunga. Annað hvort elliært gamalmenni sem hefur tekist að telja sumum trú um að það sé kannske bara svolítið sniðugt - eða fjarska klár kall með góða sýn (jafnvel einfalda) á lífið og tilveruna. Ég er með bloggið hans á RSS, eins og svo mörg önnur, og verð alltaf svolítið kátari þegar ég sé að hann hefur bætt við nýrri færslu. Það er ekkert nema trygging fyrir því að ég muni komast í betra skap og lyftast aðeins upp ef ég les það sem hann hefur skrifað. Sé maður eitthvað niðurdreginn, þá er fátt betra til lestrar heldur en All I Really Need to Know I Learned in Kindergarten. Að hafa einhvern svona kall sem kennara held ég að sé afskaplega góð reynsla.

„At the heart of this particular instance, of course, is the old argument used to discredit Media Studies degrees - 'I can watch television programmes, so clearly a degree in them is just rubbish'. Well, I'm sure these people can read books as well,* but that doesn't invalidate English Literature degrees. To suggest that the study of sf does not require academic rigour is insulting. But I am hardly surprised.

* Actually, I'm not completely sure about that.“
Tony Keen

Annar sniðugur gaur. Ég veit ekkert um hversu góður eða virtur fræðimaður hann er (hann er, held ég, fornfræðingur), en það er fjarska gaman að lesa hann.

---

Og ein saga svona í lokin.

Ég hef verið að hreinsa aðeins útúr skápunum mínum og kommóðuskúffunum. Föt sem ég hef ekki séð, hvað þá íklæðst, í marga mánuði, jafnvel mörg ár, voru tekin og sett í svarta ruslapoka. Ég held ég hafi náð að hálf-fylla þrjá slíka. Í morgun ákvað ég svo að trítla með fyrsta pokann útí Sorpu úti við Ánanaust. Hafði að sjálfsögðu ekkert fyrir því að kíkja á opnunartíma hjá þessu fyrirtæki, heldur gerði ég bara ráð fyrir því að þar myndi opna svona um tíuleytið. Ég axlaði því pokann og hélt af stað.

Helvítis plast. Eftir smástund verður það svo óþolandi sleipt og maður svitnar svo í lófunum, það var barasta orðið talsvert puð að burðast og böðlast með þetta alla þessa leið. Kannske ég ætti bara að fá lánaða taupoka úr vinnunni til að bera restina - þá hefði maður að minnsta kosti betra tak.

Eftir dúk og disk (eða hálftíma, eftir því hvaða tímaeiningar maður notast við) var ég svo loksins kominn að hliðinu. Auðvitað opnar ekkert um tíuleytið. Hjá þessu kompaníi opnar 12:30. Nú voru góð ráð dýr. Ekki nennti ég að bera þennan poka aftur heim - svona er ég nú húðlatur - svo ég ákvað bara að fara útí Olís, sem var (og er) þarna við hliðina, og athuga hvort ég mætti e.t.v. geyma pokann þarna og koma aftur klukkan hálf eitt, já eða hvort einhver þarna á bensínstöðinni væri til í að skjótast þarna yfir með pokann þegar opnaði í Sorpu.

Eitthvað tók afgreiðslumaðurinn dræmt í það og bar fyrir sig fámenni á vinnustaðnum þessa stundina - það gæti bara enginn komist frá til þess að gera þetta, þótt hann hefði annars alveg verið til í það ef nægur mannskapur væri á staðnum.

Og hvað þá? Ég sá ekki annan kost í stöðunni en að ganga útí Europris, kaupa mér þar eitthvað í gogginn, finna mér svo einhvern afvikinn stað og halla mér í þessa tvo tíma þangað til Sorpa opnaði. En þar sem ég geng áleiðis útí Europris, framhjá Sorpu, þá sé ég bakhliðið opið. Galopið. Þá vildi svo heppilega til að einhver var mættur í vinnuna - og að sjálfsögðu mátti ég fleygja fatapokanum inn í fatagáminn, þó það nú væri.

Og hvað má læra af þessu? - Þetta reddast allt einhvern veginn.

Hvergitölvur

2007-08-16T12:23:00.000Z

Síðustu næturvaktir hef ég verið svo heppinn að hafa haft virkilega góðar bækur með mér (ég hef fyrir löngu klárað þær bækur sem eru þess virði að lesa á deildinni, þ.e. Ljóshærða villidýrið, Þetta er dauðinn, senor Kane og Óþelló): Ethics eftir John L. Mackie og Bréf til Maríu eftir Einar Má Jónsson. Báðar eru þær stórskemmtilegar, en kannske þarf Mackie aðra umferð: Það má vel vera að stundum hafi ég verið of þreyttur eða illa sofinn til að ná að grípa það sem hann hafði að segja.

Hins vegar er Bréf til Maríu tiltölulega auðmelt áróðursrit gegn frjálshyggju og ýmsu öðru sem Einari þykir vera að þjóðfélagi nútímans. Hann ræðir að vísu aðallega um franskt samfélag og andlegt líf í Frakklandi (hvernig marxisminn var einu sinni tískubylgja þar, og hvort að frjálshyggjan sé tískubylgjan í dag - en eins og t.d. VefÞjóðviljinn bendir á, þá eru Frakkar e.t.v. ekki mesta frjálshyggjuþjóð veraldar), en það má samt vel vera, og kannske er það jafnvel líklegt, að margt sem hann segir eigi allt eins við um Ísland. Það er þó einn helsti kostur hans að hann kann að skrifa „kannske“ - það er ekkert i í því orði! Einn lítill bútur í þessu 350 blaðsíðna bréfi greip mig þó umfram alla aðra. Það var ekki nema ein opna þar sem hann byrjar að ræða um tölvur.

Útgangspunkturinn er að tölvur séu verkfæri, eða kannske heimilistæki. Ágætt, það er hægðarleikur að fallast á það. Tölvur eru nú fyrst og fremst hugsaðar til að létta manni lífið. En, eins og Einar bendir á, það eru þvottavélar líka. Og hvað, spyr hann, þætti okkur um þvottavélar sem að meðaltali entust ekki nema í tvö-þrjú ár að meðaltali áður en þær hættu að virka, með tiltölulega stuttu millibili væru framleiddar nýjar gerðir þvottavéla „með alls kyns stýringum og útbúnaði sem enginn hefði minnstu þröf fyrir en gerðu allar eldri gerðir þvottavéla úreltar“, og þar að auki væru reglulega framleidd föt úr nýjum efnum sem væri ekki hægt að þvo í eldri þvottavélum?

Tja. Hvað þætti manni nú um slíka þvottavél? Nú, eða ísskáp eða bíl...

Einar hefur auðvitað bara nokkrar blaðsíður handa tölvunum. Annað sem hann leggur dálitla áherslu á er gildi klassískar menntunar og hve mikilvægt það er að kunna fleiri en eitt tungumál (að því leyti fær maður á tilfinninguna að hann sé líka að skrifa handa Frökkum, sé miðað við hvað hann segir um þekkingu Frakka á tungumálum öðrum en frönsku - hvort sem er ensku eða þýsku eða spænsku). Að sjálfsögðu er hann líka gagnrýninn á hlutverk ensku sem eins konar alþjóðamáls, og nefnir m.a. fræðibækur á hans sérfræðisviði (sem er miðaldafræði) - jafnvel bækur sem skrifaðar eru á ensku um Frakkland vísa varla til neinna franskra greina eða bóka. Það er svosem erfitt að andmæla þessu; ef móðurmál heillar þjóðar er líka alþjóðamál menntamanna þá skekkir það leikinn talsvert. Þeir sem tala ensku að móðurmáli eru mun betur settir en þeir sem hafa lært ensku eftir að þeir hættu að drekka brjóstamjólk að staðaldri. Eins og hann lýsir enskukunnáttu Frakka (og eflaust á hún líka við tvo til þrjá Íslendinga líka), þá nálgast þeir ensku eins og eins konar „dulbúna frönsku“ - semsagt, hvert orð í frönsku á sér nákvæma hliðstæðu í frönsku, og öfugt.

Sem er að sjálfsögðu alls ekki tilfellið, ekki frekar en að hvert orð í íslensku eigi sér nákvæma hliðstæðu í ensku. Eða hvað - á „frekja“ sér kannske einhvern nábróður í ensku (fyrir utan freak, auðvitað)?

Hvað sem því líður, þá er ég alveg til að fallast á það með honum Einari Megasarbróður að því fleiri tungumál sem maður kann, því betri maður er maður. Það er svosem ekki bara hann sem heldur þessu fram - mér skilst að þetta sé til dæmis haft fyrir satt í Þýskalandi - þannig að ég þarf greinilega að fara að rifja upp þá litlu menntaskólaþýsku sem ég lærði fyrir átta-ellefu árum síðan. Í það minnsta er alveg satt að heimildaskrá er býsna fátækleg ef á henni eru aðeins (ísl)enskar bækur - sérstaklega ef ritgerðin eða bókin er um Frakka, Tyrkja eða Rússa.

En nóg af Einari. Ef einhver vill lesa þessa bók - hún er auðlesin og skrifuð á mun betri íslensku en líklegt er að rekast á á mbl.is eða visir.is - þá er sennilega best að fá hana bara lánaða hjá mér. Ég krefst einksis í endurgjald nema kannske nafn lánþega ritað á lítið plagg með lánþegablóði. Í alvöru, það er ekkert stórmál.

Í gær var ég hins vegar vakinn all-ruddalega af einhverjum póstsendli. Veit þetta fólk ekki að ég sef á daginn og vaki á nóttunni? Ég fyrirgef honum auðvitað því hann var að færa mér langþráða sendingu frá Amazon - nokkrar bækur og dvd-diska. Bækurnar hef ég rétt svo gluggað í - ritgerðarsöfn frá Bernard Williams, og bækur í seríu sem heitir Very Short Introductions. Ein þeirra er Very Short Introduction to Mathematics og ég hlakka mjög til að læra loksins einhverja stærðfræði, þar sem ég hef gleymt nær öllu sem ég lærði af menntaskólastærðfræðinni nema Pýþagórasarreglunni, og ég kann ekki einu sinni að sanna hana ennþá. Kannske skil ég þessar tölur allar betur eftir lesturinn?

Af dvd fékk ég hins vegar Sjö samúræa (sem ég hef bara séð á vhs-spólu, og hef því ekki getað séð í talsverðan tíma) og þáttaröðina Neverwhere. Að vísu hafði ég þegar lesið bókina (hún er eftir Neil Gaiman og er alveg þess virði að vera lesin af vænu fólki), en langaði þó til að sjá hvernig þættirnir voru. Það má þó taka það fram að þættirnir komu á undan bókinni - eins og Gaiman segir í formála, þá gerði hann framleiðendur og leikstjóra óða með því að segja „Allt í lagi, ég hef þetta bara í bókinni“ í hvert sinn sem þeir sögðu honum að einhver sena sem hann hafði skrifað kæmist ekki í þættina. Auðvitað eru persónurnar ekki alveg eins og maður hafði hugsað sér - ég hafði t.d. séð markgreifan af Carabas sem hvítan mann, en á hinn bóginn hafði ég líka séð aðalkarlpersónuna í Anansi Boys fyrir mér sem hvítan mann uns ég var hálfnaður með bókina þegar ég áttaði mig á því að að sjálfsögðu var hann svartur, og ættaður frá Karíbahafi að auki! - og mér þótti afskaplega notalegt að sjá Tamsin Greig (úr Black Books) í smáhlutverki sem alvöru goth-gella. Ég bar auðvitað kennsl á hana um leið og hún birtist á skjánum fyrst. Merkilega sjarmerandi kona, svona miðað við að það er hver einstakur líkamshluti er ekkert sérstaklega spennandi, en heildarmyndin kemur afskaplega vel út. Eða kannske er ég bara svona veikur fyrir keltneskum konum).

Ég vil auðvitað ekki skemma söguna fyrir neinum - því ég er auðvitað til í að lána þennan disk hverjum sem er, og ef enginn biður mig um hann á næstunni, þá mun ég einfaldlega troða honum upp á næsta vesalings fórnarlamb, þannig að ef einhver býður sig fram, þá er hann í raun að gera skelfilegt góðverk - en hún býður m.a. upp á anski ævintýralega mynd af lífi hinna heimilislausu í London. Raunar kemur fram í viðtali við Gaiman að hann var ansi tregur til að taka þátt í þessu með kómikeranum Lenny Henry því hann óttaðist að unglingar í Liverpool eða Birmingham fengju full-skekkta mynd af lífi útigangsmanna í London, og myndu flykkjast þangað í hrönnum.

Ég efast auðvitað um að það hafi gerst. Hins vegar eru þetta fyrirtaks þættir. Gerðir fyrir frekar lítinn pening, og tæknibrellurnar, þá sjaldan þær birtast, eru fjandi lélegar - en við öðru er varla að búast af ellefu ára gömlum ára þáttum. Leikurinn er kannske ekki alltaf til fyrirmyndar - en kannske er það bara klippingin - en styrkur sögunnar dregur allt annað áfram. Synd og skömm hafi þetta ekki verið sýnt í íslensku sjónvarpi - þótt það sé auðvitað skiljanlegt. Ég meina, hvernig þýðir maður orðaleikinn „Knightsbridge - Night's Bridge“?

OssomTossom - fæddur undir heillastjörnu

2007-08-09T18:03:00.000Z

Ákvað að bregða mér í ferðalag, alla leið til Ikea. Ég tók strætó suður til Hafnarfjarðar, sat alla leið frá Lækjartorgi til endastöðvar leiðar 1. Í alvöru talað, það er allt of mikið á mann lagt að sitja mikið lengur í strætisvagni, svo ég ákvað að ganga bara upp í Ikea. Bara smáspölur, hugsaði ég með mér, en ég hafði gleymt að taka það með í reikninginn að höfuðborgarsvæðið er ekki hannað með þá í huga sem kjósa frekar að ganga en að keyra.

Ég þurfti því að taka á mig smá krók (ég kann svosem ekki að lýsa leiðinni, en ég gekk m.a. fram hjá tjörn þarna í Hafnarfirði, og svo auðvitað framhjá Kaplakrika) en það kom ekki að sök því ég fann þennan líka fjarska notalega bar: Bar Polonia, sem auglýsti pólskan bjór og pólskan mat, bæði á íslensku og pólsku. Eldhúsið var því miður lokað, og ég vissi ekki að Viking væri pólskur bjór, en engu að síður var ágætt að nema staðar þar um stund, fá sér bjórglas og fletta blöðum.

Á leiðinni komst ég líka í berjamó: Glás af bláberjum og krækiberjum sem ég gat nartað í á leiðinni. Fjarska hressandi, og varla neitt útblástursbragð af þeim. Þessu hefði ökuþór misst af.

Nú, svo til að kóróna allt saman: Eftir að hafa keypt það sem ég kom til að kaupa (alls kyns smávörur bara, og einn lítinn skáp sem ég fæ kannske sendan hingað á eftir - forljótur, auðvitað, en vonandi notadrjúgur), hvern hitti ég annan en Mumma, bróður Emblu, sem stóð þarna og hámaði í sig pylsu á meðan börnin hans sleiktu ísa. Auðvitað bauð hann mér far og auðvitað þáði ég það, því á þessum tíma var komin hellirigning, og mér leist nú bara mátulega á að ganga alla leiðina niður á stoppistöð aftur til að ná strætó.

Svona reddast nú allt hjá manni, á einn eða annan veg.

Herramaður eldar aldrei einn

2007-08-06T23:48:00.000Z

Ég er búinn að þvo sængina mína, koddana og ég fékk sængur- og koddaver í innflutningsgjöf frá mömmu. Ég er líka búinn að tæma óhreinatauskörfuna. Í tilefni af því fór ég útí Krambúð - pilsner í verðlaun. Ég tók mig þá til í leiðinni og kíkti á dvd-diskana sem voru þar til leigu. Svosem ekki mikið að sjá til að byrja með, fyrr en augu mín drógust að karlmannlegu baki Rocky Balboa. Hins vegar stöldruðu þau ekki lengi við þar, því beint fyrir neðan mátti sjá John Malkovich, Anjelica Houston og sæta stelpu (ég held að hún heiti Sophia Miles).

Nú, ég gat auðvitað ekki staðist mátið að sjá Malkovich, Houston og sæta stelpu í einni mynd (að vísu voru þau aldrei saman á skjánum á sama tíma, en það var alveg ókei samt) svo ég skoðaði hana aðeins nánar. Hún hét víst (samkvæmt því sem ritað var á boxið) Art School Confidential. Við nánari athugun mátti líka sjá náungann úr My Name Is Earl, pabbann úr Bridget Jones og strák úr Dodgeball. Nú, augljóslega gat þetta ekki verið al-slæm mynd, svo ég stakk henni í körfuna ásamt smá snarli.

Þetta er bara hin fínasta mynd. Fyndin stundum og krípí stundum og stundum alveg fjarskalega neyðarleg. Senurnar þar sem listanemarnir eru að gagnrýna verk hvers annars eru drepfyndnar - sérstaklega þegar tilgerðarlegi gaurinn talar - og sömuleiðis senurnar þar sem aðalpersónan er að reyna við einhverja stelpu. Það var bara næstum eins og klippt útúr Office.

Ef einhver villist útá vídeóleigu, eða a.m.k. útí Krambúð, þá ætti að vera alveg óhætt að grípa þessa með.

Eru ekki allir jafn spenntir og ég?

2007-07-23T17:17:00.000Z

Slavocracy

Svo virðist sem Samael hafi gefið út nýjan disk. Svona er þetta, eftir að ég hætti að kaupa Terrorizer og Metal Hammer reglulega, þá bara veit ég ekkert hvað er að ske í tónlistarheiminum. Ég hætti að vísu að kaupa þessi blöð vegna þess að þau voru aðallega að segja mér frá því sem ég hafði engan áhuga á að frétta - meira og minna leiðinlegum poppurum. Maður hefur svosem kynnst nokkrum góðum hljómsveitum í gegnum þessi tímarit - Terrorizer kynnti mig t.d. fyrir bæði Elend, Samael og Moonspell (gott ef ekki í sama tímariti - Samael og Moonspell örugglega, því þessar hljómsveitir áttu báðar lag á geisladisk sem fylgdi fyrsta eintakinu sem ég keypti; það var í frímínútum eða gati á fyrsta ári í MR, í bókabúðinni við Lækjargötu sem síðar varð upplýsingastöð fyrir túrista, og er kannske brunnin núna), og MH hefur væntanlega látið mig vita af einhverju líka.

En miðað við þetta myndband, þá virðist sem Samael sé að ná sér aftur á strik. Á Passage, sem kom út einhvern tíma í kringum 1996, náðu þeir ferlega hátt. Ég held að ég hafði aldrei heyrt neitt beinlínis eins og það. Ég kannaðist svosem við Nine Inch Nails og Bile, og því ekki alveg ókunnugur trommuheilum í rokktónlist, en aldrei svona blanda af aggró og jákvæðu. Tónlistina væri kjörið að hlusta á ef maður ætlaði t.d. að rífa hús með sleggju (alveg eins og Bile), en textarnir voru svona líka svakalega uppbyggilegir og jákvæðir (gerólíkt Bile og NIN). Mikil áhersla lögð á að halda í sitt eigið identítet, gegn stríði (og jafnvel ofbeldi almennt) og þjóðernishyggju, hvatning til að rækta sjálfan sig ... og svo framvegis. Eiginlega líkast textum Henry Rollins, ef eitthvað. Orðalagið hefði stundum mátt vera betra og allt það - en það má skrifast á að enska er, held ég, ekki einu sinni annað eða þriðja tungumál þeirra, þar sem þetta er jú svissnesk hljómsveit - en hugsunin að baki þeim er góð.

En þeir gáfu sumsé þennan disk út um '96, og eins og ári síðar gáfu þeir út smáskífu (Exodussem var ekki síðri. En næsta breiðskífa, Eternal var öllu lélegri. Tónlistin var einstaklega óeftirminnileg og flöt. Textarnir svosem á svipuðum slóðum og fyrr, en hvað sem var svosem gott við þá sökk í þessa leiðindatónlist sem fylgdi.

Þeir hafa greinilega áttað sig á því að eitthvað var bogið við Eternal, því eftir að hún kom fóru þeir í langt hlé - kannske endalaust tónleikaferðalag að hætti Metallica, eða kannske voru þeir bara að vinna í öðrum verkefnum eins og Elend. Um tíma var ég jafnvel farinn að halda að þeir væru hættir. En einhvern veginn rakst ég á Reign of Light - gott ef ég hef ekki skrifað um hann hérna fyrir svona ári eða svo. Afskaplega kættist ég við þann disk - töluverð framför frá því sem Eternal bauð upp á. Reign of Light var eiginlega diskurinn sem hefði átt að fylgja Passage - en maður hefur nú fyrirgefið stærri afglöp, eins og t.d. diskarnir tveir eða þrír sem fylgdu Wolfheart frá Moonspell; ekki slæmir diskar, svosem, en fyrst Portúgalirnir þurftu endilega að gefa þá út, þá hefðu þeir mátt gera það undir öðru nafni. Það er ekkert að því að sömu mennirnir séu í tveim eða þrem hljómsveitum, og geri ólíka tónlist með hverri þeirra.

Og nú er nýr diskur frá Samael á leiðinni, Solar Soul. Kannske er hann kominn út - þá þarf ég að bregða mér inná Amazon eftir mánaðarmót. Miðað við lagið (sem ég tengdi við efst í færslunni) þá ætti það að vera þess virði að kaupa hann. Auðvitað, miðað við myndbandið eitt og sér, þá er þetta frekar slappt, en tónlistin er flott.

Annars byrjaði ég nú á þessari færslu til fagna regninu. Opnunarlagið á Passage hét nefnilega „Rain“: Let it rain a day, a week, a year, og þar sem ég var að leita að myndbandi við það lag (sem er ekki til - myndbandið, altso) rakst ég á „Slavocracy“ - sem kom allri þessari fingraræpu af stað.

Laugardraugur og nokkur lög

2007-07-14T14:20:00.000Z

Faith No More og Boo-Yaa Tribe.

Biohazard&Onyx. Þetta er myndbandsútgáfan, þetta er lagið eins og það var á disknum.

Aukavaktir síðustu tvær nætur, og kannske í kvöld líka. Nema ég verði skynugur og drekki eins og svampur í brúðkaupi Cristínu og Magga. En kannske, miðað við hve lítið ég hef sofið undanfarið, þá þarf ég kannske ekkert svo mikið til að verða fullur og leiðinlegur.

En ég hef þó alltént tónlistina til að rífa mig upp.

ZzzzzZzzzz ... ha?

2007-07-11T08:38:00.000Z

Ég hef varla gert annað en að sofa síðustu daga. Ég kenni kaffibindindi um. Á mánudaginn, þegar næturvaktarvikunni lauk, hafði ég mig þó til að fara og versla smávegis - ég keypti brúðkaupsgjöf handa Magga frænda og Christinu. Brúðkaup á laugardaginn og ég þarf einhvern veginn að komast upp í Mosfellsbæ. Ætli strætó gangi þangað?

Síðan fór ég að sofa, á mánudaginn, ég sofnaði um tvö-leytið eftir hádegi. Síðan ranka ég aðeins við mér um tvö að nóttu, og fór svo bara aftur að sofa. Ætli ég hafi ekki á endanum staulast fram úr svona um fimm-leytið að morgni og verið á fótum í alveg tvo-þrjá tíma áður en ég fór aftur að sofa. Ég hefði örugglega ekki farið að sofa ef ég hefði nennt að fá mér kaffisopa. Fór aftur framúr uppúr hádegi, og entist aðeins lengur á fótum þá, eða alveg til um tíu. Síðan fór ég aftur á fætur í morgun, kannske um hálfátta.

Má ekki gleyma kaffinu!

Stundaskráin er komin, og hún er ekkert svo óásjáleg. Fjögur námskeið, og aðeins eitt býður ekki upp á fjarnám - verst að það skuli einmitt vera svona snemma á morgnana. Ekki svo að skilja að ég ætli í fjarnám, en hins vegar hafði ég hugsað mér - ef það er í boði - að halda áfram næturvöktum í vetur. Miðað við hvernig næturvaktirnar hafa verið hingað til, þá er hellingur af dauðum tíma á næturnar til að lesa og skrifa. Ég held barasta að það sé langt síðan ég hef lesið jafn mikið og í síðustu viku - lesa lesa lesa. Nú, og annars er önnur hver vika frívika. Já, ef það er í boði þá ætla ég að stökkva á það eins og hákarl.

Það sér þó a.m.k. fyrir endann á þessari ritgerð sem ég ætlaði fyrst að skila ég-man-ekki-hvenær. Bara ef ég gæti fundið eitthvað hjá mér sjálfum til að bæta við alla þessa endursögn og útlistanir á kenningum annarra - þó þannig að það falli vel við heildarmyndina. Ég veit ekki einu sinni hvort það sé beinlínis þörf fyrir slíkt - en samt finnst mér einhvern veginn eins og það verði að vera eitthvað smávegis sem gerir eitthvað meira en bara að sýna að ég hafi svona nokkurn veginn skilið það sem ég skrifa um.

Annars lauk ég nýlega við fyrsta hluta af lítilli sögu - betri sögulok fyrir Litlu hafmeyjuna. Það er til lítil síða þar sem fólk getur sent inn sögurnar sínar og fengið gagnrýni á þær - ég ákvað að senda hana þangað. Þá er bara að bíða og sjá hver viðbrögðin verða, áður en ég fer að vinna að framhaldi þessarar ...

Neurosis gáfu út disk fyrir afar skömmu síðan. Hann virkar vel, svona við fyrstu hlustun.

OssomTossom skiptir um gír - og bakar sér kannske óvinsældir meðal nágranna

2007-06-29T10:55:00.001Z

Þegar ég kom heim í gærmorgun eftir að hafa tekið, í fyrsta skipti, kvöldvakt og næturvakt í einum rykk, þá var ég eitthvað lítið þreyttur - eiginlega bara ósköp orkumikill og hress. Það var auðvitað ekki nógu gott, því ég átti að mæta aftur á kvöldvakt í gær (semsagt - ég kom heim rétt fyrir níu og átti að mæta aftur til vinnu fimmtán þrjátíu). Til að losa um eitthvað af þessarri gríðarlegu orku, þá endurskipulagði ég stofuna. Gerði meira að segja litla teikningu og allt.

Þegar ég kom svo heim í gærkvöldi (laust fyrir miðnætti því ég fór niður í 10-11 við Austurstræti til að fá mér eitthvað í gogginn) hóf ég svo framkvæmdir. Skrifborðið, sem hingað til hafði staðið upp við austurvegginn (jaa ... a.m.k. þann vegg sem kemst næst því að vísa til austurs, jafnvel þótt vel kunni að vera að hann sé meira svona aust-norð-austur), það dró ég út á mitt stofugólf - og lét þar við sitja. Hvílík breyting! Þannig losaði ég sko um helling af dýrmætu veggplássi.

En það var samt ekki nóg. Litlu hillunni sem stóð við hlið skrifborðsins góða mjakaði ég örlítið í suðurátt, auðvitað eftir að hafa tekið síma og módem og þess háttar úr sambandi. Annars hefði það allt saman bara hrunið niður á gólf. Hægindastólinn, sem fram til þessa hafði verið upp við norðurvegginn, austan útidyrahurðarinnar, tók ég upp (með tveim höndum) og setti fram á gang. Pappakassavirki kattarins, sem ver við hlið hægindastólsins, setti ég þessu næst í hægindastólinn.

En þá var líka komið að aðalframkvæmd kvöldsins. Sófinn, sem var upp við austurvegginn (og því upp við vegginn sem skilur að íbúð mína og íbúð nágrannans í nr. 8), hann var dreginn yfir stofugólfið (með merkilega litlum skruðningum, enda er þetta nú ósköp léttur og þægilegur sófi) og slengt upp við norðurvegginn þar sem hægindastóllinn var áður. Stofuborðið fylgdi með í kaupunum. Á þessum tíma þótti mér nóg komið af stórfelldum framkvæmdum, enda klukkan farin að nálgast eitt. Ég lét mér því nægja að taka geisladiska, bækur og þess háttar úr hillunni (eða heitir þetta kannske hillusamstæða?) sem stóð við suðurvegginn vestan gluggans og koma fyrir þar sem það yrði ekki fyrir. Síðan fór ég að hátta, þar sem næsti liður framkvæmdanna yrði tiltölulega hávaðasamur - naglar reknir í vegg og þess háttar - og best að geyma slíkt til morguns.

Ég vaknaði rétt eftir sjö í morgun, eldhress og tilbúinn að klára stofuna. Hilluna, sem ég hafði að mestu tæmt kvöldið áður, tæmdi ég alveg (og þurrkaði af hillum eftir þörfum) og mjakaði rólega í vesturátt, svo nú stendur hún við vesturvegginn og horfir til austurs, rétt eins og sófinn hafði gert áður. Ég fyllti á hana í rólegheitum, kom diskum fyrir og flokkaði þá eftir því hve mikilvægt mér þótt að geta komist í þá - hinir ómerkilegri voru settir innst í hillurnar, en hinir, sem mér þykir mikilvægara að geta nálgast, voru settir fram fyrir þá. Í hverri geisladiskahillu er því tvöföld röð geisladiska. Um þetta leyti var klukkan orðin átta, svo ég taldi óhætt að vera með smá læti - ég rak tvo nagla í vegginn sem ættu að duga eitthvað til að halda hillunni stöðugri.

Að hillunni færðri og fyllti kom að næsta skrefi framkvæmdanna, en það var að færa skrifborðið þar sem þessi hilla var áður. Það gekk svona líka ljómandi vel - það smellpassaði í hólfið sem hillan hafði fyllt áður. Auðvitað - annars hefði ég ekkert farið af stað í þessar framkvæmdir. Þetta var allt útmælt og pælt, sko. Hægindastólinn setti ég svo við hlið hillunnar nýfluttu, og allt var orðið býsna gott. Eftir smá tilfæringar krossviðskassa (eða ég held a.m.k. að þetta sé krossviður) og lítils náttborðs er gegnt höfðu hlutverki bókahillu undir gluggakistunni gat ég svo sett pappakassakastalann undir gluggakistuna, og verkið var eiginlega fullkomið.

Núna hef ég talsvert meira gólfpláss en áður, þykir mér, en þó þykir mér ánægjulegra að geta aftur dregið frá glugganum hvenær sem er dagsins, án þess þó að eiga nokkru sinni á hættu að sólin glampi af tölvuskjánum og geri mér lífið leitt. Einnig hefur aðgengi að hillunni sem ég flutti batnað mjög - hér áður var sófinn nefnilega dálítið fyrir og hindraði sérstaklega að auðvelt væri að komast í neðstu hillurnar.

Annars er bara mest lítið í fréttum.

Scrooge McTossom

2007-06-26T07:13:00.001Z

Á netrölti mínu hef ég rekist á margar fyrirtaks síður. Þessi er þó með þeim betri sem ég hef fundið nýlega - og nú deili ég henni með öllum sem hingað kunna að villast.

Hér er til dæmis síða frá því um 1997. Rammar fjögur til sex - dálítið kunnuglegir, ha?

Ossom never lies

2007-06-15T09:03:00.000Z

Eða svo segja Portúgalir ... eins og heyra má hér í kringum 2:16.

Erettekki týpískt?

2007-06-13T20:51:00.001Z

Ókei, í dag fór ég aftur á æfingu. Á föstudaginn þóttist ég of aumur og ég hreinlega svaf yfir mig á mánudaginn. En í dag fór ég og þóttist nokkuð viss um að ég ætlaði að halda áfram, a.m.k. í mánuð, sennilega út sumarið og helst bara eins lengi og ég hef tíma til. Ég borgaði þess vegna mánaðargjald, skráði mig í félagið og á einhvern póstlista og svo framvegis. Flott mál, nú var ég tilbúinn og æfingin byrjaði.

Fyrst rifnuðu buxurnar mínar þegar tíminn var hálfnaður. Þetta voru nú bara hræódýrar Hagkaupsbuxur, ég held að ég hafi ekki borgað meira en tvöþúsund krónur fyrir þær á sínum tíma. Saumurinn fór í sundur í klofinu og langt niður eftir innanverðu lærinu. Ég þakka bara mínum sæla að ég hafi verið í nærbuxum. Ég var þarna bara í léttri glímu við einhvern strák, bara ósköp mikið fjör að glíma og æfa einhver tök og fara í kollhnísa en halda þó samt í annan handlegginn hjá hinum svo maður geti síðan læst honum og haldið föstum. Ágætis átök og svona, en einhvern veginn tókst mér að koma mér í þá stöðu að heyra hvernig buxurnar rifnuðu - og, eins og ég sagði, allt hefði sveiflast út hefði ég ekki verið eins skynsamlega klæddur og raunin var.

Jæja, þetta var bara svolítið neyðarlegt og leiðinlegt, því nú þarf ég væntanlega að fjárfesta í öðrum buxum - sterkari buxum. Verra var þegar dálítið var liðið á tímann, sennilega um tíu mínútur eftir, og við erum ennþá að glíma, ég og þessi strákur. Ágætur strákur annars, duglegur að segja byrjandanum mér til og allt það. Nema hvað, í miðjum átökunum gerist annað hvort: i) Ég ræðst á hnéð hans af miklu offorsi með brjóstkassanum mínum eða ii) hann rekur hnéð af krafti í bringuna á mér. Kannske einhver blanda af þessu - bara eitthvað sem getur gerst í hita leiksins þegar við erum tveir að hnoðast á gólfinu. Hvernig sem það er, þá vildi ekki betur en svo til að nú er ég með brákað (já eða brákuð) rifbein og get því ekki mætt á æfingar næstu eina til tvær vikur - sjálfum finnst mér líklegra að ég verði frá í tvær vikur. Það þykir mér bara býsna flott mál. Ég get varla dregið djúpt andann án þess að finna smávegis til, og get eiginlega bara gleymt því að lyfta einhverju þyngra en bók með hægri hendi.

Semsagt - fyrsti tíminn sem ég borga fyrir, og buxurnar rifna og rifbein brákast. Fall er fararheill, ha?

OssomTossom óskar Elínu til hamingju með afmælið (fyrir tveim dögum síðan, að vísu)

2007-06-07T10:19:00.000Z

Jæja, ég prófaði eina æfingu hjá Mjölni í gær. Ég ætlaði að vísu að mæta á mánudaginn en svaf víst óvart yfir mig, enda var ég óskaplega þreyttur eftir helgina. Ég rétt hafði mig í að fara á fætur til að fara í berklapróf og lifarbólgu-B bólusetningu, en svaf annars bara nær allan mánudaginn - fyrir utan að ég tók stutt hlé á svefninum til að tefla við Frikka. Í þeirri viðureign vann svartur alltaf.

En já, það var fjör hjá Mjölni og ég held barasta að ég muni halda áfram að mæta þangað í sumar. Nær stöðug áflog og glíma, óskandi að ég geti haldið þar áfram í haust eftir að skólinn fer af stað. Það er nefnilega langt síðan ég hef verið svona óskaplega þreyttur í skrokknum - útkeyrður, eiginlega. Ég át vænan kvöldmat með pabba (sem er að fara til Noregs í fyrramálið) í gærkvöldi og samt vaknaði ég svangur í morgun. Langt síðan ég hef vaknað svangur, hvað þá að ég hafi næstum því hlaupið fram í eldhús til að fá mér að morgunmat. Að vísu hefur þessi æfing líka sett svefnmynstrið mitt aðeins úr skorðum. Ég ætti eiginlega ekki að vera kominn á fætur fyrr en um hádegið í fyrsta lagi, en í gærkvöldi var ég bara allt of þreyttur til að geta vakað frameftir. Jæja, ég hefði getað það ef ég hefði fengið mér kaffibolla nokkra uppúr ellefu, en mér þótti ekki taka því.

The Prefect OssomTossom

2007-06-03T14:13:00.000Z

Muna ekki allir eftir þessu?

Fjandinn hirði geðlyf ... þau eyðileggja fyrir góðum listamönnum. Jah ... nema þegar þau gera þeim kleift að virka almennilega. Ekkert gaman fyrir listaspírur að vera týndar í eigin hugarheimi. Á hinn bóginn má þó nefna að smá (eða mikið) „tilfinningalegt ójafnvægi“, þegar því er bætt við talsverða listræna hæfileika, getur gefið af sér afskaplega fagra hluti, orð og hljóðbylgjur.

Síðustu vaktir hafa ekkert verið skemmtilegar. Annars vegar vistmaður sem maður veit aldrei almennilega hvenær muni taka sig til og gefa mér á'ann, og hins vegar sjúklingur sem áttar sig ekki almennilega á hvað sé að. Stundum vorkennir maður fólki sem er að koma inn í fyrsta sinn - fólk sem skilur ekki hvers vegna það er lagt inn til að byrja með og fær svefnsprautur svo gott sem um leið og það kemur og vaknar svo í herbergi sem það hefur aldrei nokkru sinni séð áður, innan um fólk sem það kannast alls ekkert við.

Hins vegar er notalegt að sjá fólk ná sér aðeins - fólk sem kom inn og vildi hvorki bragða vott né þurrt, og vildi ekki einu sinni sjá neinar töflur, er eiginlega farið að biðja um að fá smá mat áður en það fær lyfin. Jafnvel þótt maður eigi alls engan þátt í bötnuninni, þá er samt notalegt að fylgjast með gestum sem ná sér smám saman á strik. Það er bara óskandi að strikanálgunin haldi áfram svo þetta fólk verði aftur virkir skattgreiðendur.

Það er nú einu sinni hugsunin á bak við þessar geðdeildir - að fólk geti aftur farið út á vinnumarkaðinn og greitt skattinn. Nema auðvitað þegar fólk er alveg óvinnuhæft vegna síns sjúkdóms

Hvort er það annars skattur foreldranna sem borgar fyrir menntun og heilsugæslu barnanna, eða skattur einstaklingsins sem borgar fyrir manns eigin menntun og heilsugæslu? Þá telst auðvitað ekki með sá hluti skattsins sem fer í borga rándýr sendiráð, umferðarmannvirki og tónlistarhallir.

Talandi um tónlistarhallir - hvernig væri að sóa þessum milljörðum í eitthvað þarfara - til dæmis menntun (leikskóla og uppúr), almenningssamgöngur og heilsugæslu - og lofa áhugamönnum um hljómkviður og sígilda tónlist að borga aðeins meira fyrir aðgang að sínu áhugamáli? Sama má auðvitað segja um boltabullur og aðra sportidjóta. Hversu mikið hafa bæjarfélögin og ríkið - og almenningur - grætt á þessum íþróttamönnum sem hafa meikað það? Hafa íþróttafélögin almennt séð bætt heilsu landsmanna? Hefur gróðinn (og mögulega sparnaður í heilbrigðiskerfinu) verið nógu mikill til að réttlæta að íþróttafélög fái hina og þessa styrki frá hinu opinbera?

Ég held að það sé loksins kominn tími til að fara að sofa.

OssomTossom - vakir meðan aðrir sofa

2007-05-31T09:03:00.000Z

Já. Þá er sumarvinnan komin í fullt swing. Næturvaktir, næturvaktir og næturvaktir, með smávegis kvöldvöktum inni á milli. Kannske einhverjar aukavaktir líka, svona uppá peninginn, sko. Ég tók mína fyrstu næturvakt á laugardaginn síðasta - já, eða aðfaranótt sunnudags, svona eftir því hvernig á það er litið. Fékk þar svona smjörþefinn af þessu öllu saman. Sniðugur strákurinn sem ég var að vinna með þá - hann tók bara fartölvuna sína með í vinnuna, og þegar lítið var að gera (samkvæmt plani) þá var hann bara að spila tölvuleiki eða að horfa á Oz. Það gæti jafnvel farið svo að ég geri eitthvað svipað - en a.m.k. framan af ætla ég nú frekar að lesa eitthvað þeirra mörgu góðu bóka sem þarna er að finna. Þarna á laugardaginn las ég til dæmis litla bók sem gerði grein fyrir hlutverki Íslendingasagna í hugmyndaheimi nasista. Ekkert galin bók. Svo á ég margar bækur, ýmist keyptar vegna skóla eða fundnar uppi á háalofti sem ég hef ekki gefið mér tíma til að lesa (hvort sem er í fyrsta skipti eða aftur), og kjörið að grípa þetta tækifæri. Já, og ritgerðin maður ... varla vitlaust að velta fyrir sér enskuritgerðinni, svona í leiðinni.

Þessar næturvaktir lofa semsagt góðu. Best af öllu er þó fyrirkomulagið á þessu. Þetta virkar eiginlega þannig að maður vinnur u.þ.b. eina viku á næturvakt, og á svo jafnlangan tíma í frí - og síðan nokkrar kvöldvaktir inni á milli, eins og áður sagði. Við slíkt get ég varla verið ósáttur - jafnvel þótt ég trúi nú reyndar að ég muni halda mínum svefnvenjum (fara upp í rúm svona um tíuleytið og vakna svo um sautjánleytið) á þessum frívikum. Mér finnst engin ástæða til að vera að vesenast of mikið með svefnrútínuna mína. Nema auðvitað ef ég verð alveg gaga á því að sofa alltaf á daginn og vaka á nóttunni. Það kannske mun ekki gerast á meðan það er svona bjart úti á næturnar, en þegar komið er fram í ágúst eru næturnar aftur orðnar svartar og þá gæti þetta farið að verða til vandræða - að ég tali nú ekki um ef ég verð eitthvað að kíkja þarna inn í vetur.

Í skyldum fréttum má nefna að ég held að það sé alls ekkert vitlaust hjá mér að prófa að æfa hjá t.d. Mjölni eða einhverju álíka. Mjölnir er næst mér af þeim félögum sem bjóða upp á svona æfingar. Þótt ég hafi sjálfur ekki enn lent í því að þurfa að grípa æstan mann og halda honum (ég hef haldið fótum eftir að maðurinn var tekinn niður, en það er önnur saga og í rauninni hvorki skemmtileg né spennandi), þá er aldrei að vita nema maður þurfi að geta gripið til þess. Þetta örnámskeið sem ég var sendur á á þriðjudaginn - sem var svosem ágætisnámskeið - var alls ekki nóg. Þær litlu verklegu æfingar sem við fórum í byggðust allar á því að „sjúklingurinn“ veitti enga mótspyrnu.

Neinei, ég segi bara svona. Ég hafði raunar hugsað mér að fara að æfa með þeim strax síðasta haust, löngu áður en ég hafði ákveðið að fara að vinna þarna í sumar - nema hvað, stundaskráin mín, hvort sem er fyrir skóla eða vinnu, hún bara bauð ekki upp á það. Annað hvort sat ég í loflausri stofu eða var að selja kaffi og meððí þegar þeir tímar sem ég hafði áhuga á voru á æfingaplaninu. Nú er það allt saman breytt til hins betra og kjörið í grípa tækifærið á meðan það býðst. Danni segir a.m.k. alltaf þegar ég hitti hann að þetta sé alveg stórskemmtilegt og að ég bara verði að mæta og prófa a.m.k. einn tíma, og ekki ætla ég að fara að rífast við hann um það. Nú, of ef þetta er svo bara drepleiðinlegt og eintóm steratröll og dyraverðir á þessum æfingum, þá bara sleppi ég þessu.

Nú, yfir í aðra sálma. Fyrir kosningar tjáði ég þá ósk mína að Geir H. Haarde héti Hinrik að miðnafni ef Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin mynduðu stjórn. Nú gerðist það, en Geir heitir því miður ekki Hein... Hinrik. Hann heitir hinsvegar Him .. Hilmir. Það er nú dulítið skemmtilegt að forsætisráðherra SS-stjórnarinnar skuli hafa miðnafn sem er alls ekkert ólíkt eftirnafni yfirmanns SS-sveitanna. Maður þarf varla nema víxla tveim samhljóðum innan nafnsins, og gera örlitlar breytingar á seinni sérhljóðanum. Eðall. Ég legg til að þessi stjórn verði aldrei kölluð annað en SS, alveg sama hve vel hún mun annars reynast. Einhvern tíma mætti síðan maður að nafni Joseph Steele verða forseti Bandaríkjanna. Yfirvaraskegg væri kostur en ekki skylda.

Já. Þetta er svona það sem hefur helst verið að gerast upp á síðkastið og það sem er líklegast að muni gerast í nálægri og fyrirsjáanlegri framtíð. Ótrúlegt að það sé ekki þegar búið að gera kvikmynd um mig.

Jæja þá, mættur aftur

2007-05-22T14:39:00.000Z

Prófin eru búin og vinnan er hafin.

Á föstudaginn síðasta fékk ég mér nokkra bjóra, svona eins og gengur og gerist, og var bara fjarska kátur þegar ég fór í rúmið svona á milli fimm og sex á laugardagsmorgni. Það kom mér ferlega á óvart að vera vakinn klukkan tíu.

„Já, Þorstein?“

„Mlah ... já?“

„Hæ, þetta er hérna á 32C. Hérna, þú átt eiginlega að vera á vakt núna.“

„Ó. Ókei, ég er að koma.“

Ég mætti því skífuþunnur í vinnuna og barðist allan daginn við að halda augunum opnum. Sem betur fer á þetta sennilegast ekki eftir að koma fyrir aftur, því ég kíkti yfir vaktaplanið fyrir sumarið - bara kvöld- og næturvaktir handa þeim sem þetta ritar í sumar, takk fyrir. Þá ætti ekki að vera neitt svona vesen framar (ekki að þetta hefði verið eitthvað vesen ef ég hefði nú haft fyrir því að hringja og spyrja hvenær ég ætti að mæta). Jæja, ég vorkenni bara fólkinu sem þurfti að vinna með mér þennan laugardag.

Nú hef ég líka aðeins haft tækifæri til að kynnast fólkinu sem vinnur með mér, sem og sumum sjúklinganna. Það verður nú að segjast eins og er, að það má stundum vart á milli sjá, hvor er hvað ... ég hafði einmitt orð á þessu í gær, og gott ef flestir voru ekki bara nokkuð sammála mér. Starfsmennirnir, það er að segja. Ég er svo alveg viss um að sjúlingarnir hafa sínar eigin hugmyndir um hverjir skuli vera lokaðir inni dögum saman. Veit ekki hvort ég hafi minnst á það áður, en ég get nú alveg játað það, að ef ég hefði verið lokaður inni og ekki komist út í einu sinni tíu mínútur frá miðvikudegi til sunnudags, þá væri ég nú orðinn ansi þreyttur á þessu öllu saman.

Þarna í vinnunni er hins vegar afar (g)læsilegt safn Morgan Kane-bóka. Ég held svei mér þá að norskar bókmenntir hafi bara aldrei náð hærra. Hvílíkur hörkujaxl er þessi Kane, ha? Tælandi sjóðheitar ungfrúr og drepandi vonda kalla þegar pabbi James Bond var ennþá í bleyju. Meira að segja eru þarna vondir kallar sem ákveða að taka Kane af lífi á ofurhægan hátt, þegar allt viti borið fólk hefði einfaldlega skotið þennan durg beint í hausinn, aftur og aftur þangað til að það væri ekkert eftir af höfðinu.

Jæja, þetta var nú aldeilis gaman, ha?

Ossom vinnur skítverk Tossoms

2007-05-08T14:50:00.000Z

Jájá og jæja, kosningar bara að skella á. Eins og venjulega er ég á litlum fleka í stórsjó og blindbyl, og veit ekki einu sinni hvort ég ætli að taka þátt, hvað þá hvað ég ætti að merkja við ef ég mætti nú á kjörstað (eða á utankjörfundarstað). Fyrri klemmuna hef ég ekki ennþá leyst - ég er viss um að í kringum borgarstjórnarkosningarnar síðustu (hvers vegna ætli sumir skrifi annars kostningar? Væri ekki nær að skrifa a.m.k. með dé-i, eða er þetta einhver tenging við kostur?) hafi ég útskýrt hvers vegna; nefnilega vegna þess að hvað sem maður svosem merkir við í kjörklefanum, þá hefur maður ekkert meira um málið að segja. Manni gæti t.d. verið meinilla við Sjálfstæðisflokkinn og þá kosið Samfylkinguna, en síðan gæti alveg eins farið svo að S-flokkarnir myndi ríkisstjórn. Þá hefðum við SS-stjórn, og yrðum því eiginlega að fá einhvern sem heitir Hinrik til að vera forsætisráðherra ... Geir H. Haarde -> Geir Hinrik Haarde? Hva, má mann dreyma.

Það væri auðvitað hægt að komast hjá þessu ef forsetinn byði fram með ráðherrum sínum, ef það væri alveg ljóst þegar forsetakosningar eru hvaða fólk yrði forsætis-, menntamála-, og svo framvegisráðherra. Ég hefði ekkert á móti slíku fyrirkomulagi, jafnvel þótt það sé aðeins bandarískara en það sem við höfum í dag.

En já, eins og ég sagði, þá hef ég ekki leyst úr þessu ennþá - og ég veit ekki einu sinni hvort þetta sé vandamál sem ég á að leysa. En þar sem ég er jafnvel glórulausari þegar það kemur að því hvað ég ætti að exa við á laugardaginn (eða á morgun), þá tók ég sniðugt lítið próf á netinu. Eitthvað sem einhverjir nemendur á Bifröst hafa búið til: XHvað?. Sniðugt próf, eins og ég sagði, og jafnvel svolítið nákvæmar niðurstöður. Ef ég svara alveg samkvæmt samviskunni, og svara því ansi oft „Engin skoðun“ (því ég get varla haft neina alvöru skoðun á málum sem ég hef ekkert velt fyrir mér af neinni alvöru), þá er þetta niðurstaðan:

Stuðningur við Sjálfstæðisflokk: 6.25%
Stuðningur við Framsóknarflokk: 20%
Stuðningur við Samfylkinguna: 12.5%
Stuðningur við Vinstri-Græna: 12.5%
Stuðningur við Frjálslynda flokkinn: 14%
Stuðningur við Íslandshreyfinguna: 30%

Ég er semsagt enginn sérstakur stuðningsmaður nokkurs flokks, og er eiginlega frekar á móti þeim öllum, en þó minnst á móti Ómari og félögum. Verst þykir mér að Ómar er, skilst mér, í Reykjavík-suður, en ég kýs víst í Reykjavík-norður, og væri því að kjósa Margréti og Ólaf Hannibalsson. Margréti lýst mér ekkert á, og eini Hannibalssonurinn sem ég get hugsað mér að kjósa á þing heitir Arnór. Hvílíkar þrumuræður sem sá herramaður gæti haldið á þingi!

Síðan má svara þessu prófi öðruvísi, nefnilega að velta því ekkert fyrir sér um hað er verið að spyrja og bara shoot from the hip, svara því fyrsta sem kemur upp í hugann. Íslandhreyfingin er þó ennþá efst:

Stuðningur við Sjálfstæðisflokk: 31.25%
Stuðningur við Framsóknarflokk: 30%
Stuðningur við Samfylkinguna: 25%
Stuðningur við Vinstri-Græna: 18.75%
Stuðningur við Frjálslynda flokkinn: 24%
Stuðningur við Íslandshreyfinguna: 40%

... en hún nær samt ekki upp fyrir 50%, og því er mér óhætt að segja að ég sé frekar á móti þeim heldur en með þeim. Ætti ég því að fara eftir þessu netprófi eingöngu (sem byggir annars örugglega frekar á yfirlýstri stefnu flokkanna heldur en því sem þeir hafa gert og stutt á þingi) og að skila auðu væri ekki í boði, þá myndi ég því kjósa Íslandshreyfinguna.

En ég er svosem ekkert fyrir að taka meira en mátulegt mark á svona netprófum. Þau eru í besta falli ekkert nema skemmtileg dægrastytting - og það má stundum deila um hvort þau séu ekki frekar drepleiðinleg tímasóun. Svo er auðvitað líka hægt að túlka þessa könnun sem svo að ég ætti að skila auðu, svona fyrst ég get ekki stutt einn einasta flokk í meirihluta mála.

Jæja, hvernig sem það fer nú allt saman, þá verður kannske svolítið spennandi að fylgjast með þessum kosningum á laugardaginn. Kannske. Ég býst þó ekki við að skrifa neitt meira hér fyrr en að kosningum loknum, jafnvel ekki fyrr en eftir viku eða svo.

100% aðspurðra vilja frekar eitt kíló af OssomTossom heldur en tvö kíló af súkkulaði. Sem betur fer eru til ríflega 70 kg af OT.

2007-04-30T18:12:00.000Z

Þá er Rage Against The Machine bara komin saman aftur. Ha, ekki amalegt eða hvað?

Já, eða þannig sko. Audioslave er sem betur fer hætt, og nú hafa Zach og Morello og hinir tveir tekið sig saman í andlitinu og eru um þessar mundir að halda nokkra tónleika í Bandaríkjunum. Ég get ekki ímyndað mér annað en að þetta viti á gott - ef ekki stúdíóplötu, þá vonandi að minnsta kosti tónleikadisk.

Sjá hér.

OssomTossom og klári kötturinn

2007-04-24T15:16:00.000Z

Þá er villidýrið á heimilinu búið að læra hvernig hægt sé að svipta mig klósettnæðinu. Það vill nefnilega þannig til að klósetthurðin passar ekki alveg inn í dyrakarminn, svo ég get ekki lokað henni almennilega, hvað þá læst að mér. Hingað til hefur þetta svosem ekki verið neitt vandamál - í svona lítilli íbúð fer ekki framhjá neinum hvort einhver sé á klósettinu eða ekki - og ég hef yfirleitt getað hallað að mér á meðan ég er þarna inni svo kötturinn sé ekki að sniglast í kringum mig og fylla nærbrækurnar mínar af kattahárum.

Nema hvað, þessi hurð er aðeins of lítil, og það er svona fimm sentimetra bil frá þröskuldi og upp að hurð. Nú sat ég þarna inni um daginn og hvað sé ég annað en framloppu koma í gegnum bilið, grípa um hurðina (eins mikið og það er hægt með enga þumla) og svo bara draga. Hurðin sveiflast út og fyrr en varir starir ferfætlingur á mig eins og aðeins kettir geta starað. Ef hún gæti nú talað hefði hún efalaust sagt eitthvað við mig, t.d. „hvað ertu að gera?“ eða „hélstu virkilega að ég myndi ekki læra hvernig þetta apparat virkar?“

Þetta er enginn asni, sko, þrátt fyrir að hafa höfuð sem er ekki miklu stærri en hnefinn minn.

OssomTossom aten't dead

2007-04-22T14:20:00.000Z

Mér finnst ekki nema sanngjarnt að láta fólk vita að ég sé enn á lífi og í heilu lagi. Ég veit vel að reglulegir lesendur hafa verið orðnir alláhyggjufullir (hah - ég vona það að minnsta kosti) og haldið að ég hafi verið fárveikur, jafnvel smitast í vinnunni og verið lagður inn, en svo er ekki. Ég held að svona sjúkdómar smitist ekki við innöndun, en til vonar og vara er ég alltaf með grímu þegar ég er að vinna. Það er aldrei of varlega farið, sjáiði til.

Ég fékk annars mínar fyrstu skammir í gær. Sjúklingarnir hafa einhvers konar reykingaprógramm - mega bara reykja einu sinni á klukkustund - og þetta er venjulega allt saman skráð á blað. Nema í gærmorgun, þá sá ég þennan pappír hvergi, og hleypti því einum ferlega eirðarlausum inn. Síðan kemur annar starfsmaður að þar sem ég er í þann mund að hleypa inn í reykherbergi, og bendir mér á að hann hafi reykt fyrir tuttugu mínútum eða svo, og heldur svo litla ræðu um hve mikilvægt það sé að fara eftir prógramminu. Það kom nefnilega á daginn að þetta prógramm (venjulegt A4 blað, hvítt) var á borðinu, innan um helling af öðrum hvítum A4-pappírum. Jæja, ég límdi það bara upp á dyrnar (þar sem það á að vera) og þá voru ekki fleiri vandamál þann daginn.

Ég hef annars varið frítíma mínum í að enduruppgötva gamla leikinn Baldur's Gate. Meira en fimm ára gamall, sú sería (sá eldri er frá '98 og sá nýrri frá '00) og hún stendur ennþá fyrir sínu. Mögulega með betri leikjum af þessari sort, jafnast næstum á við Ultima VI og VII-leikina (þeir leikir bera annars að minnsta kosti jafn mikla ábyrgð á enskukunnáttu minni og kennsla í grunnskóla, jafnvel í framhaldskóla líka). Eins og ég hef væntanlega sagt annars staðar - ef að spila Civilization-leikina er eins og að tefla talsvert flækta skák, þá eru leikir eins og Baldur's Gate og Ultima eins og að lesa skemmtilegar sögur. Þetta eru svosem engar heimsbókmenntir eða neitt slíkt, en þetta jafnast að minnsta kosti á við Morgan Kane-bækurnar.

Og þá er víst fátt eftir en að segja Gleðilegt sumar!

Páskaunginn OssomTossom

2007-04-09T14:11:00.000Z

Ég styð hugmyndir doktors Reinharts heils hugar, en bara ef fæ að vera með í því að skipuleggja hina nýju Reykjavík. Eins og flestir vita er ég einmitt ósköp hrifinn af því að stór svæði í Reykjavík verði rifin og endurreist með meiri og betri heildarsvip í huga. Háskólasvæðið má til dæmis alveg gera betur. Eins myndi ég leggja til stóran og vænan garð hjá Bókhlöðunni með háum og vænum limgerðum til að skýla fólki frá rokinu - fátt er þægilegra en að fara í góðan göngutúr, hafi maður setið tímunum saman yfir bókum og pappírum með blekbletti á fingrumí þungu lofti.

Páskarnir voru góðir. Ég var að vinna á laugardagskvöldið og svo aftur á páskadagsmorgunn. Laugardagskvöldinu drakk ég of mikið kaffi, allt of mikið - en það gerist þegar kaffið er ókeypis - og svaf varla neitt áður en ég mætti í vinnuna aftur. Það var því ekki um annað að ræða en að drekka meira kaffi, bæði í vinnunni og að henni lokinni, því þá var páskamatarboð og það lítur svo fjári illa út ef maður sofnar í miðri máltíð. Mér leist ekkert á að missa andlitið ofan í sósuþakinn matardiskinn. Því drakk ég kaffi eins og mér væri borgað fyrir það (strangt til tekið var mér borgað fyrir það, því langflestir sjúklinganna voru farnir heim yfir páskana og því við lítið að vera, nema þá sjaldan sem maður sat yfir nýjustu innlögninni, sem var einstaklega rólegur gaur, og spjallaði við'ann).

Nú er annars bara eftir að Hildur fái vinnu á geðdeild, og svo Hákon þegar hann hefur aldur til. Þá hafa allir mínir allranánustu ættingjar (og ég) verið þar. Það væri dálítið sniðugt.

En nú er ég búinn að sofa úr mér allan ósóma og óþverra

OssomTossom og hin skelfilegu vandamál

2007-04-03T13:32:00.000Z

Það hefur væntanlega ekkert verið að minninu í tölvunni, því hún er með sömu stæla og áður. Nú er ég farinn að halda að þetta hafi eitthvað með hitann að gera og hef því svaladyrnar vel opnar þegar ég legg undir mig heiminn. Ég vona að það geri gagn - jafnvel þótt það kosti mig íbúð fulla af geitungum (kannske ég fjárfesti í rotskordýraeitri í brúsa - nóg til að rota en ekki drepa - og haldi þeim úti). Ég skal siða þessa villimenn - Kelta, Germani, Púnverja - hvað sem það kostar.

Nú er önnin bara að verða að verða búin. Eins og er, þá hef ég skrifað tvær sögur (uppá tvöþúsund orð hvor), flutt framsögu um Litlu Hafmeyjuna, tekið eitt próf, skilað einu verkefni í hljóðfræði, þrem „ritgerðum“ (þær voru ekki nema 400 orð hver, vart hægt að kalla þetta ritgerð), og einu heimaverkefni í bókmenntafræði (sem af einhverjum ástæðum fjallaði um kenningu Freuds um undirmeðvitundina). Já, svo hef ég lesið hitt og þetta, og mætt á einn fyrirlestur utan námsefnisins (þegar Scott Soames og Stephen Neale mættu til að tala um merkingu og „implication“). Mér finnst þetta frekar lítið, sko - kannske er það bara ágætt að helsti tímaþjófurinn virki svona illa, því þá get ég kannske snúið mér að því sem skiptir máli. (Helsti tímaþjófurinn er annars auðvitað vinna, en það er lítið við því að gera.)

Á næstu önn fæ ég svo loks að sjá hvernig doktor Regal er sem kennari, en ég svekki mig hins vegar á því, að það námskeið sem mig langaði hvað mest í (á haustönn) er bara fyrir framhaldsnema: Gamanleikir, allt frá forn-Grikkjum og til Black Books. Kannske hefði ég getað talað við einhvern í skorinni, en ég býst ekki við að það séu neinar undantekningar í boði.

Enginn OssomTossom, engin þjáning

2007-03-29T20:12:00.000Z

Þessarar myndar er beðið með eftirvæntingu af mér. Bókin er æði, að minnsta kosti þessi venjulega (ég hef að vísu ekki lesið myndskreyttu útgáfuna en hún er varla síðri). Mikið óskaplega hlakka ég til. Það á eftir að fara sem svo, að ég fari oftar en þrisvar í bíó á þessu ári (sá nefnilega 300 aftur).

Moskulínan er hins vegar ekki æðisleg bók. Auðvitað er sagnfræðin áhugaverð og margt fróðlegt í henni, og auðvitað er gaman að lesa um íslenska wannabe Machiavellista - hlýtur að hafa verið erfitt að glíma við Rússa og Þjóðverja og aðra meginlandsbúa - en það var bara eitthvað við þessa bók sem kemur í veg fyrir að hún verði á topp-tíu listanum mínum. Kannske er það bara stíllinn, hvernig hún er skrifuð, sem truflar. Hún virkaði svolítið samhengislaus á stundum. Stokkið úr einu í annað, ætt fram og aftur í tíma og svo framvegis. Ég mæli með bókinni, en ekki vegna þess hve gaman er að lesa hana heldur vegna þess hve gaman það er að fræðast um umfjöllunarefnið.

Eitt hefur annars truflað mig svolítið í 300. Þar eru efórarnir (eða Ephors) sagðir vera þjónar „gömlu guðanna“. En hverjir eru þá nýju guðirnir sem hinir Spartverjarnir trúa á? Því meira sem ég hugsa um þessa mynd, því frekar hallast ég að því að Íranir hafi kannske dálítið til síns máls.

Betra er autt rúm en OssomTossom skipað

2007-03-25T11:37:00.000Z

Er þetta ekki alveg týpískt? Ekki fyrr en í dag - síðasta daginn minn hérna hjá Bókhlöðunni - fatta ég að ég get tekið með geisladiska í vinnuna og hlustað á þá í lélega geislaspilaranum hérna. Betra er seint en aldrei, ha?

Ég kláraði fyrstu bókina í þessu lesfríi mínu í gær eftir að hafa lagt mig að loknum vinnudegi. Persian Fire eftir Tom Holland - all-dramatísk frásögn af uppgangi Persa, valdatöku Daríusar og svo framvegis. Skemmtileg og þægileg lesning. Næst á dagskrá: Moskvulínan eftir Arnór Hannibalsson. Ætti að verða ágæt tilbreyting að lesa eitthvað annað en þekkingarfræðibækur eftir Arnór gamla.

Jæja, best að fara að opna kaffiteríuna.

OssomTomphalos (var kannske búið að nota þetta áður?)

2007-03-24T16:50:00.000Z

Hey - ekki aðeins er ár síðan ég byrjaði á þessu bloggi, heldur á hún Hildur afmæli í dag! Ég vona að pakkinn hafi komist í tæka tíð - annars fær hún bara óvæntan glaðning eftir helgi.

Þetta tölvuleysi er bæði og óþægilegt. Ég les auðvitað meira - gærdagurinn fór að miklu leyti í að klára bók sem ég keypti fyrir nokkru, byrjaði á en kláraði ekki. Það er ekkert nema gott um það að segja. Hins vegar kom margoft fyrir að mig langaði til að fletta einhverju upp á Wikipedia - einhverju sem var bara rétt svo nefnt í bókinni en mig langaði til að lesa aðeins meira um. Já, eða bara eitt og eitt orð eða hugtak sem ég hefði viljað fá betri skýringar á. Svo er víst skráningartími fyrir næsta ár einmitt núna, og mikið hefði verið notalegt að geta farið yfir möguleg námskeið í ró og næði heima hjá mér frekar en hér.

En á móti kemur að eftir helgi verð ég mögulega búinn að lesa meira en ég hef lesið alla síðustu viku - og vonandi, eftir að ég fæ hana aftur í hendurnar, þá fæ ég ekki einhvern leiðinda NMI Parity check error þegar sigur yfir barbörunum er rétt svo innan seilingar og ég hef ekki vistað leikinn síðasta hálftímann eða svo.

OssomTossom vs. HAL

2007-03-23T16:10:00.000Z

Fyrir svona mánuði síðan - þann fjórtánda febrúar - tók fartölvan mín gamla upp á því að fara í steik. Ég fór því með hana í viðgerð til Tölvulistans, eins og við er að búast, og er þar sagt að þetta komi til með að taka svona viku eða svo. Þeir fá hjá mér símanúmer og segjast munu hafa samband þá. Gott og vel, ég bjóst ekkert við því að fá hana samdægurs eða neitt slíkt, og þótti vika bara vera ágætis viðbragðstími. Ég fer þó þangað að viku liðinni, gott ef ég var ekki barasta á leið minni upp í Ormsson að kaupa nýja tölvu, og spyr í sakleysi mínu hvernig gangi. „Sko, móðurborðið er ónýtt, en við erum búnir að panta nýtt. Hún ætti að vera tilbúin eftir viku eða svo.“ Ókei ókei olræt, ekki liggur mér neitt á. Ekkert í tölvunni sem ég verð nauðsynlega að fá strax - bara nokkur bookmarks og svoleiðis.

Svo virðist hins vegar vera sem minnið í þessari nýju og annars ágætu tölvu er alls ekki upp á sitt besta. Að vísu átti ég bara í basli með það þegar ég var að leggja heiminn undir mig - til dæmis að kremja óþvegna Galla undir sandölum mínum - og því alls ekkert svo hræðilegt. Ég veit auðvitað ekki sjálfur hvort þetta sé minnið eða eitthvað annað, en kallinn í símanum sagði að það væri líklegasta orsökin. Til lengdar verður þetta þó þreytandi, svo að í dag fór ég með hana í viðgerð. Gott og vel, vonandi kemur hún aftur til mín fljótlega eftir helgi því ég þarf að skrifa dulítið fyrir mánaðarmótinn og er ekki nema mátulega hrifinn af því að skrifa svona innan um aðra. Nógu slæmt þykir mér nú að skrifa þetta, hérna útí Árnagarði - en þegar ég skrifa meira, þá vil ég fá að hafa mína tónlist á góðu blasti, kaffibolla eða bjórglas mér við hlið, og eitthvað að narta í innan seilingar.

Þess vegna, kominn heim úr göngutúrnum þegar ég fór með snótina mína í viðgerð, ákveð ég nú að hringja í Tölvulistann. Maðurinn sagði jú við mig nálægt tuttugasta og fyrsta febrúar að hún ætti að vera orðin tilbúin eftir tíu daga. Ég hringi því, og fæ loks samband eftir dúk og disk. „Jájá,“ segir strákurinn í símanum, „það er ekki búið að setja móðurborðið í ennþá, en við erum komnir með það. Hringdu aftur svona á miðvikudaginn eða svo.“

Hvurslags, ha? Helst langar mig til að skella skuldinni á Póstinn - en ég er alls ekki viss um að Tölvulistinn sé laus allrar ábyrgðar. Sérstaklega þykir mér leitt að þeir hafi aldrei haft fyrir því að hringja þegar kemur í ljós að biðtíminn muni verða nokkrum dögum og vikum lengri en þeir höfðu sagt. En þessa daganna er ég semsagt aftur tölvulaus, og því verður eitthvað minna um skrif hér. Vonandi þarf ég þó ekki að bíða í mánuð til viðbótar - það er bara svo og svo oft sem ég get fengið að láni hjá bankanum og bara svo og svo mikið sem ég kæri sig um að fá.

Góða helgi, bæði tvö.

Ossom uppi og Tossom niðri, en ekkert þar á milli

2007-03-22T16:41:00.000Z

Hér er hægt að nálgast Gunnar Krossmann og Birgi Vantrúarmann spjalla saman á Bylgjunni. Þrátt fyrir að margt sem vellur uppúr Gunna er óttaleg þvæla (en hann er svosem ekki alvitlaus, frekar en að Birgir sé alvitur), en mikið er samt röddin hans þægileg. Það verður ekki af honum tekið, né hitt að hann sé ágætlega máli farinn. Kannske er það einmitt það versta við kallinn - væri nú ekki betra ef hann væri örlítið óskýrmæltari heldur en ég?

Og áfram halda tengingarnar. Hér er býsnastórt brandarasafn. Ég hef nú ekki komist í gegnum þetta allt saman, en margir eru góðir - jafnvel þótt sumir séu bara velþekktar útfærslur af Hafnfirðinga-, kaþólikka- eða ljóskubröndurum::

„Leah had been slipping in and out of a coma for several months.
Yet Tony, her husband, had stayed by her bedside every single day. One day, when Leah came to, she motioned for Tony to come nearer. As he sat by her, she whispered, eyes full of tears,
"You know what? You have been with me all through the bad times...
When I got fired from my secretary’s job, you were there to support me.
When my first hairdressing business failed, you were there.
When I got knocked down by a car, you were by my side.
When we lost our dear Jonathan, you stayed right here.
When my health started failing, you were still by my side...
You know what?"
"What dear?" Tony gently asked, smiling as his heart began to fill with warmth.
"I think you bring me bad luck."“

OssomTossom, heilbrigðisstarfsmaður

2007-03-21T23:16:00.000Z

Þá er fyrstu vaktinni lokið. Hún var róleg. Hún var meira að segja svo róleg, að ég var sendur heim áður en klukkan varð ellefu. Ég var aðallega í því að standa eða sitja eins og lygilega vel gerð stytta af grískum hálfguð. Og svo auðvitað aðeins að læra inn á kerfið, hvernig hlutirnir ganga fyrir sig þarna. Ég get alls ekki sagt að mér lítist illa á þetta allt saman - jafnvel þótt ég viti vel að þetta er bara lognið á undan golunni. Starfsfólkið er alveg prýðilegt, aðallega konur um fimmtugt. Ég býst nú við að þarna séu einhverjir strákar líka - ég sá einum læknanema bregða fyrir, hann var svona á aldur við mig. Þeir, læknarnir sko, eru samt ekkert voðalega mikið inni á deildinni, skilst mér, a.m.k. ekki á kvöldin. Annars er maður víst aðallega í því að spjalla við sjúklingana, spila við þá eða jafnvel horfa á sjónvarpið með þeim.

Ég held líka að það verði alveg ágætt að prófa einhverja svona nýja vinnu, eitthvað aðeins öðruvísi heldur en það sem ég hef verið að fást við hingað til. Meira svona mannlegt, einhvern veginn. Samskipti manns við ekki-vinnufélaga snúast í það minnsta ekki um það eitt, að útskýra hvers vegna gatan sé lokuð eða búa til fyrir þá tvöfaldan latte. Þar sem stefnan er nú í átt að kennslu, þá held ég að þetta sé talsvert betri undirbúningur fyrir það heldur en það sem ég hef gert hingað til.

Síðan mæti ég næst eftir viku, og skilst að þá verði líklegast orðin talsverð breyting á sjúklingauppröðuninni. Þetta er víst almennt engin langtímalegudeild. Eða eins og ein konan, Steina (sú sem var einu sinni að vinna með pabba á 33c á meðan ég er á 32c), sagði þegar hún sá merkimiða á einni hurð - nafn náunga sem hafði útskrifast í gær eða fyrradag - „Það er svo fljótt að koma nýtt fólk inn að maður hefur varla tíma til að skipta um nöfn á hurðunum.“

Þetta lítur semsagt alltsaman ósköp vel út. Alveg eins og veðrið.

OssomTossom kann að telja

2007-03-20T23:14:00.000Z

Já, þá er ég loksins búinn með skattskýrsluna. Merkilegt hvað ég hneigist til að gera þetta á síðustu stundu - hef haft nokkrar vikur til þess, eða að minnsta kosti tvær - þegar þetta er jafn auðvelt og það er. Allt fært inn fyrir mig, nema bara hvar íbúðin er og hvenær ún var keypt (og hvers vegna getur það ekki líka verið hluti af því sem skráð er inn fyrir mann? Það er ekki eins og íbúðin hafi allt í einu verið flutt til Hornafjarðar eða að dagatalinu haf verið breytt - og ég þurfti að draga upp blað og blýant til að geta séð almennilega fyrir mér hvenær þetta gerðist). Svo ýtir maður bara á OK-hnappinn og Robbi er frændi þinn. Og þá er bara eftir að bíða fram í ágúst...

Fjórir dagar í heils árs afmæli. Jibbí. Ætli ég verði ekki að halda upp á það einhvern veginn?

Og á morgun fer ég í nýju vinnuna mína og það fer allt vonandi ósköp vel og fær mig til að langa til að mæta aftur. Ólíkt málningarvinnunni hérna um árið ('99), þegar mig langaði ósköp lítið til að mæta eftir fyrsta daginn og hætti á öðrum degi og fór að vinn hjá garðyrkjunni sem var miklu notalegra pleis hvar ég gat fengið útborgað fyrirfram síðustu útborgunina mína. Slíkt var mjög gott og hentugt. Það er síðan talsverður kostur við þessa nýju vinnu að ég get mjög auðveldlega gengið þangað - ég gæti næstum því kastað steini inn um gluggan þar ef ég kærði mig um og kynni að miða almennilega. Kaffið er ókeypis - ég held reyndar að ég hafi aldrei unnið á stað þar sem kaffið kostaði eitthvað. Mikið væri gott að geta haldið þeirri stefnu það sem ég á eftir óunnið.

En mikið er gott að vera búinn með skattframtalið.

OssomTossom lítur vikuna björtum augum.

2007-03-19T10:45:00.000Z

Ég hef ekki séð svona mikinn snjó siðan fyrr í vetur. Þetta lofar bara góðu, og ég vona að slabbið og bleytan komi ekki alveg strax. Ég myndi frekar vilja hafa stöðugan snjó heldur en slabb og hálku, eða þá að snjórinn hyrfi í hvelli. Það mætti þess vegna koma smá blossi með.

Hvað eru aftur margar vikur eftir af skólanum? Fjórar eða fimm? Þetta eru óttalega stuttar annir hérna - en veturnir eru nú frekar stuttir líka, svo þetta jafnast allt saman út. Svo kemur örstutt sumar, og áður en maður veit af er annar stuttur vetur lagður af stað. Stutt stutt stutt. Stuttar árstíðir fyrir stuttan mann.

l'OssomTossom, onde de sang

2007-03-18T19:49:00.000Z

Nú hef ég séð þessa ágætu mynd þar sem göfugir menn slátra villimannslegum Írönum (í nafni frelsisins, auðvitað). Fyrirtaksmynd og ekki óhugsandi að ég muni láta mig hafa það að borga mig aftur í bíó fyrir hana áður en ég tek til við að bíða eftir að hún verði fáanleg í viðhafnarDVDútgáfu með sinnepi, hráum lauk og aukasenum. Helst saknaði ég lokaorða Leonídasar til konu sinnar áður en hann fór. Að öðru leyti var þetta ósköp flott mynd, mikið um blóð og vandaðar bardagasenur. Þarna var líka skemmtilega lítið um stórar stjörnur - þeir einu sem ég gat borið kennsl á voru Faramír úr Hringadróttinssögu og Eudorus úr Troy. En kannske fylgdist ég bara ekki nógu vel með, kannske trufluðu allir þessir hálfnöktu vöðvastæltu vargar mig eitthvað lítillega.

Það er fjör í þessu smásagnanámskeiði. Ekki aðeins á maður sjálfur að skrifa sínar eigin sögur, heldur skal líka lesa sögur annarra og gefa sitt álit. Sumar sagnanna eru stórfurðulegar. Með aðeins betri útfærslu gætu nokkrar þeirra jafnvel fengið Stephen King til að gráta, á meðan við venjulegra fólkið köstum upp og verðum nærri því blind. Það er ekkert grín að lesa um kynlíf manns og apakattar - og Tarzan er hvergi nærri!

Ég heyrði nýlega ágæta ástæðu fyrir því að ríki og kirkja skyldu ekki skilja: Á meðan kirkjan er hluti af apparatinu og fær nógan pening, þá er hún líka löt, feit og svifasein með sljóar neglur. Ef hún hins vegar þyrfti að standa á eigin fótum, þá er býsna hætt við að hún yrði talsvert herskáari og í alla staði skelfilegri apparat.

Bráðum verður OssomTossom árs gamall

2007-03-13T21:29:00.000Z

Fyrsti pósturinn hans er dagsettur 24. mars 2006.

Haha, hvern hefði grunað að ég myndi endast heilt ár í þessu? Ég hlýt að vera jafnvel enn sjálfhverfari en ég hélt - og með miklu meiri frítíma en mér er hollt. Þetta er 151. pósturinn, þannig að ef ég bæti engum fleiri póstum við þangað til 24., þá eru það hvað, tveir póstar á hverju fimm daga tímabili? Eitthvað svoleiðis, og ég þurfti að nota reiknivél tölvunnar til að hjálpa mér áleiðis.

Fuglarnir í Elend lofa nýjum disk bráðlega, þeim síðasta í þessum þríleik. Mikið hefði verið gott ef þeir hefðu aldrei farið að lofa að þetta yrði fimm diska sería, og alltaf staðið við að þetta ættu bara að vera þrír diskar. Ekki að það skipti kannske einhverju úrslitamáli, en frá með Sunwar The Dead, þegar þeir fóru að tala um fimm diska seríu (eða í það minnsta þegar ég frétti af þeirri hugmynd) þá var ég bara orðinn býsna spenntur fyrir þeirri hugmynd. Taka einhvern góðan sunnudag og hlusta á þá alla í röð, hvern á eftir öðrum. Sitja í hægindastól með góð heyrnartól, og ekki standa upp nema endrum og eins til að fara á klósettið eða fá mér vatnssopa.

Jæja, þrír diskar eru þó betri en tveir. Það er í það minnsta kominn útgáfudagur fyrir A World in Their Screams - að vísu eftir einn og hálfan mánuð. Það þýðir þó að all-löng bið er á enda, og ég hlakka til að heyra hvernig þeir klára þetta. Kæri mig ekki um að heyra eitthvað lággæða-preview á MySpace-síðunni þeirra - en þið getið svosem kíkt þangað ef þið hafið áhuga á að kynna ykkur þessa all-sérstæðu hljómsveit. Nú, eða bara fylgt tengingunni hér á vinstri vængnum.

Þeir fiska sem róa - og bátur OssomTossoms er hriplekur

2007-03-12T13:14:00.000Z

Það virðist semsagt eiga að verða einhvers konar niðurskurður í vinnunni, og það besta sem mér býðst er að taka aðra hverja laugardagsvakt - kannske allar, ef lánið leikur við mig. Það er alveg á mörkunum að ég kæri mig um slíka meðferð. Þetta er svo lítið að það tekur því varla að mæta. Svona lítil vinna, svona lítill peningur - æ, ég veit ekki. Kannske ég ætti bara að athuga hvort ég geti tekið eina og eina vakt núna strax uppi á geðdeild - þótt ekki væri til annars en að hita upp fyrir sumarið.

Og á meðan þetta gengur yfir, þá hef ég alltaf Neurosis til að hjúfra mig upp að. Það er kannske ekki ólíkt því að kúra með broddgelti. Samt - skárra en ekkert. Ég var einmitt að fá disk frá þeim, The Eye of Every Storm. Ég væri alveg til í að eiga myndbönd héðan til að sýna ykkur, en ég fann engin af þessum disk, og það passar heldur ekkert að vera að sýna gömul myndbönd. Þau eru heldur ekkert merkileg, þykir mér - þótt tónlistin sé það vitaskuld.

Þetta er akkúrat tónlistin sem er kjörið að hlusta á ef maður er t.d. að skrifa eitthvað dálítið ofbeldisfyllt og bölsýnt. Það er einmitt það sem ég er að reyna núna - ekki á blogginu, auðvitað, sem er alltaf svo skínandi bjartsýnt að ég hef mestar áhyggjur af að bræða sjónhimnu ykkar lesenda - en ég er að reyna það í þessu smásögunámskeiði. Síðasta saga var svo óttalega happy-go-lucky, og mér finnst engin ástæða til að skrifa tvær svoleiðis. Ekki í svona stuttu námskeiði. Ef ég gæti myndi ég hengja söguna við hérna - og fólk gæti þá bara lesið hana ef það kærir sig um, án þess að ég hafi hugmynd um það.

Því miður get ég ekki gert neitt svoleiðis, eða ég kann það a.m.k. ekki, þannig að í staðinn verðið þið bara að biðja fallega ...

OssomThanatossom

2007-03-11T18:47:00.000Z

Gamli Ford T komst 13 til 21 mílu á galloni (21-33 kílómetra á 3,7 lítra, u.þ.b.). Í ár drífa bílar aðeins lengur - Toyota Prius kemst 51-60 mílur á gallonið. Samkvæmt þeirri síðu sem ég var að vísa á, þá eru samt ófáir nútímabílar sem nýta eldsneytið ekkert betur.

Magnað, ha? Næstum því hundrað ár síðan T var búinn til, og sumir eiga ennþá erfitt með að láta eldsneytið duga jafn lengi. Jújú, krakkarnir komast svosem hraðar yfir heldur en gamli kallinn - en hvað liggur svosem á? Hversu oft þarf maður virkilega að fara hraðar en 60-70 kílómetra (hámarkshraði Mr. T) á klukkustund? Segi fyrir mig - helsti kosturinn við bíl er að maður kemst langar vegalengdir án þess að fá blöðrur á fæturna. Barnafólk græðir svo auðvitað á því að geta flutt meiri þyngd (ýmist börn eða mat) án þess að bösta í sér bakið.

Bú á bíla sem geta ekki nýtt eldsneyti betur en fyrir níutíuogníu árum síðan ...

OssomTossom vann ekkert á árshátíðinni í þetta sinn - ekki einu sinni trefil.

2007-03-10T16:14:00.000Z

Hann svaf líka yfir sig og missti af svo mörgum fyrirlestrum að hann ákvað að sleppa því að mæta á þennan eina sem hann hefði getað náð - jafnvel þótt Ólafur Teitur hafi verið fyrirlesarinn.

Svona er þetta. Maður planar og heflar og pússar og skipuleggur, og fattar allt of seint að auðvitað átti maður að byrja á að skipuleggja, áður en maður gerir allt hitt. En það dugir varla að gráta þetta - kannske var þetta allt tekið upp og verður aðgengilegt síðar meir á netinu? Mér finnst næstum sem að það væri sjálfsagður hlutur (jafnvel þótt bara hljóðrásin yrði aðgengileg, þá yrði það samt óttalega stór skrá nema hún yrði klippt niður svo hver fyrirlestur, auk umræðna í kjölfar hans, yrði en skrá) þegar um svona opna fyrirlestra er að ræða, að þeir verði öllum aðgengilegir. Ekki bara mín vegna, sem komst ekki vegna svefns (og hefði ég vaknað á réttum tíma, þá hefði ég hvort eð er varla mætt sökum þynnku), heldur líka og jafnvel frekar vegna allra þeirra sem búa úti á landi eða utan lands og gæti því ómögulega mætt. Líka vegna þeirra foreldra sem gátu ekki mætt vegna barnanna. Please, think of the children.

Í versta falli - gæti ég óskað þess að lestrarnir komi allir út á bók í einu bindi? (Auðvitað gæti ég það, en yrði hlustað?)

Svo gekk mér bærilega í þessu prófi. Svosem ekkert til að hreykja sér ótæpilega af, en ekkert til að skammast sín fyrir heldur. Hún var skotfljót, konan, að fara yfir það - mun fljótari en að fara yfir heimaverkefnið sem hún fékk fyrir tveim vikum eða svo.

OssomTossom veit að vorið er komið. Hann sá nefnilega flugu flögra úti á svölum.

2007-03-09T16:51:00.000Z

Próf í gær, ljómandi fjör. Þannig séð. Því miður var þetta í bókmenntafræði, sem ég held að verði að teljast það mest óspennandi fag sem ég hef tekið síðan ég byrjaði í ensku. Ég böðlast þó í gegnum þetta og reyni að gera vel - því annars verð ég að gera þetta allt aftur, og hvern langar til þess? Fjör að svara spurningum um kenningar Freuds um undirmeðvitundina, eða þurfa að útskýra eitthvað froðusnakk í Baudrillard. Mér þótti leitt að engin spurning var um um þá fullyrðingu að maðurinn væri mælikvarði alls - ég var nefnilega nýbúinn að renna yfir stutta umfjöllum um Prótagóras og þóttist því vel í stakk búinn að svara þeirri spurningu. Að vísu var túlkunin á þessari setningu hans aðeins öðruvísi í bókmenntafræði, virðist vera - þar var þetta túlkað sem svo, að „maður“ ætti aðeins við hvíta, kristna Evrópukarla, þannig að kannske hefði ég bara fengið bágt fyrir að svara með því að vísa á einhvern forn-Grískan kallfausk sem átti væntanlega við allt annað með „maður“ heldur en þessa túlkun sem boðið var uppá í powerpoint-showi kennarans. En svona gengur þetta nú fyrir sig. Tókst að vísu að troða Platóni inn í eitt eða tvö svör, aðallega vegna þess að ég hafði ósköp fátt um spurninguna að segja (spurningin var annars á þá leið að maður átti að útskýra kenningar áðurnefnds Baudrillard um fjögur stig táknsins ... ljómandi).

Svo er árshátíð í kvöld. Það verður vonandi fjör þar, glens og grín og góður matur. Svo bara snemma í háttinn svo ég geti vaknað nógu snemma á morgun til að ákveða hvort ég mæti á alla fyrirlestraröð Res Extensa á morgun, eða láti mér nægja að mæta eftir hádegi. Fúlt að vakna klukkan tólf og fatta fyrst þá að mig langaði að hlusta á Margréti Björk.

Jæja, ég held ég verði bara að fara í sturtu og svo framvegis áður en ég fer að borða. Góða helgi.

OssomTossom er létt

2007-03-05T19:31:00.000Z

Í þættinum hans Jóns Ólafssonar á Rúv kom laugardaginn síðasta maður til hans með fiðlu. Hann spilaði ósköp fallega á hana, svosem, en öllu verra var þegar hann missti hana. Hún brotnaði í spón.

Það væri svosem ekkert svo merkilegt - maður missir stundum eitthvað brothætt, eða þá að maður missir eitthvað þungt á eitthvað brothætt - en þetta var kynnt sem sérlega merkileg fiðla. Stradivarius, hvorki meira né minna. Hvort að verðið hafi ekki verið gefið upp - eitthvað um 200 milljónir, ef ég man rétt. Manni brá því dálítið þegar hann missti hana í gólfið, og gat varla annað en glott þegar Jón spyr hvort það sé ekki bara hægt að líma hana saman aftur. Aðrir hefðu spurt „Hva, er ekki bara hægt að teip'etta?“ en Jón er greinilega jarðbundnari maður en svo, og hefur þá væntanlega haft í huga að grípa bara Uhu-límtúpuna og redda þessu í hvelli.

Svo kemur „Afsakið hlé“. Skiljanlega. Þátturinn heldur áfram og klárast - og maður fær engar frekari upplýsingar um hvað gerðist. Verra er að það voru engar fréttir um þetta annars staðar - maður hefði haldið að svonalagað kæmist nú í Moggann, a.m.k. netútgáfuna. En það var ekkert um þetta neins staðar.

Fyrst í dag frétti ég svo að þulan hafi sagt, að þætti loknum, að þetta væri bara grín, kallinn hafi ekkert verið með margmilljónkróna fiðlu í sjónvarpsþætti - merkilegt nokk. Ég tek fram að sjálfur sá ég þetta ekki gerat fyrr en í gær, á netinu, eftir að hafa heyrt að eitthvað stórmerkilegt hafi gerst í þættinum hans Jóns.

Ég játa að þetta var bara býsna gott grín hjá þeim félögum, og gott að þeir biðu ekki til fyrsta apríl - þá hefði verið allt of auðvelt að afskrifa þetta sem létt glens. Eins og þetta var þarna, þá var þetta alveg trúverðugt, svona ef maður gleypir (eins og ég gerði) að menn komi með dýrar fiðlur í ódýra sjónvarpsþætti.

OssomTossom hefur gaman af misheyrnum.

2007-03-05T12:40:00.000Z

Einu sinni, þegar hann var að vinna í Noregi, sagði stelpa nokkur „Ég fór í fjallgöngu í dag“ - en honum heyrðist hún segja „Ég var karlmaður í dag“. Æ, hvað þá var hlegið dátt ...

Þetta myndband er á svipuðum slóðum.

Tónlistargelgjan OssomTossom

2007-03-03T19:34:00.000Z

IF YOUR LIFE WAS A MOVIE, WHAT WOULD THE SOUNDTRACK BE?

So, here's how it works:
1. Open your library (iTunes, Winamp, Media Player, iPod, etc)
2. Put it on shuffle3. Press play4. For every question, type the song that's playing
5. When you go to a new question, press the next button
6. Don't lie and try to pretend you're cool...
(7. But what if I was cool? Director's Choice, not the manatee's)

Opening Credits: When The Walls Go Down (Evergrey; The Inner Circle). Upplífgandi byrjun frá Gautaborgabúunum. Karlmaður um fimmtugt flytur ekkafyllta reiðiræðu um trúarmissi.

Waking up: Floater (Bob Dylan; Love & Theft). Get svosem ekki sagt mikið um þetta, hef aldrei hlustað á það áður. Lagið er þó hressilegt, og í texta má finna setningar eins og „I'm in love with my second cousin“. Smá húmor og sniðuglegheit.

First Day At School: Nectar (Opeth; Morningrise). Tíu mínútna lag um ... ehe ... það er nú það. Texta má finna hér, ef einhver hefur áhuga.

Director's Cut: Jeeves and Wooster (Anne Dudley). Þemalag þáttanna þar sem Stephen Fry og Hugh Laurie fóru á kostum.

Falling In Love: The Shocking Truth (Evergrey; Solitude Dominance Tragedy). Byrjar á manni að segja okkur að til séu sönnunargögn um geimverur, og inn á milli eru frásagnir fólks af afskiptum geimvera af þeim. Textinn, sem er hér, gæti kannske skýrt málin aðeins betur.

Director's Cut: Voila l'été (Les Negresses Vertes; Mlah). Vegna þess að það passar svo ósköp vel.

Fight Song: Quest For Fire (Iron Maiden; Piece Of Mind). Ekki besta lagið þeirra, er ég hræddur um. Textinn segir allt sem segja þarf, þannig séð sko.

Director's Cut: Panasonic Youth (Dillinger Escape Plan; Miss Machine). Vegna þess að þetta er meira fight-lag heldur en hitt. Hérna er myndbandið.

Breaking Up: One Day (RJD2; Since We Last Spoke). Jaaá, ég fæ reyndar ekki betur heyrt en að þetta sé einmitt um sambandsslit.

Director's Cut: The Luciferian Revolution (Elend; Les Ténèbres du Dehors). Mér finnst þetta eiga betur við. Það er því miður ekki hægt að nálgast þetta á síðu Elend, né textann. Hann má þó finna annars staðar.

Prom: Underground (Tom Waits; Swordfishtrombones). Það er mikið í gangi í undirheiminum, og margt skuggalegt á seyði.

Director's Cut: Ratamahatta (Sepultura; Roots). Rosalegt danslag.

Life: Pain (Prince Paul; A Prince Among Thieves). „Live is pain, princess“ sagði Wesley í The Princess Bride.

Director's Cut: Big News (These Arms Are Snakes; Oxeneer or The Lion Sleeps When Its Antelope Go Home). Textinn segir sig eiginlega sjálfur

Mental Breakdown: Flowers (Antimatter; Saviour). Jebb, rólegt eins og andlegt niðurbrot. „And there you were, taking flowers from my grave“ er einmitt eitthvað sem niðurbrotinn maður myndi segja, ekki satt?

Driving: Back In The Saddle (U.B.Otch) (Stuck Mojo; Rising). Suðurríkst rappmetal, með ekta blökkmann við hljóðnemann og allt saman (a.m.k. á þessum tíma). Dálítil Pantera-stemning (af Far Beyond Driven í laginu. Textinn.

Flashback: Transfixion (Meshuggah; Destroy Erase Improve). Þetta er svo allt annar handleggur. Klassalag - ekkert Pantera-neitt - eins og við er að búast frá þessum Umeåungum.

Getting Back Together: Stones (Úr Ultima IX: Ascencion). Þetta er í mörgum útgáfum, í þessari er flauta í stað söngs. Einhver strengjahljóðfæri, bæði með boga og svo plokkuð (eða hvað sem það nú heitir).

Wedding: Goin' Out West (Tom Waits; Bone Machine). Reyndar ekki svo vitlaust brúðkaupslag, sko.

Director's Cut: Rock And Roll All Night (Kiss; You Wanted The Best, You Got The Best). Ef ég finn frambærilega konu sem myndi taka vel í þá hugmynd að þetta yrði sungið í hópsöng að athöfn lokinni (já eða í kirkjunni ef útí það er farið), þá kem ég sennilega aldrei til með að finna aðra slíka.

Birth Of Child: Flugufrelsarinn (Sigur Rós; Ágætis Byrjun). Jæja, það verður víst bara að hafa það. Svosem ekkert alvitlaus lag.

Director's Cut: The Newborn Sailor (Elend; Winds Devouring Men) er þó betra, þótt ekki sé vegna annars en titilsins. Lagið má nálgast á heimasíðu þeirra, í mismiklum gæðum (betri gæði = stærri skrá?).

Final Battle: Feel (Anathema; Alternative 4). Þrátt fyrir að vera býsna rólegt lag, þá er þetta samt býsna gott fyrir lokabardagann.

Death Scene: I Came To Leave (Cadaverous Condition; The Lesser Travelled Seas). Titillinn hæfir dauðastríðinu vel.

Funeral Song: Ambassador (Evergrey; The Inner Circle). Enn eitt Evergrey-lagið. Ekki beinlínis útfararlegt, en textinn hentar kannske ágætlega: „I am / Light to cast away shadows / The Spirit, Holy Ghost, and even Jesus / God walking earth / Ambassador“. Þannig vil ég a.m.k. láta minnast mín.

End Credits: Crusher Destroyer (Mastodon; Remission). Ágæt leið til að ljúka myndinni; aim gorge and win er fínt mottó.

Director's Cut: Workhorse (Mastodon; Remission). Ég held þó að þetta sé betra til að klára myndina.

Hinn tíðsótti OssomTossom

2007-03-02T14:05:00.000Z

Lögfræðistofan Opus tók til starfa fyrsta desember síðastliðinn. Þar er boðið upp á margs konar þjónustu, bæði handa einstaklingum og fyrirtækjum - en þetta er allt betur skýrt á síðunni þeirra.

Sko? Þessi síða er ekki bara handa sjálfum mér, heldur líka og jafnvel fyrst og fremst handa lesendum mínum. Núna vitiði hvert þið getið snúið ykkur ef þið ætlið að giftast (já eða skilja), búa til erfðaskrá eða vantar lögmann til annarra starfa. Ekki spillir fyrir að allir starfsmenn stofunnar eru skuldbundnir til að vinna a.m.k. 50 stundir á ári pro bono - og veita þjónustu allan sólarhringinn.

Annars fék ég þúsundustu heimsóknina um daginn, eða fyrir viku síðan. Ég myndi veita verðlaun - en er ekki nóg að vera gestur númer þúsund? Er einhver þörf á frekari titlum?

Söngfuglinn OssomTossom

2007-03-01T13:04:00.000Z

Hvenær sem ég vakna með lag á heilanum hef ég áhyggjur af einungis einu. Ekki af því að ég muni ekki losna við það eða raula það í allan dag, heldur af því að ég hafi sungið það í svefni. Ég hef litla trú á að grannar mínir yrðu kátir ef þeir hafa vaknað við svefn-mig syngja Take On Me. Í draumnum söng ég það undurvel, en miðað hvernig ég hljóma fyrstu hálftímana sem ég er vakandi, þá er óhugsandi að það hafi hljómað fallega í raunveruleikanum.

Annars fékk ég lítt skemmtilega heimsókn um daginn. Ókunnugur köttur kom upp á svalirnar til mín, og var mjög óhrifinn af því að vera fjarlægður. Þetta var ekki sami klifurkötturinn og hún Mjása mín og virtist ekki ráða við að klifra niður aftur. Ég varð því að taka hann upp og bera út um aðaldyrnar. Mikið var mjálmað og reynt að klóra, þrátt fyrir að ég hafi nú lagt mig í líma við að vera mjúkhentur og blíður. Ég get ekki annað en vonað að hann komi ekki aftur.

Henry Rollins eða Vanilla Ice?

2007-02-27T00:34:00.000Z

Það er stóra spurningin.

OssomTossom fetar í fótspor föður síns

2007-02-23T15:39:00.000Z

Jæja, þá er ég kominn með sumarvinnu. Ekki fær Reykjavíkurborg að njóta mín þetta sumarið, heldur er það geðdeild Landspítalans - nema auðvitað að ég guggni á þessu á síðustu stundu og fari aftur í faðm borgarinnar. Það gæti auðvitað gerst - en ef satt skal segja, þá bara langar mig alls ekki til þess. Ég hef fyrir löngu etið nægju mína þar. Kannske er þetta eins og ef maður æti hafragraut í hvert mál í sjö ár, fyrr eða síðar fer mann að langa í eitthvað annað. Grjónagraut, kannske, eða súrmjólk með múslí. Annars leggst þessi nýja vinna bara ágætlega í mig, þannig séð - ég veit að vísu ekkert hvað ég á að gera þarna, og ég þarf víst að vinna með þó nokkuð mörgum lækna- og sálfræðinemum, en það verður víst bara að hafa það. Hlýt nú að þola nokkrar stundir með þess háttar fólki - svona miðað við fólkið sem ég hef umborið hjá bænum. Svo er bara að vona að ég fái nokkrar rólegar næturvaktir.

Annars hef ég verið meira og minna tölvulaus uppá síðkastið - alveg þangað til í gær. Sem betur fer var ég ekki al-tölvulaus; það hefði verið sérlega óheppilegt þar sem fæstir kennarar taka við handskrifuðum ritgerðum og heimaverkefnum núorðið, auk þess sem einn kennarinn er þessa dagana í Danmörku. Ég veit ekki hvað hún er annars að gera þar. Með hjálp Landsbankans hefur mér þó lánast að leysa úr þessu tölvuleysi. Þótt auðvitað sé ágætt að sitja við tölvu Bókhlöðunnar og skrifa, þá er samt þægilegra að geta gert það heima hjá sér (ritgerðirnar sjálfar skrifa ég þó iðulega í Bókhlöðunni, handskrifaðar því þá verður auðveldara að lesa ritgerðina yfir áður en ég skila henni - ég les hana yfir þegar ég flyt hana yfir í tölvuna.

Í Stigahlíð var ég að fara yfir gamlan harðan disk, og rakst þar meðal annars á gamla mynd af kattarskrýmslinu. Eitthvað var hún öðruvísi þá heldur en nú - þessi köttur er í dag kominn með dálítið af örum, þar á meðal á eyrunum, og örugglega eitthvað á rófunni. Og kviðnum, auðvitað. En öll vorum við lítil og saklaus einu sinni, líka fuglaveiðarar sem sjá ekkert að því að koma inn með lifandi fugl og ætla svo að éta hann á miðju stofugólfinu.

Um daginn var annars einhver kattarbjálfi með óttaleg læti hér fyrir utan. Sennilega í helgreipum greddunnar. Minni leist sko ekki á þetta, jafnvel þótt hin væri langt frá svölunum - hún stóð hér við svaladyrnar, horfði út og urraði. Skottið var að þvermáli eins og lítersflaska af Egils Kristal. Kattaurr er undarlegt hljóð - minnir dálítið á mal, en er jafnfullt af pirringi og olíuflutningabíll, ef olíuflutningabílar flyttu pirring.

OssomTossom mælir með að sem flestir trítli út á bókasafn og ná sér í Stardust áður en hún kemur í bíó.

2007-02-06T08:48:00.000Z

Nú, sumir gætu svosem fengið hana lánaða hjá honum, líka. Samkvæmt Neil Gaiman, hins vegar (sjá hér til hliðar), þá á þessi mynd að koma tíunda ágúst á þessu ári. Það er því ekki seinna vænna að lesa bókina áður en myndin kemur. Sumir gætu þó haft meira gaman af því að lesa myndskreyttu útgáfuna.

Það er aldeilis langt síðan ég skrifaði hérna síðast. Alveg bara ríflega vika. Svona er letin ferleg. Eða kannske ekki beinlínis leti þar sem ég hef verið iðinn eins og maur, bara annars staðar heldur en hér. Eftir að hafa barist við lítt virkandi DVD-drif í þessari tölvu allt of lengi, þá tók ég mig loksins til um daginn, föstudaginn ef ég man rétt, og kippti þessu í liðinn. Síðan þá hef ég horft á ófáa diskana - það myndi æra óstöðugan að telja þá alla upp hér, en það ætti varla að koma á óvart að Coupling hafi verið þar á meðal. Annað eins safn af vitleysingum, ha? Nú, svo í tilefni þessa virka DVD-drifs ákvað ég að fá mér aðeins meiri tímaþjóf - eitthvað til að búa til meiri frítíma, sko - og fékk mér Rome: Total War, sem er alls ekki galinn, nema ef maður vill hafa leikinn tiltölulega sagnfræðilega réttan (einhvers staðar, til dæmis á Wikipedia, má finna alls konar upplýsingar um gloppur í sagnfræðikunnáttu leikhöfunda).

Svo varð ég vitni að því (þótt það hafi verið í gegnum sjónvarp) þegar fyrsta snertimark var skorað eftir kick-off í Superbowl. Mikið var ég kátur þá, enda hafði ég ákveðið ríflega kortéri áður að halda með Chicago frekar en Indianapolis. Þetta var hins vegar tiltölulega leiðinlegur leikur uppúr síðari hálfleik, og það hvarflaði jafnvel að mér að fara að halda með hinum - en ég hélt nú aftur af mér og þraukaði, fylgdist með mínum mönnum (já, eða þannig) missa blauta bolta og komast aldrei spönn frá rassi, eiginlega. En svona er þetta nú.

Sjáumst.

Það hlaut að koma að því ... OssomTossom svaf yfir sig.

2007-01-24T15:07:00.000Z

Svosem engin furða, miðað við hve lítið hann hefur sofið undanfarið. Þó hefði verið ágætt ef hann hefði getað vaknað tímanlega bara einn dag enn ... þá hefði hann ekki misst af efalaust fróðlegum tíma í morgun.

Terry Pratchett er með ágæta kenningu um innblástur. Hann hefur vafalaust tekið eftir því að orðið „inspiration“ endar eins og t.d. „neutron“ (nifteind), „proton“ (róteind) og jafnvel „ion“ (jón) - og leggur því til að inspiration sé e.k. „subatomic particle“ sem flýtur um heiminn. Væntanlega geta hlutir sent slíkar eindir frá sér - samanber hringstigann sem kveikti hugmyndina um lögun DNA. Samkvæmt kenningunni hans, þá gerist það þó oftar að innblástureindir lendi á kolröngum stað - innblástur að glæsilegu tónlistarverki lenti t.d. í froski, og svör við spurningu sem heimspekingur nokkur hafði velt fyrir sér talsvert lengi lenti óvart í höfði smáfugls - hann reyndi auðvitað að koma því til skila, en það tókst ekki alveg (ekki frekar en t.d. tilraunir höfrunganna til að vara mannkyn við eyðingu jarðarinnar í Hitchhiker's Guide to the Galaxy).

Þessi orðaleikur er bara eitt dæmi um það, hvers vegna það er ekki hlaupið að því að þýða karlinn. Gallinn er auðvitað sá, að það er svo ótalmargt annað í bókunum hans sem er á svipuðum nótum. Dauðinn (sem er auðvitað „lifandi“ persóna) segir t.d. „On nights like this I could just murder a curry“ - eða hvað? Er einhver venja að tala um að myrða mat á íslensku? Nú, eða kála eða slátra eða eitthvað þess háttar?

Fyrir tæplega fjórum árum síðan (fjögur og hálft er kannske nær lagi) fékk OssomTossom kött.

2007-01-23T17:11:00.000Z

Um tíma var sá möguleiki í stöðunni að kalla köttinn Mýslu, en það var gefið upp á bátinn, og í staðinn fékk hún að heita Mjása. Á fimmtudaginn komst ég hins vegar að því að tannlæknirinn minn á kött - sem heitir Mýsla.

Mikið er ég nú feginn að þessari framsögu sé lokið. Það var auðvitað fróðlegt að greina söguna og allt það - en ég er mishrifinn af hópvinnu. Ég var að vísu í traustum hóp, afar þægilegum. Það mætti jafnvel segja að hann hafi verið kósý. Framsagan gekk líka ágætlega, held ég - engar alvarlegar villur í framsetningunni eða neitt slíkt (fyrir utan ábendingu frá einum samnemanda, sem benti á að það sem við höfðum miðað við í greiningunni - listi Propps væri ekki endilega besti listinn til að nota, en við fengum ábendingu frá kennara um að nota einmitt þennan lista, þannig að það skipti ekki svo miklu máli). Þá er bara að hespa hitt dæmið af (þetta sem átti að vera búið uppúr síðustu helgi) og ég er fær í flestan sjó.

OssomTossom tekur ætíð vel í óskir um nýjar greinar.

2007-01-17T23:10:00.000Z

Eða svona oftast nær. Stundum er hann bara of önnum kafinn. Og stundum kemur fyrir að hann nennir eiginlega ekkert að skrifa, ekki nema eina eða tvær setningar - og það þykir honum ekki ómaksins virði.

Nóg að gera á fyrstu skólavikunni. Eftir viku fæ ég að taka þátt í hópframsöguverkefni - Litla hafmeyjan (Andersen-útgáfan, ekki Disney-framleiðslan) túlkuð samkvæmt strúktúralisma. Kannske er ekki úr vegi að fara að kynna sér hvað í ósköpunum það er. Ég ætti að ráða við það á morgun, ef ég fer snemma á fætur - þarf sko ekki að mæta í skólann fyrr en þrjú. Haha. Svo þarf ég víst líka að fara að berja saman stutt verkefni (400 orð geta, við nánari athugun, illa kallast ritgerð), hvert á eftir öðru með kannske tveggja vikna millibili (eða þar um bil). Svo eru það smásögurnar og persónulýsingarnar fyrir þetta Creative Writing-húllumhæ. Og já, gleymum ekki þýðingunni fyrir Gunna (áhugasamir geta lesið örlítið stytta útgáfu hér) - ef allt fer eins og fara skal, þá gæti ég jafnvel komið henni frá mér skömmu eftir helgi (einhvern veginn finnst mér ég hafa sagt einmitt þessi orð, eða þá setningu nauðalíkri þessari, einhvern tímann áður ... úlfur úlfur?) og þá er það er frá, þá er nú ekki seinna vænna en að taka aftur til við að vinna í piparsveinskunni og ljúka henni af. Fór einmitt á bókasafn í dag, áður en ég fór að vinna, og greip þar tvær bækur sem gætu - aldrei að vita! - komið sér vel á vesturvígstöðvunum. Svona áður en ég byrja á hinni, sko.

Annars luma ég á svolítið skemmtilegri sögu af (kannske - maður veit aldrei!) næsta forseta Bandaríkjanna. Fyrst hér, svo hér. Athugið að síðari tengingin vísar á mp3-skrá. Mér finnst þetta bara nokkuð sniðugt hjá honum, sko. Greinilega er hann með afar sterkt lið í kringum sig sem fylgist náið með öllum fréttum af honum. Ódýrt fyrir hann - og gefur væntanlega aðallega góða mynd af honum (nema í huga þeirra sem líta á þetta sem ódýrt trikk - hann gæti lækkað í áliti hjá þeim).

Þessi maður sagði þegar einhver iglan spurði hann hvort hann hefði einhvern tíma reykt gras: „Yes, and I inhaled. That was the point“.

Nóg komið af bandarískum stjórnmálum í bili. Ég efast raunar um að það sé mér hollt að fjalla of mikið um stjórnmál, íslensk sem erlend. Betra að láta atvinnumönnunum það eftir.